Ανεμογεννήτριες και Πράσινη Ανάπτυξη: Οι σκοτεινές αποχρώσεις του πράσινου

ikariaki.gr 10 Νοεμβρίου 2019 Ανεμογεννήτριες, Απόψεις, Ελεύθερη Πένα, Επικαιρότητα

Τρέλα είναι να κάνεις το ίδιο πράγμα ξανά και ξανά
και κάθε φορά να περιμένεις διαφορετικό αποτέλεσμα»
(Rita Mae Brown, 1983)

              Πιάσαν τελευταία να ηχούν όλο και πιο δυνατά οι καμπάνες της Πράσινης Ανάπτυξης. Τα νέα τώρα δεν θα αργήσουν να φτάσουν και στη Νικαριά. Πέρα πέρα στην υπόλοιπη Ελλάδα ξεκινούν οι εργασίες για την κατασκευή «αιολικών πάρκων» (ή πιο πρόσφατα «αιολικών πεδίων»). Ξεκινά η Πράσινη Ανάπτυξη. Στο μεταξύ, από τα Άγραφα, την Κάρυστο της Εύβοιας έως την Τήνο, τη Νάξο και το Αποπηγάδι της Κρήτης, οι κάτοικοι ξεσηκώνονται για να προασπιστούν τις βουνοκορφές και, μαζί με αυτές, τα νερά, τη βιοποικιλότητα, το μικροκλίμα, τις παραγωγικές τους δραστηριότητες (π.χ. τουρισμός), την ίδια τους τη ζωή. Πεπεισμένοι για το δίκαιο της υπόθεσής τους στέκονται εμπρός σε μπουλντόζες που ανεβαίνουν στις βουνοκορφές συνοδευόμενες από αστυνομικές δυνάμεις και εταιρείες σεκιούριτι, όπως είδαμε να συμβαίνει πρόσφατα, στις 19 του Σεπτέμβρη, στα Άγραφα.


Αποκαλούνται «πάρκα», αλλά μόνο κατ’ ευφημισμό, διότι τίποτα κοινό δεν έχουν με τα δασύλλια ή τους χώρους πρασίνου της πόλης. Για να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομά τους, πρόκειται για βιομηχανικούς αιολικούς σταθμούς παραγωγής ενέργειας, αποτελούμενους από ανεμογεννήτριες μεγάλων διαστάσεων, τις λεγόμενες Β.Α.Π.Ε. Για τη Νικαριά ειδικά, το σχέδιο Ανάπτυξης, πράσινης απόχρωσης, περιλαμβάνει την εγκατάσταση γιγαντιαίων ανεμογεννητριών, που θα παράγουν συνολικά 330 MW. Προφανώς, οι τεράστιες ποσότητες πράσινης ενέργειας που παράγουν οι Β.Α.Π.Ε. δεν έχουν καμία σχέση με τις ενεργειακές ανάγκες τοπικών κοινωνιών. Αυτές, άλλωστε, μπορούν να υπερκαλυφθούν με πολύ μικρότερης κλίμακας μέσα παραγωγής ενέργειας από ανανεώσιμες πηγές (βλ. έργα ΑΠΕ). Στην περίπτωση της Ικαρίας, το ήμιση των ενεργειακών της αναγκών θα παράγεται πλέον από το υδρο-ηλεκτρικό της ΔΕΗ Ανανεώσιμες στην Προεσπέρα. Είναι ξεκάθαρο, συνεπώς, ότι τα σχέδια πράσινης ανάπτυξης που αποτυπώνονται στον ενεργειακό χάρτη της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας , αποτελούν επιχειρηματική δραστηριότητα με αντικείμενο την παραγωγή και εξαγωγή πράσινης ενέργειας και σκοπό τη μεγιστοποίηση του ιδίου οφέλους (βλ. κέρδος). Βέβαια, για την παραγωγή πράσινης ενέργειας, οι εταιρείες θα χρειαστούν τους ανέμους που φυσούν ελεύθερα (και δωρεάν), τα βουνά, τα οποία θα εκμισθώσουν φτηνά φτηνά, παίρνοντας ως μπόνους τα νερά (βλ. υδρο-ηλεκτρικά). Θα χρειαστούν, με δυο λόγια, κοινά/κοινοτικά/δημόσια αγαθά. Επιπλέον, θα χρειαστούν ζεστό χρήμα. Αυτό θα προέλθει από τις ευρωπαϊκές και εθνικές επιδοτήσεις, οι οποίες πάντα χρηματοδοτούνται από τους πολίτες (βλ. τέλος ΑΠΕ στους λογαριασμούς της ΔΕΗ). Θα προέλθει, εν ολίγοις, από δημόσιο χρήμα!

