Μια ρηξικέλευθη φορολογική πρόταση...

 

Σήμερα το ιστολόγιο πρωτοπορεί, δίνοντας δείγμα πραγματικής κοινωνικής ευθύνης. Όπως είναι γνωστό, τούτη η γωνιά δεν περιορίζεται σε στείρα λαϊκίστικα τσιτάτα αλλά αναλύει τα ζητήματα σε βάθος και προτείνει διεξόδους. Το ίδιο κάνει και σήμερα.

Έτσι, λοιπόν, αντιλαμβανόμενοι την ανάγκη όπως μέσα στο 2014 η χώρα αφ' ενός μεν συνεχίσει με αμείωτο ρυθμό την απαγκίστρωσή της από τις αγκυλώσεις του παρελθόντος και την υλοποίηση των μεγάλων μεταρρυθμίσεων αφ' ετέρου δε καταγράψει σοβαρό πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο θα "ρουμπώσει" όσους εξακολουθούν να μιλούν απαξιωτικά για τους έλληνες, προτείνουμε ένα πρωτοποριακό πακέτο φόρων και τελών, ένα πακέτο που θα αμβλύνει τις κοινωνικές αντιθέσεις και θα λειτουργήσει ως μοχλός ανάπτυξης. Στο πακέτο αυτό θα περιέχονται:

Δεκαετία του 50: Οι μετεμφυλιακές κυβερνήσεις και το πρώτο σκάνδαλο της Ζήμενς...

Η εκπομπή ανοίγει το φάκελο του πρώτου σκανδάλου της Siemens στην Ελλάδα, που συντάραξε τη δεκαετία του '50 την πολιτική ζωή του τόπου και προσπαθεί να απαντήσει στο ερώτημα γιατί οι μεταπολεμικές κυβερνήσεις δε μπόρεσαν να εισπράξουν τα χρήματα που αναγκαστικά δανείσαμε στους Γερμανούς την περίοδο της κατοχής. Η Ελλάδα μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον εμφύλιο, ήταν κατεστραμμένη και διχασμένη. Η Γερμανία, αν και δεν είχε αποζημιώσει τους Έλληνες, εμφανιζόταν έτοιμη για επενδύσεις. Η κυβέρνηση Παπάγου αποδέχθηκε την πρόσκληση και άνοιξε την πόρτα για συνεργασία.
Τότε έκανε την εμφάνισή της η Siemens και «έσκασε» το πρώτο μεγάλο σκάνδαλο στο οποίο εμπλεκόταν ο υπερυπουργός Μαρκεζίνης και οι εσωκομματικοί του αντίπαλοι. Ο μέχρι πρότινος στενός συνεργάτης του πρωθυπουργού Παπάγου είχε αναλάβει για λογαριασμό της κυβέρνησης τις διαπραγματεύσεις με το γερμανικό κολοσσό και μυστηριωδώς παραιτήθηκε πριν υπογραφεί η σύμβαση. Τότε η Siemens έδωσε στη δημοσιότητα τη «μυστική» αλληλογραφία με τον υπουργό, ο οποίος εφέρετο να έχει δεσμευτεί ώστε να δώσει τη δουλειά στη γερμανική εταιρία χωρίς διαγωνισμό. Η υπόθεση περιπλέχθηκε όταν ο Έλληνας εκπρόσωπος της Siemens κατηγόρησε για μίζες στενό συνεργάτη του Κ. Καραμανλή, ο οποίος ως υπουργός συγκοινωνιών είχε καταγγείλει τη συμφωνία ως σκανδαλώδη. Το θέμα έφτασε στα δικαστήρια και δικαίωσε το Σερραίο πολιτικό, ο οποίος κατάφερε να ξεπεράσει τη συκοφαντία των Γερμανών και μετά τον αιφνίδιο θάνατο του Παπάγου να γίνει πρωθυπουργός.
Το θρίλερ των Ελληνο-γερμανικών σχέσεων κορυφώνεται με την υπογραφή συμφωνίας Καραμανλή -- Αντενάουερ το 1958. Η «Μηχανή του Χρόνου» αποκαλύπτει ότι πίσω από την εμπορική συμφωνία υπήρξαν συμβιβασμοί και παραχωρήσεις, που έφτασαν έως την αμνήστευση των ναζί εγκληματιών στην Ελλάδα. Ωστόσο δεν υπήρξε κανενός είδους γραπτή δέσμευση ότι παραιτούμαστε από τη διεκδίκηση των οφειλομένων από το περίφημο κατοχικό δάνειο. Αναλυτές και ιστορικοί περιγράφουν άγνωστες σελίδες της ταραγμένης εκείνης δεκαετίας και αποκαλύπτουν με ποιους τρόπους οι Γερμανοί απέφυγαν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους, εδραίωσαν τα συμφέροντα των επιχειρήσεών τους στην Ελλάδα και συνέβαλαν με τον τρόπο τους στη διαφθορά της πολιτικής σκηνής.

Ποιος είναι ο Μιχαήλ Χοντορκόφσκι; Τι κρύβεται πίσω από την αποφυλάκιση;

Το όνομά του το ακούσαμε για πρώτη φορά την περίοδο 2000-2003, όταν εμφανιζόταν σαν ο παντοδύναμος μεγιστάνας ιδιοκτήτης της μεγαλύτερης ιδιωτικής ρωσικής πετρελαϊκής εταιρείας, της Yukos… Στη συνέχεια τον είδαμε σαν πολιτικό αντίπαλο του Πούτιν, και διεκδικητή της ρωσικής προεδρίας… Ακολούθησαν κάποια χρόνια δικαστικών περιπετειών τόσο στη Ρωσία, αλλά και στις ΗΠΑ για να καταλήξει με βαριές κατηγορίες κατάδικος στις ρωσικές φυλακές από το το 2006… Εκεί αρχίζει ένας δεύτερος κύκλος που χαρακτηρίζεται από τις κατηγορίες των δυτικών για την υποτιθέμενη αναβίωση των παλιών αυταρχικών μεθόδων που διαπερνούσαν όλο το σύστημα διακυβέρνησης της Ρωσίας του Πούτιν, από τον πολιτικό μέχρι και τον δικαστικό τομέα. Οι κατηγορίες αυτές έπαιρναν υπόσταση στο πρόσωπο του Χοντορκόφσκι, και  συνοδεύονταν από ισχυρές πιέσεις για την αποφυλάκισή του. Φαίνεται ότι αυτές είχαν αποτέλεσμα, ώστε ο «πρώην» ρώσος ολιγάρχης να αποφυλακιστεί τελικά και να εγκαταλείψει το ρωσικό έδαφος.
Με αυτή την αφορμή, το όνομά του ήρθε στην επικαιρότητα για ακόμα  μια φορά, με συνέπεια, τις τελευταίες μέρες να τίθεται από πολλές πλευρές το ερώτημα του τίτλου. Μια διαφωτιστική απάντηση δίνει με το άρθρο που ακολουθεί ο Σουηδός οικονομολόγος και συγγραφέας William Engdahl. O  Engdahl, είναι ίσως ένας από τους λίγους με την πληρέστερη γνώση τέτοιων θεμάτων, καθώς εκτός από ειδικός σε ενεργειακά ζητήματα εδώ και 30 χρόνια, έχει ασχοληθεί με ζητήματα γεωπολιτικής της οικονομίας, έχει συμμετάσχει σε δεκάδες συνέδρια και ημερίδες, ενώ ταυτόχρονα εργάζεται σαν σύμβουλος σε αρκετές μεγάλες τράπεζες επενδύσεων.
Το αναφερόμενο άρθρο, δημοσιεύτηκε στις 24 Δεκεμβρίου σε ρωσικά διαδικτυακά μέσα, ενώ εδώ έχουν μεταφερθεί εκτενή αποσπάσματα.

