– 28 Οκτωβρίου 1940 – Το «ΟΧΙ» σαν μύθος, σαν συμβολισμός και σαν ουσία (μέσα από κείμενα του Ι.Μεταξά)

Κάθε χρόνο τις μέρες αυτές, κάθε επετειακό κείμενο ή ομιλία που σέβεται τον εαυτό της, πρέπει να περιλαβάνει το χρονικό των ημερών… Ας αρχίσουμε λοιπόν τηρώντας την παράδοση, σε μια ασυνήθιστη και ίσως «αιρετική» προσέγγιση, αφήνοντας να μιλήσουν τα ίδια τα γεγονότα και οι πρωταγωνιστές τους:

Ένα «Όχι» που ποτέ δεν ειπώθηκε!

Στις 3.00 το πρωί της 28^ης Οκτωβρίου 1940, ο Ιταλός πρεσβευτής Γκράτσι ξυπνάει τον Έλληνα δικτάτορα Μεταξά και του επιδίδει κατ’ εντολή της ιταλικής κυβέρνησης ένα επίσημο διπλωματικό έγγραφο. Στο έγγραφο αυτό που έχει τη συνηθισμένη μορφή τελεσιγράφου, αναφέρονται μεταξύ άλλων και τα παρακάτω:

Λέσβος-Σάμος-Ικαρία ένα μικρό χρονικό του ΔΣΕ στα νησιά

Λέσβος

Αμέσως μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας και την εγκατάσταση των εκπροσώπων της κυβέρνησης της Αθήνας στη Λέσβο, ένα μεγάλο κύμα τρομοκρατίας σάρωσε το νησί. Το 149ο Τάγμα εθνοφυλακής και ισχυρές δυνάμεις χωροφυλακής προχώρησαν απαρχής σε συλλήψεις, ξυλοδαρμούς, ακόμη και δολοφονίες δημοκρατικών πολιτών, ενώ παράλληλα άρχισαν το σπάσιμο των γραφείων των ΕΑΜικών οργανώσεων και τις καταστροφές των γραφείων και των τυπογραφείων των εφημερίδων, που οι εν λόγω οργανώσεις εξέδιδαν.

Ο λαός της Λέσβου

Ανοιχτή επιστολή προς κατασκηνωτές «ικαριόφιλους» (όπως λέμε …ζωόφιλους κλπ.)

 Ανοιχτή επιστολή προς κατασκηνωτές «ικαριόφιλους»
(όπως λέμε …ζωόφιλους κλπ.)

Πρέπει να ομολογήσω αρχικά ότι το κείμενο που ακολουθεί δεν το θεωρώ δικό μου. Εγώ απλώς μεταφέρω τα λόγια που θα έγραφε η μητέρα μου αν ζούσε σήμερα (έφυγε το 88)… Με τα ελληνικά της (τετάρτη δημοτικού έβγαλε πριν φύγει να δουλέψει στην πόλη), αυτά θα έλεγε πάνω κάτω. Μόνο μερικές λέξεις ίσως να άλλαζαν. Για παράδειγμα, τους «γκρούβαλους», εκείνη θα τους αποκαλούσε … «συκοφάδες», καθώς η μόνη ζημιά που της έκαναν ήταν να τρώνε τα σύκα από την καλή της συκιά. Αν βέβαια περνούσε κάποιος «ξένος» και την χαιρετούσε ευγενικά, η ίδια τον φώναζε μέσα από την «ποριά» και τον γέμιζε σύκα με το ζόρι πριν να φύγει.
Με αυτό το πνεύμα μας μεγάλωσε η μάνα μου λοιπόν

Πανηγύρια της Ικαρίας.- Παρελθόν, παρόν και μέλλον (μέρος Γ')

Πρώτα συμπεράσματα

Το πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει μέσα από όσα έχουν αναπτυχθεί μέχρι τώρα, είναι ότι απαντήσεις στα ερωτήματα που μας απασχολούν, δεν μπορούμε να έχουμε μέσα από στατικές θεωρήσεις και επικλήσεις του «μαγικού» και του «ανεξήγητου». Απαντήσεις μπορούν να δοθούν μόνο μέσα από βαθειά μελέτη της πραγματικότητας, με τις αντιθέσεις της, τις εντάσεις της, τις συγκρούσεις, τις διαιρέσεις και τις συνθέσεις της. Μιας πραγματικότητας που έρχεται βαθειά μέσα από το χρόνο, σμιλεύεται μέσα στις δυσκολίες και τα αδιέξοδα του παρόντος και διαμορφώνει εξελίξεις.