Μπορεί η συμφωνία να μοιάζει υπερβολικά καλή για τους επενδυτές της πράσινης ανάπτυξης (βλ. δωρεάν πρώτες ύλες, φτηνές βουνοκορφές και δημόσιο χρήμα) και κάπως κοστοβόρα για τις τοπικές κοινωνίες (βλ. Μελέτες Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων, αντιδράσεις τοπικών κοινωνιών). Αλλά, μας λένε, αυτές τις «πράσινες επενδύσεις» θα τις κάνουν για το καλό μας. Γιατί μόνο έτσι θα αντιμετωπίσουμε την κλιματική αλλαγή. Στο κάτω κάτω τι; Είμαστε κατά της πράσινης ενέργειας και, επ’ ευκαιρία αυτής, είμαστε ενάντια στην πράσινη ανάπτυξη; «Επιτέλους», αναφωνούν κάποιοι, «τι θέλετε; να γυρίσουμε στις σπηλιές; Να συνεχίσουν να πεθαίνουν για μας στην Πτολεμαΐδα»;

Ποιος μπορεί να διαφωνήσει με την ανάγκη να σώσουμε τον πλανήτη, να σταματήσουμε την κλιματική αλλαγή; Ποιος μπορεί να διαφωνήσει για την ανάγκη της ενεργειακής μετάβασης σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας; Η δραστικότητα ενός σλόγκαν για τους σκοπούς της προπαγάνδας, μας λέει ο Noam Chomsky, οφείλεται στην κενότητα του περιεχομένου του, στο ότι δεν σημαίνει τίποτε, ακριβώς γιατί όλοι τάσσονται υπέρ του˙ και η αξία του έγκειται στο ότι κρατά το κοινό απασχολημένο. Πετυχημένο σλόγκαν είναι εκείνο υπέρ του οποίου θα συσπειρωθούν όλοι έναντι εκείνων των περιθωριοποιημένων, παράξενων ανθρώπων που διαφωνούν με τον «κοινό νου». Έτσι, το πλήθος απασχολείται διαφωνώντας πάνω σε κάτι που είναι κενό περιεχομένου, αντί να διερωτάται αν υποστηρίζει την πολιτική που ακολουθείται (Chomsky 2002: 26).