Το άρθρο (σε μετάφραση Κ.Χ.):

Η αμετάκλητη καταδίκη, με απόφαση του ρωσικού δικαστηρίου, του παλιού μεγιστάνα του πετρελαίου Μιχαήλ Χοντορκόφσκι,

''Οι 147 εταιρείες που ελέγχουν τα πάντα''-Κεφάλαιο και δικτυακή τοπολογία

Η παρακάτω εικόνα αποτελεί μια προσπάθεια χαρτογράφησης των διασυνδέσεων μεταξύ των μεγαλύτερων πολυεθνικών εταιρειών που πραγματοποιήθηκε από το Ομοσπονδιακό Ινστιτούτο Τεχνολογίας στη Ζυρίχη.

 

Οι 1318 πολυεθνικές που συγκροτούν τον πυρήνα της παγκόσμιας οικονομίας.Οι υπερσυνδεδεμένες μεταξύ τους εταιρίεςαναπαρίστανται με κόκκινο χρώμα,ενώ οι αρκετά συνδεδεμένες με κίτρινο.Το μέγεθος της τελείας αντιπροσωπεύει τα έσοδα της εταιρείας. 
Παρατηρώντας τη δομή του σχήματος θα μπορούσαμε να πούμε πως αποτελεί μια μορφή δικτυακής οργάνωσης.Συνήθως,στην μορφή-δίκτυο αποδίδεται θετική χροιά,και συχνά αποτελεί και ιδεατή τοπολογική δομή συγκρότησης προταγμάτων με αντι-ιεραρχική και απο-κεντρωτική στόχευση.Η πραγματικότητα,όμως,είναι πιο πολύπλοκη από μια απλή δυαδικού τύπου ταξινόμηση μανιχαιστικής χροιάς ανάμεσα στο καλό δίκτυο και την ανεπιθύμητη ιεραρχία.Άλλωστε,πλήρως αποκεντρωμένο δίκτυο δεν υπάρχει,ούτε αντίστοιχα υφίσταται ο απόλυτα γραμμοποιημένος και ιεραρχημένος  χώρος.

Ένα κείμενο για την οικονομική κρίση...

Tί είναι τελικά η οικονομική κρίση; Ποια είναι τα αίτια; Ποιες οι μορφές της; Τι εννοούμε με την έννοια "κυκλική κρίση" και "έξοδος"; Ένα καλογραμμένο και απλό κείμενο, από το acoelispex.wordpress.com

Το πρώτο που πρέπει να σκεφτεί κανείς στις παρούσες συνθήκες είναι η ουσία της λέξης που πολλές φορές χρησιμοποιεί για να περιγράψει την κατάσταση και τις εξελίξεις: η ΚΡΙΣΗ. Τι είναι τελικά η καπιταλιστική οικονομική κρίση;

Ανατρέχοντας απλά στην Πολιτική Οικονομία, με τον ίδιο τρόπο που κάνουν όλοι όσοι θέλουν μια επιστημονική εξήγηση για τους νόμους κίνησης της καπιταλιστικής οικονομίας θα βρει κανείς χοντρικά και απλοποιημένα τα παρακάτω.
Σε συνθήκες καπιταλιστικής ανάπτυξης, όπου όλα φαινομενικά δουλεύουν ρολόι, τα μονοπώλια επιδίδονται σε έναν ατέρμονο ανταγωνισμό για το ποιος θα υπερισχύσει και θα …μονοπωλήσει την αγορά, ώστε να την ελέγξει.
Από πότε γίνεται αυτό;
Είναι μια διαδικασία που ξεκίνησε με την ίδια την καπιταλιστική οικονομία, ο ανταγωνισμός για το μεγαλύτερο κέρδος.

Πώς ξεκίνησε και πώς λειτουργεί;
Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας επικεντρώνοντας σε ένα δεδομένο προϊόν, ας πούμε λοιπόν ότι αυτό το προϊόν θα είναι η καρέκλα.
Η καρέκλα λοιπόν έχει μια αξία χρήσης και μια ανταλλακτική αξία. Η αξία χρήσης της είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους, να καθόμαστε. Πάντα όσο υπήρχαν και θα υπάρχουν καρέκλες αυτή τη χρήση θα εξυπηρετούν εκτός από ορισμένες περιπτώσεις που γίνεται αντικείμενο τέχνης και εκεί αλλάζει βέβαια πολύ περίπλοκα το όλο σύστημα. Όμως οι παραγωγοί καρέκλας ξέρουν όλοι ότι τις φτιάχνουν για να καθόμαστε.

Jacques Sapir: "Μόνο με πόλεμο θα προέκυπτε η ομοσπονδιακή Ευρώπη"

Συνέντευξη στον Κώστα Ράπτη
Αναδημοσίευση από Capital.gr

Η ευρωζώνη παραμένει εξαιρετικά εύθραυστη, ενώ οι δυνατότητες επαναδιαπραγμάτευσης της λιτότητας εντός της ευρωζώνης είναι μηδενικές, εάν οι πολιτικές ηγεσίες δεν ρισκάρουν στα σοβαρά το ενδεχόμενο μιας εξόδου από το ευρώ, υποστηρίζει σε συνέντευξή του ο γνωστός Γάλλος οικονομολόγος Jacques Sapir, ειδικός σε θέματα παγκοσμιοποίησης και μετασοβιετικών οικονομιών, καθηγητής στην Ecole des Hautes Études en Sciences Sociales και συγγραφέας του βιβλίου Faut-il sortir de l΄Euro?, (Paris, Le Seuil, 2012)
Ο ίδιος υποστηρίζει ότι το σχέδιο της νομισματικής ένωσης έχει αποτύχει και ότι η συντεταγμένη επιστροφή στα εθνικά νομίσματα είναι η ενδεδειγμένη λύση όχι μόνο για τον ευρωπαϊκό Νότο αλλά και για την ίδια τη Γαλλία. Όμως το κυριότερο εμπόδιο σε αυτό είναι η ηγεμονία της παραδοσιακής (κεντρο)αριστεράς. Αποτελεί έτσι άλλη μία από τις φωνές, τόσο από τα δεξιά όσο και από τα αριστερά, που όλο και συχνότερα συζητούν ένα ενδεχόμενο που μέχρι πρότινος αποτελούσε το απόλυτο ταμπού στη γαλλική δημόσια συζήτηση.