Πανηγύρια της Ικαρίας.- Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον (Μέρος Β’)

Η Ικαριώτικη κοινωνία και τα πανηγύρια της στο ξεκίνημα του 21^ου αιώνα

Στο πρώτο μέρος αυτού του κειμένου έγινε προσπάθεια να περιγραφεί ένα χαρακτηριστικό Καριώτικο πανηγύρι εκείνο του Χριστού στις Ράχες, και η πορεία του μέσα στο χρόνο, από τη δεκαετία του 50 μέχρι και σήμερα. Στο δεύτερο αυτό μέρος θα εξετάσουμε την εικόνα του πανηγυριού σήμερα, σε συνδυασμό με τη γενικότερη εικόνα οικονομική και κοινωνική της Ικαρίας, τις αλλαγές που έχουν συντελεσθεί και τα προβλήματα που ανακύπτουν.

Αναμφισβήτητα στις μέρες μας, τόσο η ικαριώτικη κοινωνία, όσο και τα πανηγύρια της

απέχουν πολύ από αυτό που ήταν στην δεκαετία του 50,

Πανηγύρια της Ικαρίας.- Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον (Μέρος Α’)

Προλεγόμενα

Η συζήτηση για τα προβλήματα γύρω από το παρόν και το μέλλον των καριώτικων πανηγυριών καλά κρατεί εδώ και δεκαετίες. Αναζωπυρώνεται και ξαναπέφτει σε ηρεμία. Διαφωνίες ξεδιαλύνονται και νέες ανακύπτουν. Ερωτήσεις τίθενται από κάθε ενδιαφερόμενο. Το ζήτημα είναι ιδιαίτερα σύνθετο, αυτό όλο και περισσότεροι το αντιλαμβάνονται. Υπάρχουν ιστορικές, κοινωνιολογικές, πολιτισμικές, οικονομικές, πολιτικές προεκτάσεις που η απολυτοποίηση ή η υποβάθμισή τους οδηγεί εύκολα σε εσφαλμένα συμπεράσματα. Γενικά, η όποια ξερή συνθηματολογία ή ακόμα χειρότερα  οι στατικές διαπιστώσεις δεν βοηθούν στην αντιμετώπιση των προβλημάτων του σήμερα.

Περί "αριστεράς" ο λόγος...

 

Ο πολιτικός όρος "αριστερά" ξεκίνησε από το πρώτο (αστικό) κοινοβούλιο μετά τη γαλλική (αστική) επανάσταση και από τότε έγινε αναπόσπαστο μέρος του αστικού κοινοβουλευτισμού. Ξεκινώντας σαν χωροταξικός προσδιορισμός, στη συνέχεια τον συνέδεσαν με τον κοινωνικό προσδιορισμό, προβάλλοντας τη σύνδεσή του με την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση των λαϊκών στρωμάτων.

Στα 230 σχεδόν χρόνια που πέρασαν, από τα "αριστερά (όπως βλέπει ο Πρόεδρος!) έδρανα των αστικών κοινοβουλίων, έχουν περάσει και συνεχίζουν να περνάνε άπειρα κόμματα και ομάδες με μια πανσπερμία πολιτικών και ιδεολογικών θέσεων. Οι πολιτικές ιδεολογικές "συγκρούσεις" με την κοινοβουλευτική "δεξιά", όσο έντονο χαρακτήρα και αν παρουσιάζουν, πάντα καταλήγουν σε λύσεις ταξικής συνεργασίας, στα πλαίσια της διάσωσης του συστήματος και της προστασίας του κοινοβουλευτισμού.