      Το κύριο πρόβλημα με την πολιτική που ακολουθείται για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής είναι ότι αναπαράγει τα αίτια της κλιματικής αλλαγής. Εν πρώτοις, οι τεράστιες ποσότητες πράσινης ενέργειας που θα παραχθούν προορίζονται για την ενεργειακή τροφοδότηση της ίδιας υπερκαταναλωτικής κοινωνίας, για τις ανάγκες της οποίας θα συνεχίσουν να παράγονται τοξικά και βιομηχανικά απόβλητα, σκουπίδια και πλαστικά. Όπως θα εξακολουθήσουν και οι εξορύξεις πετρελαίου, σπάνιας γαίας -εκείνου του ορυκτού μετάλλου που είναι τόσο απαραίτητο για τον υψηλής τεχνολογίας πολιτισμό μας- και άλλων ορυκτών και αερίων από τα έγκατα της γης. Επιπλέον, η ενεργειακή μετάβαση στην πράσινη ενέργεια παραμένει απολύτως ελεγχόμενη από τις ίδιες κολοσσιαίες πολυεθνικές, που με την επιχειρηματική τους δράση έχουν προκαλέσει την κλιματική αλλαγή. Έτσι, οι ίδιοι που μας έχουν φέρει στο χείλος του γκρεμού υπόσχονται τώρα πώς θα μας σώσουν! Ακόμη, αναπαράγονται οι ίδιες δομές ανισότητας: ο πλούσιος ευρωπαϊκός βορράς διασφαλίζει φτηνή πράσινη ενέργεια και φτηνό μαύρο χρυσό από τις φτωχές ή «χρεωκοπημένες» χώρες του μεσογειακού νότου. Παράλληλα, ο πλούσιος βορράς δημιουργεί μια αγορά για τα μέσα παραγωγής πράσινης ενέργειας που παράγει. Και θα την έχει για καιρό, αφού τα μέσα παραγωγής πράσινης ενέργειας καθίστανται παρωχημένα με ραγδαίους ρυθμούς –εκείνους της τεχνολογικής εξέλιξης. Την ίδια ώρα ενισχύεται η φτωχοποίηση πληθυσμών, που αργά ή γρήγορα αναμένεται ότι θα εκτοπιστούν εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής. Για την εγκατάσταση αιολικών βιομηχανικών σταθμών, θα χρειαστεί η ισοπέδωση βουνοκορφών και η διάνοιξη δρόμων στις πλαγιές τους. Όμως, η διάνοιξη δρόμων σε επικλινή εδάφη, σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Επιτροπής για την Καταπολέμηση της Ερημοποίησης, επιταχύνει το φαινόμενο της ερημοποίησης κατά 30-200 φορές! Έτσι, η πράσινη ανάπτυξη, στο όνομα της αντιμετώπισης της κλιματικής αλλαγής, καταλήγει να εντείνει το φαινόμενο της ερημοποίησης, τον υπ’ αριθμόν ένα κίνδυνο που αντιμετωπίζει σχεδόν το σύνολο των νησιών του Αιγαίου εξαιτίας της κλιματικής αλλαγής -όπως αποτυπώνεται στον Χάρτη Δυνητικού Κινδύνου Ερημοποίησης της Ελλάδας. Αυτή η τόσο καίρια αντίφαση, η επιτάχυνση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στο όνομα της αντιμετώπισής της, βρίσκεται στην καρδιά μιας σειράς αντιφάσεων, που (παραδόξως) στα μάτια πολλών δεν μοιάζουν ως παραδοξότητες. Για παράδειγμα, το γεγονός ότι εκείνοι που καραδοκούν για αυτές τις «πράσινες επενδύσεις», με τους ομολογουμένως ευνοϊκούς όρους, είναι οι ίδιοι που αντλούν πετρέλαια ή πασχίζουν να αντλήσουν υδρογονάνθρακες από τα βάθη του Αιγαίου. Ούτε μοιάζει παράδοξο το ότι πρόκειται για τους ίδιους που μολύνουν ολόκληρες περιοχές και υδροφόρους ορίζοντες (βλ. δραστηριότητα Ομίλου Μυτιληναίου στα Αντίκυρα Βοιωτίας).

       Οι αντιφάσεις που βρίσκονται στην καρδιά της Πράσινης Ανάπτυξης είναι ο λόγος για τον οποίο (και) αυτή η απόχρωσης ανάπτυξη έχει θύματα. Η εγκατάσταση και λειτουργία βιομηχανικών μονάδων παραγωγής πράσινης ενέργειας έχει περιβαλλοντικές, οικονομικές και κοινωνικο-πολιτισμικές επιπτώσεις, έως και επιπτώσεις στην ανθρώπινη υγεία -ζητήματα για τα οποία διεξάγεται σημαντική επιστημονική έρευνα για πάνω από σαράντα χρόνια. Οι πολλαπλές και πολυδιάστατες επιπτώσεις της πράσινης ανάπτυξης είναι οι λόγοι για τους οποίους οι κάτοικοι της μιας περιοχής μετά την άλλη οργανώνονται και αντιστέκονται. Είναι, όμως, και οι λόγοι για τους οποίους εκτοπίζονται ολόκληροι εντόπιοι πληθυσμοί, σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης, από τη Λατινική Αμερική, την Ασία και την Αφρική έως την Ευρώπη και την Αμερική (βλ. Ενδεικτικό πίνακα εκτιμώμενου αριθμού εκτοπισμένων ανά αναπτυξιακό project, όπως παρατίθεται στο Terminski 2013: 156-158) .