Η Ισλανδία διαγράφει χρέη νοικοκυριών απο στεγαστικά! «Επιλέξαμε τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα έναντι των τραπεζών».

• 4624
• 
  
• 
  

Σε όλη την Ευρώπη, εχει κάνει αίσθηση η απόφαση της κυβέρνησης της Ισλανδίας να διαγράψει τα χρέη των νοικοκυριών από στεγαστικά δάνεια, σε ποσό μεγαλύτερο των 24.000 ευρώ για κάθε σπίτι.

Το κόστος του σχεδίου αποτιμάται άνω των 900 εκατ. ευρώκαι θα διαρκέσει τέσσερα χρόνια.
Σε όλα τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ ήταν από τις πρώτες ειδήσεις, πλήν φυσικά των ελληνικών. Εμείς στο arouraios.gr φυσικά το βάζουμε, αλλά θα το διαβάσουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες. Με τη βοήθεια σας όμως θα το διαβάσουν εκατομμύρια, οπότε παρακαλούμε διαδώστε το.
Στην αρχή της συνέντευξης ερωτάται ο Πρόεδρος της Ισλανδίας, τι έφταιξε για την κρίση.
Ο ίδιος απάντησε ότι μας είχε σερβιριστεί η θεωρία ότι όσο πιο απορρυθμισμένη και ελεύθερη η αγορά, όσο πιο πολύ ιδιωτικοποιείς, όλοι θα ευημερούν και όλοι θα είναι ευτυχισμένοι.
Αυτό όμως ήταν μια ιδεολογιά που μας το παρουσίαζαν ως οικονομική επιστήμη.
Βέβαια, συνέχισε ο Ισλανδός Πρόεδρος, όταν κατέρρευσαν οι τράπεζες, καταλάβαμε ότι αυτή η φόρμουλα ήταν δηλητηριώδης και επικίνδυνη.

Η Ισλανδία έχει ξεκινήσει ένα τεράστιο πρόγραμμα ελάφρυνσης χρέους για τα νοικοκυριά.
Οι επικριτές λένε ότι το πρόγραμμα, αξίας περίπου ενός δισεκατομμυρίου ευρώ, θα μπορούσε να βλάψει την πιστοληπτική της ικανότητα, ακόμα και να τρομάξει τους ξένους επενδυτές.
Αλλά ο πρωθυπουργός της Ισλανδίας πιστεύει ότι ο κίνδυνος αξίζει.
«Τα άμεσα ωφέλη θα φτάσουν σε σχέδον 80% των ισλανδικών νοικοκυριών, αλλά τα έμμεσα οφέλη που θα φτάσουν στον καθένα. Θα αυξηθεί η οικονομική ανάπτυξη και η αγοραστική δύναμη», δήλωσε ο David Sigmundur Gunnlaugsson
Η Ισλανδία ανακάμπτει με αργούς ρυθμούς από την βαθύτερη οικονομική κρίση της Ιστορίας της, αλλά πολλά νοικοκυριά επιβαρύνθηκαν με υποθήκες που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να αποπληρώσουν, συμπιέζοντας τις καταναλωτικές δαπάνες και την οικονομική ανάπτυξη.
Η κυβέρνηση σχεδιάζει να παράσχει στους ιδιοκτήτες ακινήτων σχεδόν μισό δισεκατομμύριο ευρώ σε άμεσες απομειώσεις του χρέους των στεγαστικών δανείων και να δώσει σχεδόν άλλο τόσο σε φορολογικές απαλλαγές για διάστημα τριών ετών.
Η συμφωνία αυτή ισούται με το 9% της Ισλανδικής οικονομίας που αποτιμάται σε δέκα δισεκατομμύρια ευρώ.

Αναδημοσίευση από arouraios.gr

Η Ισλανδία διαγράφει χρέη νοικοκυριών απο στεγαστικά! «Επιλέξαμε τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα έναντι των τραπεζών».

6 Δεκεμβρίου 2013 Blog, headlines

• 4624
• 
  
• 
  

Σε όλη την Ευρώπη, εχει κάνει αίσθηση η απόφαση της κυβέρνησης της Ισλανδίας να διαγράψει τα χρέη των νοικοκυριών από στεγαστικά δάνεια, σε ποσό μεγαλύτερο των 24.000 ευρώ για κάθε σπίτι.