Είναι πολλοί εκείνοι που προσπάθησαν και προσπαθούν να επεκτείνουν τη χρήση του όρου και εκτός κοινοβουλίου, μιλώντας για "αριστερά κινήματα", "αριστερές ιδέες", "αριστερά συναισθήματα" κλπ. Στην πραγματικότητα, η αλήθεια είναι εκ διαμέτρου αντίθετη: Όσα κοινοβουλευτικά κόμματα προσπάθησαν να συνδεθούν με συνεπή ριζοσπαστικά λαϊκά κινήματα, ή όσες φορές συνεπείς ταξικές δυνάμεις προσπάθησαν να εισάγουν τον λαϊκό επαναστατικό ριζοσπαστισμό στα κοινοβουλευτικά έδρανα, είτε συμβιβάστηκαν-εξαγοράστηκαν και επέστρεψαν σε πολιτικές ταξικής συνέργασίας με μια δόση τεχνητού ριζοσπαστισμού, είτε εξοβελίστηκαν από τα κοινοβούλια και τέθηκαν σε διωγμό.

Στην Ελλάδα, ο όρος εμφανίστηκε για πρώτη φορά με την ίδρυση της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ). Όσο και αν η ιστορία έχει καταγράψει πολλά θετικά γεγονότα για τους λαϊκούς αγώνες στην περίοδο αυτή, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κομμάτι της δράσης της υπήρξε και η συνειδητή αποστασιοποίησή της από τον αγώνα των κομμουνιστών και του ΚΚΕ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολύ νωρίς στελέχη της εναντιώθηκαν στην προοπτική να συνδεθούν με τους κομμουνιστές, αποκλείοντάς τους από τις λίστες των εκλογών κι ας ήταν καταδικασμένοι σε θάνατο, όπως με την περίπτωση Μπελογιάννη.  Η υποχθόνια πάλη ενάντια στο ΚΚΕ οδήγησε στην απόφαση της διάλυσης των κομματικών οργανώσεων το 1958, απόπειρα που επαναλήφθηκε το 89-90, υπό άλλες συνθήκες, αλλά με σημαντικά κοινά σημεία.

Στη σημερινή εποχή, ο όρος έχει κατ' αρχήν εκφυλιστεί εννοιολογικά, καθώς έχουν φτάσει ωρισμένοι να του κολλούν κάθε είδους συνθετικά και πρόσθετα όπως "κεντροαριστερά", "αριστερά της ευθύνης", "δημοκρατική αριστερά" κλπ. Μέχρι που έφτασαν κάποιοι πριν μερικά χρόνια να χαρακτηρίζουν τον Ομπάμα "ηγέτη της παγκόσμιας αριστεράς"! Επίσης, ο όρος έχει εκφυλιστεί και πολιτικά - ιδεολογικά, καθώς, στα πλαίσια της γενικότερης υποχώρησης του εργατικού λαϊκού κινήματος, οι θέσεις ακόμα και παραδοσιακών "αριστερών" κομμάτων, ολισθαίνουν όλο και περισσότερο σε θέσεις και πολιτικές της αστικής σοσιαλδημοκρατίας και όχι μόνο...

Συμπέρασμα: "Αριστερά" σημαίνει ταξική συνεργασία, στα πλαίσια του καπιταλισμού και διαχείρισή του, με στόχο τον εξωραϊσμό του στα μάτια των λαϊκών μαζών. Σημαίνει ταυτόχρονα "πολιτική αυταπάτη" και "πολιτική απάτη" Η διαφορά τους είναι όλη κι όλη ...τρία γράμματα. Τα δύο χρόνια διακυβέρνησης του Σύριζα και η εγκατάλειψη στην πράξη κάθε "αριστερού" προσήμου στην πολιτική του σε σχέση με τις διακηρ΄λυξεις και υποσχέσεις του, αποτελούν την καλύτερη απόδειξη για τον σημερινό εκφυλισμό της αριστεράς.