         Για όλους τους παραπάνω λόγους, η πολιτική που ακολουθείται για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, η λεγόμενη πράσινη ανάπτυξη, χρειάζεται τη συμβολή της προπαγάνδας. Ενίοτε χρειάζεται και τη συνοδεία κρατικών και ιδιωτικών δυνάμεων καταστολής (βλ. Άγραφα). Η προπαγάνδα, μας λέει ο Chomsky, εκτός από ένα κενό περιεχομένου σλόγκαν –εν προκειμένω, χρώματος πράσινου- χρειάζεται απαραιτήτως τη συνδρομή των «ειδικών», εκείνων που προέρχονται από την τάξη των μορφωμένων και έχουν ταχθεί (με το αζημίωτο) να υπηρετούν τα συμφέροντα των ολίγων και ισχυρών. Εκείνοι αναλαμβάνουν να καθοδηγήσουν το «εν συγχύση» πλήθος, που σύμφωνα με το δόγμα της «φιλελεύθερης δημοκρατίας» είναι ανίδεο και ανίκανο να συμμετέχει ενεργά στη διαχείριση των ζητημάτων που αφορούν στην ίδια του τη ζωή και, όταν τυχόν συμμετέχει, ή έστω αυτό επιζητεί, γίνεται επικίνδυνο (Chomsky 2002: 16-18). Το συλλογικό μας συμφέρον το γνωρίζουν καλύτερα από εμάς οι «ειδικοί» και προς αυτό θα μας καθοδηγήσουν. Άλλο που αυτό που μας λένε ότι είναι το «συλλογικό μας συμφέρον» μεγιστοποιεί το ίδιον όφελος πολυεθνικών, και αναπαράγει το ίδιο αδηφάγο οικονομικό σύστημα, που χρειάζεται να αντλεί πόρους δίχως αύριο και να μολύνει το περιβάλλον με τρομερά δηλητήρια, που μένουν αέναα στον πλανήτη. Άλλο που καταλήγουμε να κάνουμε το ίδιο πράγμα, περιμένοντας αυτή τη φορά να έχει διαφορετικό αποτέλεσμα (βλ. ορισμό τρέλας). Άλλωστε, αυτό που εμείς θα νομίζαμε για συλλογικό μας συμφέρον, την ενεργή συμμετοχή σε μικρής κλίμακας μέσα παραγωγής πράσινης ενέργειας, στο πλαίσιο της «φιλελεύθερης δημοκρατίας», θα ήταν ό,τι το Wagner Act του 1935 για τα εργασιακά δικαιώματα: μια «δημοκρατική εκτροπή» που χρειάζεται να αποσοβηθεί εν τη γενέσει της. Θυμηθείτε, το πλήθος είναι ανίκανο να αποφασίσει για θέματα που το αφορούν, και αν τυχόν θελήσει να οργανωθεί ώστε να συμμετέχει ενεργά -εν προκειμένω στην παραγωγή πράσινης ενέργειας με σκοπό τη μέγιστη δυνατή ενεργειακή αυτονομία- τότε χαρακτηρίζεται ως «επικίνδυνο», εχθρός του «κοινού νου» και του «δημοσίου συμφέροντος». Γι’ αυτό, μας λένε, είναι σοφότερο να παραμείνουμε θεατές, να κοιτάξουμε τη δουλίτσα μας.
Σε αυτή την «πράσινη» συνθήκη, το «αναπτυξιακό» σχέδιο για τη Νικαριά προϋποθέτει την ιδιωτικοποίηση/εμπορευματοποίηση του κατεξοχήν κοινού/ κοινοτικού/δημοτικού αγαθού του νησιού μας, των βουνοκορφών του Αθέρα, και επισύρει περαιτέρω ιδιωτικοποιήσεις κοινών/κοινοτικών/δημόσιων αγαθών, με κύριο από αυτά τα νερά. Ήδη από τη δεκαετία του 1940, ο Κάρλ Πολάνυι έχει κρούσει τον κώδωνα για τους κινδύνους που ελλοχεύει η εμπορευματοποίηση της φύσης για το περιβάλλον και τις ανθρώπινες κοινωνίες. Απέναντι σε αυτήν την προοπτική, κάτοικοι οργανωμένοι σε συλλογικότητες στέκονται όρθιοι και αγωνίζονται για την προάσπιση των βουνοκορφών τους. Και, μαζί με αυτές, προασπίζονται όλα όσα έχουν σημασία για την ίδια τους τη ζωή (νερά, βιοποικιλότητα κ.α.), όπως και το δικαίωμα τους να ζουν εκεί όπου ζουν, από πάππου προς πάππου. Με αυτούς τους δίκαιους αγώνες οφείλουμε να συστρατευθούμε. Διότι αν παραμείνουμε αδρανείς, απλοί θεατές -όπως, άλλωστε, επιδιώκεται με κάθε μέσο (προπαγάνδα, στρατιωτικές επεμβάσεις κ.α.)-, τα θύματα της πράσινης ανάπτυξης, πολύ σύντομα, θα είμαστε εμείς. Και αυτό είναι τουλάχιστον ανεύθυνο απέναντι στις επόμενες γενεές.