Το κόστος του σχεδίου αποτιμάται άνω των 900 εκατ. ευρώκαι θα διαρκέσει τέσσερα χρόνια.
Σε όλα τα ευρωπαϊκά ΜΜΕ ήταν από τις πρώτες ειδήσεις, πλήν φυσικά των ελληνικών. Εμείς στο arouraios.gr φυσικά το βάζουμε, αλλά θα το διαβάσουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες. Με τη βοήθεια σας όμως θα το διαβάσουν εκατομμύρια, οπότε παρακαλούμε διαδώστε το.
Στην αρχή της συνέντευξης ερωτάται ο Πρόεδρος της Ισλανδίας, τι έφταιξε για την κρίση.
Ο ίδιος απάντησε ότι μας είχε σερβιριστεί η θεωρία ότι όσο πιο απορρυθμισμένη και ελεύθερη η αγορά, όσο πιο πολύ ιδιωτικοποιείς, όλοι θα ευημερούν και όλοι θα είναι ευτυχισμένοι.
Αυτό όμως ήταν μια ιδεολογιά που μας το παρουσίαζαν ως οικονομική επιστήμη.
Βέβαια, συνέχισε ο Ισλανδός Πρόεδρος, όταν κατέρρευσαν οι τράπεζες, καταλάβαμε ότι αυτή η φόρμουλα ήταν δηλητηριώδης και επικίνδυνη.
Η Ισλανδία έχει ξεκινήσει ένα τεράστιο πρόγραμμα ελάφρυνσης χρέους για τα νοικοκυριά.
Οι επικριτές λένε ότι το πρόγραμμα, αξίας περίπου ενός δισεκατομμυρίου ευρώ, θα μπορούσε να βλάψει την πιστοληπτική της ικανότητα, ακόμα και να τρομάξει τους ξένους επενδυτές.
Αλλά ο πρωθυπουργός της Ισλανδίας πιστεύει ότι ο κίνδυνος αξίζει.
«Τα άμεσα ωφέλη θα φτάσουν σε σχέδον 80% των ισλανδικών νοικοκυριών, αλλά τα έμμεσα οφέλη που θα φτάσουν στον καθένα. Θα αυξηθεί η οικονομική ανάπτυξη και η αγοραστική δύναμη», δήλωσε ο David Sigmundur Gunnlaugsson
Η Ισλανδία ανακάμπτει με αργούς ρυθμούς από την βαθύτερη οικονομική κρίση της Ιστορίας της, αλλά πολλά νοικοκυριά επιβαρύνθηκαν με υποθήκες που δεν μπορούν να αντέξουν οικονομικά να αποπληρώσουν, συμπιέζοντας τις καταναλωτικές δαπάνες και την οικονομική ανάπτυξη.
Η κυβέρνηση σχεδιάζει να παράσχει στους ιδιοκτήτες ακινήτων σχεδόν μισό δισεκατομμύριο ευρώ σε άμεσες απομειώσεις του χρέους των στεγαστικών δανείων και να δώσει σχεδόν άλλο τόσο σε φορολογικές απαλλαγές για διάστημα τριών ετών.
Η συμφωνία αυτή ισούται με το 9% της Ισλανδικής οικονομίας που αποτιμάται σε δέκα δισεκατομμύρια ευρώ.

- See more at: http://arouraios.gr/2013/12/i-islandia-diagrafei-ta-xrei-noikokurion/#sthash.XB0eHvQs.dpuf

Γκάρντιαν: Τo όριο ηλικίας για την κρατική σύνταξη αυξάνεται στα 70 για τους σημερινούς νέους εργαζόμενους.

Ένα ακόμα πρόσφατο άρθρο του Γκάρντιαν, πολύ αποκαλυπτικό για τα όσα συμβαίνουν στη Γηραιά Αλβιώνα… Περικοπές δαπανών, μέτρα, ιδιωτικοποιήσεις, συντάξεις, εξανδραποδισμός των εργαζομένων… Και παράλληλα, κίνητρα για το κεφάλαιο… Αυτή τη φορά σειρά έχουν οι αυξήσεις των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Η σύνδεσή τους μέσω μαθηματικού τύπου, με το προσδόκιμο ζωής των Άγγλων. Τα ίδια με όσα ζούμε στην  Ελλάδα…

Γιατί άραγε; Μήπως κι αυτοί έχουν χρεοκοπήσει; Μήπως έχουν κι αυτοί μνημόνια και τρόικα; Μήπως είναι εντός του ευρώ;

Τίποτα από όλα αυτά. Μια από τις ισχυρότερες οικονομίες παγκόσμια, παρά το τεράστιο χρέος… Και δεν υπολογίζουμε την οικονομία της σαν Κοινοπολιτεία.

Τότε που είναι το πρόβλημα;

Μα φυσικά στον καπιταλισμό… Πού αλλού;… Το καπιταλιστικό κεφάλαιο, εφαρμόζει τις ίδιες πολιτικές και πρακτικές σε βάρος του λαού και των εργαζομένων, προκειμένου α φορτώσει στις πλάτες του τις συνέπειες της κρίσης του… Παλιές τακτικές με νέο περιτύλιγμα.

Και κάποιοι εδώ προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν μας φταίει το ευρώ και η ΕΕ… Ότι με ένα κατάλληλο εκλογικό αποτέλεσμα, θα γυρίσει ο κόσμος ανάποδα, οι κακοί (μνημόνια, μερκεληστές, σαμαροζέληδες κλπ) θα εξαφανιστούν ως δια μαγείας… Ότι όλα θα λυθούν με μια «ισότιμη» (εδώ γελάνε) διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Ενώ στο εσωτερικό της χώρας,  το πρόγραμμα «εθνικής ανασυγκρότησης», σε συνεργασία με τους «καλούς» καπιταλιστές, θα βάλει φρένο στην καταστροφή…

Παρακάτω θα βρείτε αποσπάσματα του άρθρου του Γκάρντιαν… Για να πάρουμε μια εικόνα του τι μας περιμένει ακόμα… 

Ο Άγγλος υπουργός Οικονομικών Τζ. Όζμπορν, πρόκειται να αναγγείλει την εφαρμογή του μαθηματικού τύπου που θα συνδέσει το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής και θα μπορούσε να εξοικονομήσει 500 δις λίρες μέσα στα επόμενα 50 χρόνια.

Οι νέοι που τώρα εισέρχονται στην αγορά εργασίας, θα χρειαστούν να περιμένουν μέχρι τα 70 τους, για να αποκτήσουν δικαίωμα συνταξιοδότησης. Το σχέδιο προβλέπει να εξοικονομηθούν 500 δις μέσα στα επόμενα 50 χρόνια. Αυτό πρόκειται να ανακοινώσει ο Τζ. Όζμπορν τις επόμενες μέρες. Ταυτόχρονα  σκοπεύει να ζητήσει πρόσθετες περικοπές δαπανών, ύψους ενός δις. λιρών, με στόχο να επικεντρώσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης προς την οικονομική πολιτική της Βρετανίας για  τον επόμενο χρόνο. Μια πολιτική που την χαρακτηρίζει ως «υπεύθυνη επάνοδο» σε μια προοπτική υγιούς οικονομικής ανάκαμψης στα δημόσια οικονομικά και σε μέτρ αντιμετώπισης της ανεργίας στους νέους.

Financial Times: Μέσα στα επόμενα 4 χρόνια η Ελλάδα είτε θα χρεοκοπήσει είτε θα επιστρέψει στη δραχμή...

«Μέσα στην επόμενη τετραετία, η Ελλάδα είτε επιστρέψει στη δραχμή, είτε χρεοκοπήσει, είτε θα πραγματοποιηθούν και τα δύο ενδεχόμενα» αναφέρουν σε σημερινό τους άρθρο οι Financial Times.

«Οι ηγέτες του κυβερνητικού συνασπισμού της Γερμανίας δεν θα υλοποιήσει τις υποσχέσεις του προς τους γερμανούς ψηφοφόρους επειδή «η πολιτική τάξη είναι απροετοίμαστη για όσα θα συμβούν στα επόμενα τέσσερα χρόνια.
 