Η διαπάλη στο εργατικό επαναστατικό κίνημα είναι μία και μόνη: Ταξική πάλη ή ταξική συνεργασία; Μια διαπάλη που δεν κρίνεται στα πλαίσια του αστικού κοινοβουλευτισμού, αλλά μέσα στους ταξικούς αγώνες. Όσο και αν είναι δύσκολο σε κάποιους να το καταλάβουν, στην κοινωνία έχουμε σε εξέλιξη πόλεμο ταξικό και ανελέητο. Τάξη εναντίον τάξης. Και με την έννοια αυτή, το ΚΚΕ, σαν μαρξιστικό λενινιστικό εργατικό επαναστατικό κόμμα, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να ταυτίζεται με τα διάφορα "αριστερά" κόμματα και ομάδες. Όσοι λοιπόν καλούν το ΚΚΕ να συνεργαστεί με την "αριστερά", καλό είναι πριν από την έκκλησή τους να σκέφτονται για ποια "αριστερά" μιλάνε και αν η "συνεργασία" που προτείνουν είναι τελικά προς όφελος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, προωθώντας τον στόχο της τελικής αντεπίθεσης και της ανατροπής.

Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που όταν καλούν το ΚΚΕ να συνεργαστεί με την "αριστερά", έχουν στο μυαλό τους δεύτερες σκέψεις... Στόχος τους δεν είναι κάποια (επίπλαστη) ενότητα των λαϊκών δυνάμεων - κάτι που έχει αποτύχει επανειλημμένα - αλλά η πίεση προς το ΚΚΕ, να παραιτηθεί από τις αρχές του, τις θέσεις και την ιστορία του και να ενταχθεί στις δυνάμεις του αστικού κοινοβουλετισμού, της διαχείρισης του αστικού κράτους και του εξωραϊσμού του καπιταλισμού. Να μεταλλαχτεί και να παίξει το ρόλο του δούρειου ίππου στις γραμμές του λαϊκού κινήματος.

Ας το ξεχάσουν λοιπόν. Σε τελευταία ανάλυση, αν κάποιος ισχυρίζεται ότι μιλάει στο όνομα του εργαζόμενου λαού, γιατί δεν προτείνει στις "αριστερές" παραφυάδες του συστήματος, να μεταλλαχτούν αυτές και να πλησιάσουν τις θέσεις του ΚΚΕ, αφού καθημερινά επιβεβαιώνεται η συνεχής αυτοδιάψευσή τους και οι καταστροφικές για το λαϊκό κίνημα συνέπειες της ερμαφρόδιτης μικροαστικής πολιτικής τους. Ή, εν πάσει περιπτώσει, ας θέσουν τις απόψεις τους στον ίδιο το λαό, με θάρρος και όχι με πολιτικές απάτες και ας τον αφήσουν να αποφασίσει εκείνος...

ΟΤΑΝ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΧΕΙ ΓΡΑΦΤΕΙ ΜΕ ΑΙΜΑ, ΔΕΝ ΞΕΘΩΡΙΑΖΕΙ, ΔΕΝ ΞΑΝΑΓΡΑΦΕΤΑΙ...

Μηνύματα, άρθρα και αφιερώματα βουλευτών του κυβερνώντος κόμματος του Σύριζα, παραγόντων της Τοπικής Διοίκησης, ανώνυμων και επώνυμων, έδωσαν και πήραν αυτές τις μέρες με αφορμή την ξαναζεσταμένη "Επέτειο της Εθνικής Αντίστασης". Το κεντρικό θέμα ξεπροβάλλει μέσα από κάθε εκφορά του λόγου: "Ξεχάστε οι παλιοί, μη μάθετε οι νέοι... Αρκεστείτε στην μόνη επίσημη εκδοχή, εκείνης που γεννήθηκε και εδραιώθηκε στην μετεμφυλιακή εποχή από τους πολιτικούς εκπροσώπους της κυρίαρχης αστικής τάξης και αναπαράγεται μέχρι σήμερα. Εκείνην που βολεύει να περνάνε ανώδυνα και χωρίς αντιδράσεις οι πιο αντιλαϊκές πολιτικές. Την εκδοχή της "Εθνικής Ενότητας".

Αφιερωμένο σε όσους δεν αρέσκονται σε "ιστορικούς περιπάτους"

(με αφορμή ένα κείμενο της κ. Χ. Κοτσάνη, με τίτλο: "H μνήμη και τα μνημεία της" που δημοσιεύτηκε σε ικαριακά μέσα

Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν!