Μ.Μ.Γ.
gagmaba@yahoo.gr
Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Πυξίδα

Πανηγύρια της Ικαρίας.- Παρελθόν, παρόν και μέλλον (μέρος Γ')

Πρώτα συμπεράσματα

Το πρώτο συμπέρασμα που βγαίνει μέσα από όσα έχουν αναπτυχθεί μέχρι τώρα, είναι ότι απαντήσεις στα ερωτήματα που μας απασχολούν, δεν μπορούμε να έχουμε μέσα από στατικές θεωρήσεις και επικλήσεις του «μαγικού» και του «ανεξήγητου». Απαντήσεις μπορούν να δοθούν μόνο μέσα από βαθειά μελέτη της πραγματικότητας, με τις αντιθέσεις της, τις εντάσεις της, τις συγκρούσεις, τις διαιρέσεις και τις συνθέσεις της. Μιας πραγματικότητας που έρχεται βαθειά μέσα από το χρόνο, σμιλεύεται μέσα στις δυσκολίες και τα αδιέξοδα του παρόντος και διαμορφώνει εξελίξεις.

Πανηγύρια της Ικαρίας.- Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον (Μέρος Β’)

Η Ικαριώτικη κοινωνία και τα πανηγύρια της στο ξεκίνημα του 21^ου αιώνα

Στο πρώτο μέρος αυτού του κειμένου έγινε προσπάθεια να περιγραφεί ένα χαρακτηριστικό Καριώτικο πανηγύρι εκείνο του Χριστού στις Ράχες, και η πορεία του μέσα στο χρόνο, από τη δεκαετία του 50 μέχρι και σήμερα. Στο δεύτερο αυτό μέρος θα εξετάσουμε την εικόνα του πανηγυριού σήμερα, σε συνδυασμό με τη γενικότερη εικόνα οικονομική και κοινωνική της Ικαρίας, τις αλλαγές που έχουν συντελεσθεί και τα προβλήματα που ανακύπτουν.

Αναμφισβήτητα στις μέρες μας, τόσο η ικαριώτικη κοινωνία, όσο και τα πανηγύρια της

απέχουν πολύ από αυτό που ήταν στην δεκαετία του 50,

Πανηγύρια της Ικαρίας.- Παρελθόν, Παρόν και Μέλλον (Μέρος Α’)

Προλεγόμενα

Η συζήτηση για τα προβλήματα γύρω από το παρόν και το μέλλον των καριώτικων πανηγυριών καλά κρατεί εδώ και δεκαετίες. Αναζωπυρώνεται και ξαναπέφτει σε ηρεμία. Διαφωνίες ξεδιαλύνονται και νέες ανακύπτουν. Ερωτήσεις τίθενται από κάθε ενδιαφερόμενο. Το ζήτημα είναι ιδιαίτερα σύνθετο, αυτό όλο και περισσότεροι το αντιλαμβάνονται. Υπάρχουν ιστορικές, κοινωνιολογικές, πολιτισμικές, οικονομικές, πολιτικές προεκτάσεις που η απολυτοποίηση ή η υποβάθμισή τους οδηγεί εύκολα σε εσφαλμένα συμπεράσματα. Γενικά, η όποια ξερή συνθηματολογία ή ακόμα χειρότερα  οι στατικές διαπιστώσεις δεν βοηθούν στην αντιμετώπιση των προβλημάτων του σήμερα.

Περί "αριστεράς" ο λόγος...

 

Ο πολιτικός όρος "αριστερά" ξεκίνησε από το πρώτο (αστικό) κοινοβούλιο μετά τη γαλλική (αστική) επανάσταση και από τότε έγινε αναπόσπαστο μέρος του αστικού κοινοβουλευτισμού. Ξεκινώντας σαν χωροταξικός προσδιορισμός, στη συνέχεια τον συνέδεσαν με τον κοινωνικό προσδιορισμό, προβάλλοντας τη σύνδεσή του με την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση των λαϊκών στρωμάτων.

Στα 230 σχεδόν χρόνια που πέρασαν, από τα "αριστερά (όπως βλέπει ο Πρόεδρος!) έδρανα των αστικών κοινοβουλίων, έχουν περάσει και συνεχίζουν να περνάνε άπειρα κόμματα και ομάδες με μια πανσπερμία πολιτικών και ιδεολογικών θέσεων. Οι πολιτικές ιδεολογικές "συγκρούσεις" με την κοινοβουλευτική "δεξιά", όσο έντονο χαρακτήρα και αν παρουσιάζουν, πάντα καταλήγουν σε λύσεις ταξικής συνεργασίας, στα πλαίσια της διάσωσης του συστήματος και της προστασίας του κοινοβουλευτισμού.