Εν συνεχεία οι FT φέρνουν ως χαρακτηριστικό παράδειγμα των όσων θα ακολουθήσουν στα επόμενα τέσσερα χρόνια την ελληνική κρίση χρέους και επισημαίνουν χαρακτηριστικά: «Ο ΟΟΣΑ προβλέπει ότι το ελληνικό χρέος θα σταθεροποιηθεί στο 160% του ΑΕΠ το 2020. Η ΕΕ και το ΔΝΤ στηρίζουν όλα τα δεδομένα του προγράμματος διάσωσης στο στόχο να είναι 124% του ΑΕΠ. Μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια, η Ελλάδα ή θα χρεοκοπήσει ή θα εξέλθει από το ευρώ ή και τα δύο. Η τακτική της ΕΕ να εθελοτυφλεί και να δίνει παρατάσεις στα δάνεια με μεγαλύτερες διάρκειες και χαμηλότερα επιτόκια, φτάνει στο φυσικό της τέλος».

Αναδημοσίευση από Κουτί της Πανδώρας

"Δίκαιος μισθός για δίκαιη εργάσιμη ημέρα..." Ένα άρθρο του Φ.Ένγκελς...

Στις 5 Αυγούστου του 1895 πεθαίνει στο Λονδίνο ο Φρήντριχ Ένγκελς, σε ηλικία 75 χρόνων, κορυφαία θεωρητικοπολιτική μορφή του παγκόσμιου εργατικού, επαναστατικού και κομμουνιστικού κινήματος. Ο Φ. Ένγκελς από κοινού με τον Κ. Μαρξ συνδιαμόρφωσαν και θεμελίωσαν την επιστημονική κοσμοθεωρία της εργατικής τάξης, αποδεικνύοντας το αναπόφευκτο, νομοτελειακό πέρασμα της κοινωνίας από τον καπιταλισμό στον κομμουνισμό.

Στα αφιερώματα για τα 118 χρόνια από το θάνατό του, ξεχωρίζει ένα πολύ καλό αφιέρωμα στη διεύθυνση www.istorika-ntokoumenta.blogspot.gr

Το αφιέρωμα περιλαμβάνει μια σύντομη βιογραφία του καθώς και δύο χαρακτηριστικά άρθρα του.

Το δεύτερο από αυτά, με τίτλο "Δίκαιος μισθός για δίκαιη εργάσιμη μέρα", το αναδημοσιεύουμε σαν ιδιαίτερα επίκαιρο ακόμα και σήμερα, καθώς εντείνονται οι αντεργατικές αναδιαρθρώσεις στον εργάσιμο χρόνο, αλλά και στη δημιουργία συνθηκών για ολοένα και φτηνότερη εργατική δύναμη. 

 Το άρθρο αυτό γράφτηκε την Πρωτομαγιά και στις 2 Μάη του 1881. Δέκα περίπου χρόνια, δηλαδή, μετά την Παρισινή Κομμούνα και 5 χρόνια πριν τα γεγονότα του Σικάγου. Είναι το πρώτο από μια σειρά άρθρα που γράφτηκαν από τον Ενγκελς για την εφημερίδα «The Labour Standart», με την οποία συνεργάστηκε από το Μάη μέχρι τον Αύγουστο του 1881. Τα άρθρα δημοσιεύονταν χωρίς υπογραφή σχεδόν κάθε βδομάδα, στη θέση του κύριου άρθρου της εφημερίδας. Ο Ενγκελς αναγκάστηκε να διακόψει τη συνεργασία του με την εφημερίδα, εξαιτίας της γενικής οπορτουνιστικής γραμμής της.

Δίκαιος μισθός για δίκαιη εργάσιμη ημέρα

Αυτό ήταν το σύνθημα του αγγλικού εργατικού κινήματος στη διάρκεια των τελευταίων πενήντα χρόνων. Αυτό το σύνθημα προσέφερε καλή υπηρεσία την περίοδο της ανόδου των τρεντ-γιούνιον, ύστερα από την κατάργηση το 1824 των αισχρών νόμων για τις ενώσεις1, προσέφερε ακόμα καλύτερη υπηρεσία την περίοδο του δοξασμένου Χαρτιστικού Κινήματος, όταν οι Αγγλοι εργάτες πορεύονταν επικεφαλής της ευρωπαϊκής εργατικής τάξης. Αλλά τα χρόνια αλλάζουν και πολλά απ' αυτά που ήταν καλά και αναγκαία πριν 50 ακόμα και 30 χρόνια, τώρα πάλιωσαν και θα είναι εξ ολοκλήρου άτοπα. Μήπως αυτό σχετίζεται και με το συγκεκριμένο παλιό, καθιερωμένο σύνθημα; Δίκαιος μισθός για δίκαιη εργάσιμη ημέρα;

Οι πλούσιοι Πορτογάλοι ...πλούτισαν...

Οι πλούσιοι Πορτογάλοι… πλούτισαν
Οι 25 πιο πλούσιοι άνθρωποι στην Πορτογαλία κατάφεραν παρά την κρίση να αυξήσουν την περιουσία τους κατά 16% το 2013, κερδίζοντας συνολικά επιπλέον 16,7 δισεκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με τα στοιχεία του περιοδικού Exame.
Την ώρα που η Πορτογαλία μόλις που κατάφερε να βγει από την ύφεση το τρίτο τρίμηνο του 2013, οι 25 πιο πλούσιοι άνθρωποι της χώρας διαθέτουν περιουσίες ισοδύναμες με το 10% του ΑΕΠ, έναντι 8,4% το 2012.
«Ακόμη και σε καιρούς κρίσης, οι μεγάλες περιουσίες εξακολουθούν να αυξάνουν», σχολίασε το πορτογαλικό περιοδικό, που αποδίδει την αύξηση των περιουσιών αυτών στα κέρδη από το χρηματιστήριο.
Ο πιο πλούσιος Πορτογάλος, ο επιχειρηματίας Αμέρικο Αμορίμ 79 ετών, διπλασίασε την περιουσία του σε ένα χρόνο. Έφτασε τα 4,5 δισεκατομμύρια ευρώ χάρη στην αύξηση των μετοχών της ομώνυμης εταιρείας, η οποία είναι η μεγαλύτερη παγκοσμίως στην κατασκευή φελλών, και της πετρελαϊκής εταιρείας Galp Energia.
Στη δεύτερη θέση έπεσε ο Αλεξάντερ Σοάρες ντος Σάντος, επίσης 79 ετών, στον οποία ανήκει η εταιρεία τροφίμων Jeronimo Martins και διαθέτει περιουσία που εκτιμάται στα 2,2 δισεκατομμύρια ευρώ.
Στην τρίτη θέση βρίσκεται, με 1,7 δισεκατομμύριο ευρώ, η οικογένεια Γκουιμάρες ντε Μέλο, στην οποία ανήκει ο όμιλος Jose de Mello.
Η Πορτογαλία κατάφερε το τρίτο τρίμηνο του 2013 να βγει από την ύφεση και να καταγράψει ασθενή ανάπτυξη 0,2%, όμως η ανάκαμψη της οικονομίας της είναι ακόμη εύθραυστη.
Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα επίσημα στοιχεία, το 2011 το 17,9% του πληθυσμού της χώρας κινδύνευε να βρεθεί σε κατάσταση φτώχειας, ενώ το 8,6% υπέφερε από σοβαρές ελλείψεις.

