Σχέδιο Βήτα

Γράφει ο Στάθης στο enikos...

e

Δεν μπορεί να υπάρχει σοβαρή κυβέρνηση σε μια ανεξάρτητη χώρα που να μην διαθέτει εναλλακτικά σχέδια για στρατηγικής σημασίας ζητήματα. Η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνον δεν διαθέτει τέτοια σχέδια, αλλά επιπροσθέτως διακηρύσσει ότι και δεν πρέπει να διαθέτει. Λογικόν. Μια κυβέρνηση ανδρεικέλων όχι μόνον πρέπει να είναι δουλική, αλλά πρέπει και να φαίνεται τέτοια. Πρέπει «ο εξευτελισμός μας να είναι τέλειος». Και κυρίως παραγωγικός - ό,τι μας παίρνουν, ένα τάληρο. 

Είναι δε τόσο μεγάλη η ξεφτίλα που προκύπτει απ’ την υποτέλεια, ώστε όλη η επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης να στηρίζεται στο γεγονός ότι δεν έχει σχέδιο για τη χώρα, εκτός απ’ αυτό που της υπαγορεύεται, κι όχι στην ανάγκη να έχει. Η θηριώδης προπαγάνδα που ασκεί η κυβέρνηση και η άθλια ιδεολογική τρομοκρατία που μετέρχεται, δεν μπορούν παρά να στηρίζονται σε παραλογισμούς (του τύπου: στη δημοκρατία δεν υπάρχουν αδιέξοδα», αλλά «υπάρχουν μονόδρομοι»), ώστε να νομιμοποιούνται και να καθ-ιερώνονται ανήθικες πολιτικές (του τύπου: εμείς φταίξαμε - εσείς την πληρώνετε, λάθος το φάρμακο - αλλά θα το πιείτε όλο, μας πονάει που σας σφάζουμε - αλλά θα συνεχίσουμε). Τρίχες! Ούτε τους πονάει, ούτε λάθος έκαναν και κάνουν, αλλά συνειδητά ανέλαβαν να προσαρμόσουν τη χώρα σε ένα νέο τοπίο που δημιουργείται στην Ευρώπη, ελπίζοντας σε μια θέση μέσα του – ίσως της στέρφας συκιάς και τίποτα περισσότερο.

Παρέα με την πορεία...

Είναι κάποιες νύχτες πιο μαύρες απ’ τις άλλες, όταν το σκοτάδι τους βαθαίνει απ’ το φως προβολέων και τροχιοδεικτικών. Είκοσι, τριάντα χρόνια μετά, καταλαβαίνεις πόσο κοντά είχε έρθει ο θάνατος να εξετάσει τα δόντια ή τα νεφρά σου και φοβάσαι που τότε δεν φοβόσουν. Τι ξέρουν δεκαοχτάχρονα και εικοσάχρονα παιδιά από φόβο; από οικονομία ζωής; - σου κόβονται σήμερα τα πόδια, αν ο γιος σου τώρα ή η κόρη σου ήταν εσύ τότε, και πέφτεις στα γόνατα να προσευχηθείς, να ανάψεις  κερί στη μνήμη εκείνων που έπεσαν εκείνες τις νύχτες, χωρίς να γνωρίζουν ότι η Υβρις θα τους κηρύξει ανύπαρκτους νεκρούς, ότι πολλοί ή λίγοι εξ όσων η θυσία των ηρώων ελευθέρωσε, θα έλεγαν τότε ή αργότερα απρέπειες που μόνον ο φθόνος επιτρέπει και μόνον τα κόμπλεξ υπαγορεύουν στους ανθρώπους.

Μετά τα ψέματα

 

Γράφει ο Στάθης

Δεν μπορώ να ακούω άλλο αυτό το «καταδικάζω τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται», αποβλακώνει τη συζήτηση. Είναι επιπέδου Παπαμιμίκου, αλλά και Βορίδη. Ο ένας (ως παράδειγμα) μπορεί να αποβλακώνει μια συζήτηση από φυσικού του, είναι φυσικό ταλέντο,

ο δεύτερος όμως (πάλι ως παράδειγμα) αποβλακώνει τη συζήτηση από πονηρία. Ο κ. Βορίδης, ο κ. Μπαλτάκος, ο κ. Λαζαρίδης είναι έξυπνοι άνθρωποι. Και ακριβώς για αυτό γνωρίζουν ότι η εξάπλωση της βλακείας είναι προϋπόθεση της διαχείρισης του φόβου, του «σοκ και του δέους».

Η αποκολοκύνθωση πασπαλισμένη με δόσεις κατατρομοκράτησης είναι η πρώτη ύλη της προπαγάνδας