Είναι πολλοί εκείνοι που προσπάθησαν και προσπαθούν να επεκτείνουν τη χρήση του όρου και εκτός κοινοβουλίου, μιλώντας για "αριστερά κινήματα", "αριστερές ιδέες", "αριστερά συναισθήματα" κλπ. Στην πραγματικότητα, η αλήθεια είναι εκ διαμέτρου αντίθετη: Όσα κοινοβουλευτικά κόμματα προσπάθησαν να συνδεθούν με συνεπή ριζοσπαστικά λαϊκά κινήματα, ή όσες φορές συνεπείς ταξικές δυνάμεις προσπάθησαν να εισάγουν τον λαϊκό επαναστατικό ριζοσπαστισμό στα κοινοβουλευτικά έδρανα, είτε συμβιβάστηκαν-εξαγοράστηκαν και επέστρεψαν σε πολιτικές ταξικής συνέργασίας με μια δόση τεχνητού ριζοσπαστισμού, είτε εξοβελίστηκαν από τα κοινοβούλια και τέθηκαν σε διωγμό.

Στην Ελλάδα, ο όρος εμφανίστηκε για πρώτη φορά με την ίδρυση της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ). Όσο και αν η ιστορία έχει καταγράψει πολλά θετικά γεγονότα για τους λαϊκούς αγώνες στην περίοδο αυτή, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κομμάτι της δράσης της υπήρξε και η συνειδητή αποστασιοποίησή της από τον αγώνα των κομμουνιστών και του ΚΚΕ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολύ νωρίς στελέχη της εναντιώθηκαν στην προοπτική να συνδεθούν με τους κομμουνιστές, αποκλείοντάς τους από τις λίστες των εκλογών κι ας ήταν καταδικασμένοι σε θάνατο, όπως με την περίπτωση Μπελογιάννη.  Η υποχθόνια πάλη ενάντια στο ΚΚΕ οδήγησε στην απόφαση της διάλυσης των κομματικών οργανώσεων το 1958, απόπειρα που επαναλήφθηκε το 89-90, υπό άλλες συνθήκες, αλλά με σημαντικά κοινά σημεία.

Στη σημερινή εποχή, ο όρος έχει κατ' αρχήν εκφυλιστεί εννοιολογικά, καθώς έχουν φτάσει ωρισμένοι να του κολλούν κάθε είδους συνθετικά και πρόσθετα όπως "κεντροαριστερά", "αριστερά της ευθύνης", "δημοκρατική αριστερά" κλπ. Μέχρι που έφτασαν κάποιοι πριν μερικά χρόνια να χαρακτηρίζουν τον Ομπάμα "ηγέτη της παγκόσμιας αριστεράς"! Επίσης, ο όρος έχει εκφυλιστεί και πολιτικά - ιδεολογικά, καθώς, στα πλαίσια της γενικότερης υποχώρησης του εργατικού λαϊκού κινήματος, οι θέσεις ακόμα και παραδοσιακών "αριστερών" κομμάτων, ολισθαίνουν όλο και περισσότερο σε θέσεις και πολιτικές της αστικής σοσιαλδημοκρατίας και όχι μόνο...

Συμπέρασμα: "Αριστερά" σημαίνει ταξική συνεργασία, στα πλαίσια του καπιταλισμού και διαχείρισή του, με στόχο τον εξωραϊσμό του στα μάτια των λαϊκών μαζών. Σημαίνει ταυτόχρονα "πολιτική αυταπάτη" και "πολιτική απάτη" Η διαφορά τους είναι όλη κι όλη ...τρία γράμματα. Τα δύο χρόνια διακυβέρνησης του Σύριζα και η εγκατάλειψη στην πράξη κάθε "αριστερού" προσήμου στην πολιτική του σε σχέση με τις διακηρ΄λυξεις και υποσχέσεις του, αποτελούν την καλύτερη απόδειξη για τον σημερινό εκφυλισμό της αριστεράς.

Η διαπάλη στο εργατικό επαναστατικό κίνημα είναι μία και μόνη: Ταξική πάλη ή ταξική συνεργασία; Μια διαπάλη που δεν κρίνεται στα πλαίσια του αστικού κοινοβουλευτισμού, αλλά μέσα στους ταξικούς αγώνες. Όσο και αν είναι δύσκολο σε κάποιους να το καταλάβουν, στην κοινωνία έχουμε σε εξέλιξη πόλεμο ταξικό και ανελέητο. Τάξη εναντίον τάξης. Και με την έννοια αυτή, το ΚΚΕ, σαν μαρξιστικό λενινιστικό εργατικό επαναστατικό κόμμα, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να ταυτίζεται με τα διάφορα "αριστερά" κόμματα και ομάδες. Όσοι λοιπόν καλούν το ΚΚΕ να συνεργαστεί με την "αριστερά", καλό είναι πριν από την έκκλησή τους να σκέφτονται για ποια "αριστερά" μιλάνε και αν η "συνεργασία" που προτείνουν είναι τελικά προς όφελος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, προωθώντας τον στόχο της τελικής αντεπίθεσης και της ανατροπής.

Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που όταν καλούν το ΚΚΕ να συνεργαστεί με την "αριστερά", έχουν στο μυαλό τους δεύτερες σκέψεις... Στόχος τους δεν είναι κάποια (επίπλαστη) ενότητα των λαϊκών δυνάμεων - κάτι που έχει αποτύχει επανειλημμένα - αλλά η πίεση προς το ΚΚΕ, να παραιτηθεί από τις αρχές του, τις θέσεις και την ιστορία του και να ενταχθεί στις δυνάμεις του αστικού κοινοβουλετισμού, της διαχείρισης του αστικού κράτους και του εξωραϊσμού του καπιταλισμού. Να μεταλλαχτεί και να παίξει το ρόλο του δούρειου ίππου στις γραμμές του λαϊκού κινήματος.

Ας το ξεχάσουν λοιπόν. Σε τελευταία ανάλυση, αν κάποιος ισχυρίζεται ότι μιλάει στο όνομα του εργαζόμενου λαού, γιατί δεν προτείνει στις "αριστερές" παραφυάδες του συστήματος, να μεταλλαχτούν αυτές και να πλησιάσουν τις θέσεις του ΚΚΕ, αφού καθημερινά επιβεβαιώνεται η συνεχής αυτοδιάψευσή τους και οι καταστροφικές για το λαϊκό κίνημα συνέπειες της ερμαφρόδιτης μικροαστικής πολιτικής τους. Ή, εν πάσει περιπτώσει, ας θέσουν τις απόψεις τους στον ίδιο το λαό, με θάρρος και όχι με πολιτικές απάτες και ας τον αφήσουν να αποφασίσει εκείνος...

Τι ακριβώς γιορτάζουμε;...

Γιορτές της χριστιανοσύνης αυτές τις μέρες  που γιορτάζονται …παγκοσμίως και περίσσεψαν τα λόγια και οι προτροπές για αλληλεγγύη και αγάπη που θα αλλάξουν τον κόσμο. Ο κυρίαρχος λόγος  εστιάζει  στην ευθύνη μας, του καθένα χωριστά, που ανεχόμαστε τη φτώχεια και την ανέχεια για το συνάνθρωπό μας και δεν κάνουμε τίποτε για να τις θεραπεύσουμε. Το γεγονός ότι ένα  μεγάλο  ποσοστό συνανθρώπων βυθίζεται  στην αθλιότητα, που είναι περισσότερο ζήτημα τύχης και ανικανότητας,  ενώ κάποιοι θα επιβιώσουν και θα ξεφύγουν από αυτήν θα πρέπει να αποτελεί για τους τελευταίους  μια ανεξάλειπτη ευθύνη αν δεν προσπαθήσουν  να χαρίσουν και στους αναξιοπαθούντες κάποιες στιγμές χαράς. Η αρχή της αλληλεγγύης βέβαια στηρίζεται στην πεποίθηση ότι με τους συνανθρώπους μας  δεν μας ενώνουν μόνο  ορθολογικές συνεννοήσεις και πολιτικές ή νομικές συμφωνίες, αλλά η αντίληψη ότι  ανήκουμε  γενικά στην ανθρωπότητα, δεν  μιλάμε σε καμιά περίπτωση για ταξική αλληλεγγύη,  ότι ο  άνθρωπος πρέπει να αντιμετωπίζεται πάντοτε ως σκοπός και ποτέ ως μέσο, ότι αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας μέσα στον άλλο και άλλα τέτοια ηχηρά που παρακάμπτουν ολοκληρωτικά τις αιτίες που προκαλούν την φτώχεια και την ανέχεια.