Αναδημοσίευση από enikos.gr

Στουρνάρ(ι)α στη φοροδιαφυγή, ξεφτέρια στους πλειστηριασμούς

Του Γιώργου Κουτσούκου

Τον Ιούνιο του 2009 το γαλλικό κράτος πέρασε νόμο, με τον οποίο οι τράπεζες της χώρας υποχρεώνονταν να αποκαλύψουν όλες τις πληροφορίες σχετικά με τις σχέσεις και τους δεσμούς τους με χώρες-περιοχές όπου «ευδοκιμούν» υπεράκτιες εταιρείες. Πλέον, οι γαλλικές τράπεζες είναι υποχρεωμένες να δημοσιεύουν μαζί με τις ετήσιες λογιστικές τους καταστάσεις τις δραστηριότητές τους, που σχετίζονται με τους φορολογικούς παραδείσους.
Ταυτόχρονα, οι αρμόδιες υπηρεσίες του γαλλικού υπουργείου Οικονομικών εντατικοποίησαν τους ελέγχους με προηγμένα πληροφοριακά συστήματα και εξειδικευμένο προσωπικό. Τα αποτελέσματα αυτής της συντονισμένης, νομοθετικής και διοικητικής, προσπάθειας ήταν σημαντικά και κατάφεραν αξιόλογα πλήγματα στη φοροδιαφυγή αρκετών «μεγάλων ψαριών».
Στην Ελλάδα η καταπολέμηση της φοροδιαφυγής των «εχόντων», στην πράξη, είναι πραγματικό ταμπού. Στα λόγια, βέβαια, όλοι οι υπουργοί Οικονομικών σκίζουν τα ρούχα τους για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, αλλά τελικά παίρνουν μέτρα σχεδόν αποκλειστικά για τα περίπτερα και τις ταβέρνες. Άντε και για κανέναν υδραυλικό. Αλλά τις ξαδέρφες τους τις αφήνουν στο απυρόβλητο. Μάλλον για να αποφύγουν τις οικογενειακές σκηνές.
Αυτή είναι η πραγματικότητα στη χώρα μας, με τη φοροδιαφυγή των «μεγάλων» να είναι, περίπου, οικογενειακή υπόθεση: τράπεζες, εκδότες – μεγαλοεργολάβοι και λαθρέμποροι πετρελαίου κλέβουν κάθε χρόνο δισεκατομμύρια φορολογικών εσόδων και επενδύουν μέρος τους στο ανεβοκατέβασμα κυβερνήσεων και στην προπαγάνδιση των Μνημονίων και των κανιβαλικών πολιτικών τους.
Οι τράπεζες είναι κυριολεκτικά ανεξέλεγκτες, αν και κρατικές πλέον, χάρη στο δημόσιο χρήμα που τις διέσωσε. Μέσα από το Ίντερνετ διαφημίζουν τη σύσταση offshore εταιρειών για τους πελάτες τους, χωρίς να φοβούνται τίποτα. Οι μεγαλοεργολάβοι οργιάζουν με τα πλαστά και εικονικά τιμολόγια (και όχι μόνο), ενώ οι λαθρέμποροι του ναυτιλιακού πετρελαίου σπάνε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο, κλέβοντας -επί Μνημονίων- δημόσια έσοδα άνω του μισού δισ. ευρώ ετησίως!
Και αυτούς τους γίγαντες της διαπλοκής και της φοροδιαφυγής καλείται να τις αντιμετωπίσει ένας τραγικά υποστελεχωμένος ελεγκτικός μηχανισμός με πληροφοριακά συστήματα που υπολειτουργούν και με διεφθαρμένους «ημετέρους» να καλύπτουν θέσεις-κλειδιά του φορολογικού μηχανισμού. Είναι σαν να στέλνεις ένα κουτσό κανίς να κυνηγήσει αγέλη λύκων. Η μόνη ελπίδα είναι να πεθάνουν οι λύκοι από τα γέλια.
Και για να συνειδητοποιήσουμε το ότι αν υπήρχε η πολιτική βούληση να τους πιάσουν θα τους έπιαναν, αρκεί η περίπτωση του Άκη. Τι έκανε ο Τσοχατζόπουλος; Ό,τι κάνουν όλοι οι όμοιοί του: ξέπλυνε και έκρυψε χρήμα μέσω offshore εταιρειών. Και τον έπιασαν. Επειδή ήθελαν -για λόγους που δεν θα αναλύσουμε σε αυτό το σημείωμα- να τον πιάσουν. Πώς τον έπιασαν;
Διαθέτοντας εξειδικευμένους οικονομικούς υπαλλήλους (ελάχιστους και πάλι) στην έρευνα για την υπόθεση Τσοχατζόπουλου και πιέζοντας ξένες κυβερνήσεις να δώσουν στοιχεία. Ξεκάθαρα πράγματα.
Τα ξεκάθαρα πράγματα όμως δεν είναι πάντα και απλά, ειδικά στα θέματα της φοροδιαφυγής. Γι” αυτό και πρέπει να είμαστε ειλικρινείς και να πούμε στον κόσμο ότι μια αυριανή προοδευτική κυβέρνηση -που θα διαθέτει την πολιτική βούληση να καταπολεμήσει τη φοροδιαφυγή των μεγάλων «ψαριών»- δεν θα έχει σημαντικά εισπρακτικά αποτελέσματα πριν την πάροδο τουλάχιστον δώδεκα μηνών. Κι αυτό διότι, από τη μια πλευρά, ο φορολογικός μηχανισμός είναι σχεδόν τελείως διαλυμένος και, από την άλλη, τα νομικά εμπόδια -όποιες νομοθετικές πρωτοβουλίες και αν λάβουμε- καθυστερούν πολύ την είσπραξη των εσόδων.
Προς το παρόν όμως, απέναντι σε αυτήν την κυβέρνηση, που αφήνει στο απυρόβλητο τους μεγαλοφοροφυγάδες, κόβει συντάξεις, ξεπουλά τα πάντα και ετοιμάζεται να βγάλει στο «σφυρί» τις πρώτες κατοικίες των πολιτών, θα είμαστε αμείλικτοι: θα την ανατρέψουμε με κάθε κόστος. Όσο πιο γρήγορα γίνεται.
* Ο Γιώργος Κουτσούκος είναι οικονομολόγος και μέλος της Γραμματείας του Τμήματος Οικονομικής Πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ
Πηγή avgi.gr

Αναδημοσίευση από Κουτί της Πανδώρας

Ο προβληματισμός του Αγράμματου...