Το λιβελογράφημα της κυρίας Κοτσάνη εν συνόψει:

Ορισμένοι «άφρονες ‘’επαναστάτες”», που «δεν έχουν διαβάσει ιστορία(;)», που έχουν εξαντλήσει τα επιχειρήματά τους, εγκλωβισμένοι σε έναν «τυφλό και άγονο αντιπολιτευτικό αγώνα»(sic!), «εφηύραν τέχνας περιέργους και εν πολλοίς επικινδύνους»(;), δηλώνοντας την «ανατρεπτική των δήθεν δράση»,  αρχίζουν «ιστορικούς περιπάτους», υπό την σκέπη ενός «πολιτικού κόμματος» και «όπου θυμηθούν τοποθετούν μια πλάκα»!
Διότι «Η ιστορία είναι υπόθεση συλλογική... κανείς δεν δικαιούται να την ...ιδιωτικοποιείται (έλεος!), να την παραφράζει κατά πώς τον συμφέρει... να την σβήνει με κομματικές γομολάστιχες, ξαναγράφοντάς την με μουτζούρες  ή να την ζωγραφίζει προς όφελός του... καπηλεία... κακό μεγάλο…»

Διότι είναι πρωτάκουστο και πρωτόγνωρο... ένα κόμμα... και τί θα γίνει αν όλοι κάνουν το ίδιο (της Χ.Α. συμπεριλαμβανομένης!)... Και αν γίνουν βανδαλισμοί;... Ύβρις!...

Διότι οι νεκροί του ΔΣΕ «έχουν μερίδιο και δικαίωμα στην μνήμη… σιωπή…!"

Διότι "...προσβάλει ακόμα και την σιωπή των νεκρών… φανατίζει... διχάζει... παραμορφώνει συνειδήσεις...!»

Διότι «η μνήμη, όπου και να την αγγίξεις ...πονεί»

Παίζουν εν ου παικτοίς!

Και τα γεγονότα:

Η Ικαρία και η "Αριστερά", οι πειρατές και η "μιζέρια", σε ένα ...συμπίλημα![1] (Μια οφειλόμενη απάντηση σε ένα πρόσφατο άρθρο)

Η Ικαρία και η "Αριστερά", οι πειρατές και η "μιζέρια", σε ένα ...συμπίλημα![1]

(Μια οφειλόμενη απάντηση σε ένα πρόσφατο άρθρο)

Σημείωση: Οι φωτογραφίες επιλέχτηκαν από το διαδίκτυο. Σε περίπτωση που κάποια παρουσιάζει πρόβλημα δημοσίευσης, παρακαλώ επικοινωνείστε με τον διαχειριστή.

Εισαγωγικά

Πολύ πρόσφατα, έπεσε στην αντίληψή μου ένα άρθρο του κ. Αριστοτέλη Αϊβαλιώτη, με τίτλο: "Πατριδογνωσία : Η Αριστερά στην Ικαρία" και με υπότιτλο "Η μικροκλίμακα, σαν υπόδειγμα για κατανόηση του ευρύτερου τοπίου". Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική σελίδα του lifestyle περιοδικού «ΚΛΙΚ». Και αυτός θα ήταν ένας σημαντικός λόγος να μην ασχοληθώ καθόλου, μέχρι που αναδημοσιεύτηκε σε ικαριακές ιστοσελίδες. Είναι δύσκολο να περιγράψω τα αισθήματα που μου δημιούργησε καθώς το διάβασα αρκετές φορές, για να μπορέσω να βγάλω νόημα. Επειδή όμως θεωρώ απαραίτητο τέτοιες απόπειρες έντεχνης διαστρέβλωσης της πραγματικότητας και διάχυσης μιας αντιδραστικής αντιεπιστημονικής, σκοταδιστικής σκέψης να μην μένουν αναπάντητες, θα προσπαθήσω να αντιπαραθέσω τη δική μου οπτική γωνία με τα δικά μου στοιχεία και τα δικά μου επιχειρήματα. Και φυσικά, μένει στον αναγνώστη να σκεφτεί, να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, να κρίνει.

Τον κ. Αριστοτέλη Αϊβαλιώτη δεν τον γνωρίζω προσωπικά.