Για όσους φοβούνται μην γίνουμε Αργεντινή, αποκλείεται την έχουμε ξεπεράσει.Με πρωτογενή τομέα ανύπαρκτο, με δευτερογενή ελλειμματικό δεν πρόκειται να γίνουμε ποτέ αυτάρκεις-ανεξάρτητοι.Καλλιεργείς τομάτα στο χωράφι σου και στοιχίζει ακριβότερα από το να την αγοράσεις στο σούπερ-μάρκετ.Στοιχίζουν σχεδόν τα πάντα ακριβότερα να τα παράγεις από να τα αγοράσεις έτοιμα.Το εθνικό νόμισμα θα ήταν η μόνη λύση για ένα κράτος που έχει αυτάρκεια προϊόντων-βασικών καταναλωτικών αγαθών.

Σαν εκείνες τις εποχές που τις ζήσαμε οι περισσότεροι που για να αγοράσεις μια τηλεόραση την πιο φθηνή ήθελες δυο μηνιάτικα καλά για αυτοκίνητο δε συζητάμε μισή ζωή.Όμως δεν υποσιτίζονταν κανείς.Μπανάνες δεν υπήρχαν πουθενά υπήρχαν όμως πορτοκάλια, μανταρίνια, μήλα.Η εσωτερική υποτίμηση που υφιστάμεθα δεν έχει προηγούμενο.Μειώνεται το εισόδημα πάνω από το 50% και όλα τα υπόλοιπα αυξάνονται.Υπάρχει διέξοδος με αυτή την κατεύθυνση;Με την καταστροφή των εναπομεινάντων παραγωγικών δυνάμεων π.χ κτηνοτροφία-ξεπούλημα Δωδώνης, γεωργία φορολόγηση αγροτεμαχίων .Με την καταστροφή των εγχώριων φαρμακοβιομηχανιών.

Τροφή-στέγη-φάρμακο.Τρεις βασικοί παράγοντες για να μπορείς να ορθοποδήσεις.Τι γίνεται στα χρόνια του μνημονίου, ότι έχει σχέση με αυτούς τους τρεις παράγοντες καταστρέφεται.Το κεραμίδι πάνω από το κεφάλι μας πέφτει και μας πλακώνει, το χωράφι που θα βγάλεις ένα κομμάτι ψωμί φορολογείται , το φάρμακο (μη τρελαθούμε δεν είναι δα και πυρινική φυσική)είναι των απέξω, τι θα απομείνει;Ένας λαός άστεγος νηστικός και άρρωστος έτοιμος να παραδωθεί.Δεν είναι μονόδρομος το μνημόνιο τους, δεν είναι μονόδρομος το ευρώ τους.Είναι ο δικός τους δρόμος.
 
Η κατεστραμμένη Αργεντινή δεν έφθασε σε τέτοια ύφεση που φθάσαμε εμείς και ακόμα δεν πιάσαμε πάτο.
 
Ρωτάν τον υπουργό οικονομίας εάν βγούμε από το ευρώ υπάρχει εναλλακτική και σου απαντάει δεν θα βγούμε, κουνάς το κεφάλι σου τον ξαναρωτάς και τον ξαναρωτάς εάν λέμε εάν και σου ανταπαντάει δε θα βγούμε.Ρωτάν τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης που πλέον συμπλέει και αυτός και σου λέει δε θα βγούμε.Και ρωτάω όλους αυτούς τους κυρίους εάν είχαμε εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από το ευρώ δεν θα είμασταν πιο δυνατοί στις διαπραγματεύσεις μας;Μπορεί η δεύτερη επιλογή να είναι χειρότερη, ο δεύτερος δρόμος να είναι γεμάτος πέτρες και λακκούβες είναι όμως η δεύτερη επιλογή, είναι ο δεύτερος δρόμος όχι σαν τον ασφάλτινο αλλά είναι και πάλι ο δεύτερος δρόμος.Υποχρεούνταν τόσο καιρό οι κύριοι αυτοί να τον φροντίσουν να απομακρύνουν τις μεγάλες πέτρες, να γεμίσουν καμιά λακκούβα.Γιατί στη μπόρα που θα ρθει άμα κοπεί η άσφαλτο στα δύο θα μείνουμε έρμαιο στις ορέξεις του κατασκευαστή.

Άλλα σχόλια του Αγράμματου εδώ

«Δεν υπάρχουν λεφτά»; Κι αυτά, τότε, τι είναι;

Γράφει ο Ν. Μπογιόπουλος

Ο ήρωας του Μπρεχτ, ο Μακχίθ, αναρωτιόταν στην «Όπερα της Πεντάρας»: «Τι είναι η ληστεία μιας τράπεζας μπροστά στην ίδρυση μιας τράπεζας»...

Τα συγκλονιστικά στη Βουλή άργησαν μια μέρα! Αλλά ήρθαν! Την Κυριακή που μας πέρασε ακούσαμε για «τρύπια δολάρια» και για «μονομαχίες στο Ελ Πάσο», απολαύσαμε  πρωθυπουργικούς κουτσαβακισμούς και κοινοβουλευτικές «μαγκιές».  Αλλά τα σπουδαία – τα πραγματικά σπουδαία –  συνέβησαν τη Δευτέρα. Χωρίς κάμερες. Χωρίς απευθείας μεταδόσεις. Χωρίς πολλά- πολλά…

Τη Δευτέρα το βράδυ, λοιπόν, ο κ.Σταικούρας, ο αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών, μετά από σχετική ερώτηση του Μανώλη Γλέζου, διαβίβασε στη Βουλή τον αναλυτικό κατάλογο ο οποίος περιλαμβάνει τα ποσά με τα οποία έχει τροφοδοτήσει το κράτος τις τράπεζες από την έναρξη της κρίσης, το 2008. Τα στοιχεία που αποκαλύπτονται για πρώτη φορά  είναι  πλέον και  επίσημα! Είναι δικά τους! Έχουν την εγκυρότητα και την σφραγίδα των «σωτήρων»! Δεν πρόκειται για «συνωμοσιολογία»! Ούτε για ευφάνταστα σενάρια των «ψεκασμένων»!

Οι απορίες ενός ...Αγράμματου!...

Το παρακάτω σχόλιο, βρήκα σε ανάρτηση ειδησεογραφικού ιστότοπου... Ο συντάκτης του ανώνυμος που υπογράφει σαν "Αγράμματος". Αξίζει νομίζω τον κόπο να κρατηθεί και να μη χαθεί στον ωκεανό της καθημερινότητας.

 

ε

Η πρωτογενής παραγωγή αφορά αγαθά που προέρχονται κατευθείαν από τη φύση (γεωργία, κτηνοτροφία, αλιεία, δασοπονία, θήρα, μεταλλεία). π.χ. κρέας, ψάρια, κ.λπ.
Η δευτερογενής παραγωγή αφορά αξιοποίηση αγαθών της πρωτογενούς παραγωγής, που χαρακτηρίζονται έτσι ως πρώτες ύλες στη μεταποίηση αυτών σε νέες μορφές αγαθών. Ανάλογα με τα μέσα που χρησιμοποιούνται και τον τρόπο που ακολουθείται για την μεταποίηση των πρώτων υλών, έχουμε τους κλάδους:
• Xειροτεχνία (παραγωγή με μόνη τη χειρωνακτική εργασία)
• Bιοτεχνία (παραγωγή με χειρωνακτική εργασία βοηθούμενη από μηχανές) και
• Bιομηχανία (παραγωγή εξ ολοκλήρου από σύγχρονα μηχανήματα, χαρακτηριζόμενη μαζική παραγωγή, όπου και εφαρμόζονται διαρκώς νέα συστήματα ανάπτυξης.).
Η τριτογενής παραγωγή αναφέρεται σε παρεχόμενες υπηρεσίες - παροχή υπηρεσιών όπως είναι το εμπόριο, η υγεία, η εκπαίδευση, οι μεταφορές, ο τουρισμός, οι τράπεζες, οι επικοινωνίες, οι ασφάλειες, τα ελεύθερα επαγγέλματα κ.λπ., από τις δραστηριότητες των οποίων αυξάνεται η χρησιμότητα των παραγομένων αγαθών της πρωτογενούς και δευτερογενούς παραγωγής.
Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής, ο πρωτογενής τομέας στην Ελλάδα καταλαμβάνει μόλις το 3, 8% στη διαμόρφωση του Ακαθάριστου Εγχώριου προϊόντος, το 19, 6% στον δευτερογενή τομέα και το 76, 6% στον τριτογενή τομέα.

Τράπεζες και δάνεια... Φαντασία ή πραγματικότητα;...

Το παρακάτω κείμενο, το "ψάρεψα" ενσωματωμένο σε σχόλιο κάποιας ανάρτησης, σε ειδησεογραφικό σαιτ... Ο σχολιογράφος προέτρεπε να το διαβάσουμε, και αυτό έκανα... Ανατρίχιασα τόσο, ώστε αποφάσισα να το αναδημοσιεύσω... 
Μοιάζει με πλοκή χολυγουντιανής ταινίας μελλοντολογικού περιεχομένου... Ή ίσως  μια περιγραφή αυτού που έχει αναφερθεί σαν "corporate republic"... Ή τέλος με σενάριο συνομωσιολογικού περιεχομένου... Όπως και να έχει, είναι τρομακτικό...
Δε γνωρίζω τον συγγραφέα, ούτε αν έχει ξαναδημοσιευτεί... Αν κάποιος ξέρει, ας μου πει.


«Σχεδόν 12 χρόνια πριν από τις μέρες μας, οι άνθρωποι που προετοίμαζαν το έδαφος για την τελική λύση, οργάνωναν τις τελευταίες λεπτομέρειες όλων των εναλλακτικών σεναρίων για την ολοκλήρωση της εγκαθίδρυσης της παγκόσμιας κυβέρνησης και της νέας τάξης πραγμάτων… Διότι το να οδηγήσεις τον πληθυσμό ενός ολόκληρου πλανήτη (τουλάχιστον τη πλειοψηφία του) προς ένα ολοκληρωτικό σύστημα, δεν είναι και εύκολο…

Γ. Κασιμάτης: “Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, στη χώρα έχει γίνει πραξικόπημα”

Αναδημοσίευση από  Το κουτί της Πανδώρας

Είναι κατανοητό ότι κάποιοι έχουν αμφιβολίες….
Είναι κατανοητό ότι κάποιοι ευελπιστούν και ελπίζουν…
Είναι κατανοητό πως είναι φρικτή η αλήθεια που γνωρίζουμε -αν και μας την κρύβουν- και δεν θέλουμε να την πιστέψουμε, να την αποδεχθούμε.
Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει, στη χώρα έχει γίνει πραξικόπημα, με πολύ καλά οργανωμένο σχέδιο και με εναλλαγές στην θέση του κατ’ επίφασην πρωθυπουργού.
Το πολιτικό σύστημα γνωρίζει πάρα πολύ καλά τι συμβαίνει, όπως γνωρίζει πάρα πολύ καλά σε τι έχει συναινέσει, ενώ γνωρίζει πάρα πολύ καλά και την κατάληξη των όσων μέχρι σήμερα ζούμε.
Στην Ελλάδα έγινε ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ και η χώρα παραδόθηκε άνευ όρων σε καρτέλ οικονομικών συμφερόντων, σε συμφέροντα τρίτων χωρών και αποτελεί ταυτόχρονα το μέγιστο “πείραμα” της νέας τάξης πραγμάτων για την απόλυτη κατοχή μίας χώρας χωρίς να προηγηθεί πόλεμος.
Στην Ελλάδα έγινε ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ και οι πραξικοπηματίες κυβερνούν ενώ ταυτόχρονα μετέχουν σε σχέδιο ολικής απώλειας της εθνικής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας.
Στην Ελλάδα έγινε ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ από όλους εκείνους που γνώριζαν πως η θέση τους για το υπόλοιπο της ζωής τους είναι σε κάποιο κελί μίας υπόγειας φυλακής και αντάλλαξαν την τιμωρία τους με την δική μας δουλεία και με την άλωση της χώρας εις το διηνεκές.
Αυτούς τους πραξικοπηματίες πρέπει να τους απομακρύνουμε εμείς, γιατί δεν θα το κάνει κανένας άλλος για εμάς…
Είτε το πιστεύουμε, είτε όχι, όλοι γνωρίζουμε πως είναι πλέον ζήτημα ζωής και θανάτου…
Ή αυτοί, ή εμείς…