              Κι έτσι η φτώχεια και η ανέχεια γίνεται ζήτημα ηθικής ευθύνης και πεδίο όπου μετρείται η ικανότητα των ανθρώπων να δρουν ως αυτόνομα ηθικά υποκείμενα.  Και οι γιορτές της χριστιανοσύνης αντιμετωπίζονται σαν την …εξ ύψους  ευκαιρία να ανασταλεί, έστω και για κάποιες μέρες, η υπονόμευση της ηθικής μας ευθύνης  από την  πολύπλοκη και  δύσκολη καθημερινότητα που απονεκρώνει τα ηθικά συναισθήματά μας. Και έτσι δικαιώνεται  κι εξισώνεται η ενέργεια του εφοπλιστή( π.χ Η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών μοιράζει πακέτα σίτισης και προσωπικής υγιεινής σε 117 άπορες οικογένειες με ανήλικα παιδιά, κατά την ειδησεογραφία) που προβάλλεται πως δεν  φέρει καμιά ευθύνη για την εξαθλίωση και του φτωχού μεροκαματιάρη που θα μοιραστεί το τραπέζι του με τον άνεργο γείτονα.

Δικαστής της Πενσυλβάνια (ΗΠΑ), καταδικάστηκε σε 28 χρόνια γιατί «πουλούσε» παιδιά στο σύστημα ιδιωτικών φυλακών…

Ακριβώς την ίδια υπόθεση την είχα δει εκείνη την εποχή σε ταινία του Χόλυγουντ. Τελικά χρήσιμο θα ήταν να τις βλέπει κανείς, πάντα με αναλυτικό κριτικό μάτι, τόσο για την αποτύπωση της σημερινής καπιταλιστικής πραγματικότητας, όσο και για μια σειρά μελλοντικά εφιαλτικά σενάρια. 

Όσο για τη σύνδεση κρατικής διαφθοράς με τοκέρδος του ιδιώτη, της εκμετάλλευσης με τους μηχανισμούς καταστολής, η απάντηση είναι μία:

ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΗΛΙΘΙΕ!...

Διαβάστε παρακάτω την είδηση:
Ο Μαρκ Κιαβαρέλα, 61 ετών, πρώην δικαστής στην πολιτεία της Πενσυλβάνια, καταδικάστηκε σε σχεδόν τριάντα χρόνια κάθειρξη, γιατί κυριολεκτικά «πουλούσε» ανήλικους για χρήματα. Καταδικάστηκε γιατί δεχόταν χρήματα για να αποφασίζει τη φυλάκιση χιλιάδων ενηλίκων και παιδιών σε μια ιδιωτική φυλακή, στην οποία ιδιοκτήτης είναι ένας κατασκευαστής εργολάβος που τον πλήρωνε σε μετρητά. Η υπόθεση αφορά σε χιλιάδες παρόμοιες καταδίκες, ενώ τα ποσά που εισέπραξε υπολογίζονται σε πάνω από ένα εκατομμύριο δολλάρια.

Το Ανώτατο Δικαστήριο της Πενσυλβάνια, έβγαλε από το αρχείο της περιόδου 2003-2008, περίπου 4.000 υποθέσεις που έφεραν την υπογραφή του… Στην έρευνα αποδείχτηκε ότι κατά τις ακροαματικές διαδικασίες είχαν παραβιαστεί βασικά συνταγματικά δικαιώματα των κατηγορουμένων, αρκετοί από του οποίους ήταν ανήλικοι, ακόμα και παιδιά 10 χρόνων…

Ο Κιαβαρέλα καταδικάστηκε για 12 αδικήματα, όπως συμμετοχή σε παράνομη οργάνωση, εκβιασμό, ξέπλυμα βρώμικου χρήματος, απάτη και φοροδιαφυγή, ενώ υποχρεώθηκες να πληρώσει σε αποζημιώσεις 1.2 εκατομμύρια δολλάρια.

Το πρόγραμμά του «παιδιά για μετρητά» αποκάλυψε ότι η διαφθορά βρίσκεται πράγματι μέσα στο αμερικάνικο σωρονιστικό σύστημα, με κύριο παράγοντα γιγάντωσής της τις ιδιωτικές φυλακές που κυνηγούν τα κέρδη με οποιοδήποτε τρόπο

Το αγγλόφωνο κείμενο βρίσκεται εδώ 
Μετάφραση: Κ.Χ. 

Γκάρντιαν: Τo όριο ηλικίας για την κρατική σύνταξη αυξάνεται στα 70 για τους σημερινούς νέους εργαζόμενους.

Ένα ακόμα πρόσφατο άρθρο του Γκάρντιαν, πολύ αποκαλυπτικό για τα όσα συμβαίνουν στη Γηραιά Αλβιώνα… Περικοπές δαπανών, μέτρα, ιδιωτικοποιήσεις, συντάξεις, εξανδραποδισμός των εργαζομένων… Και παράλληλα, κίνητρα για το κεφάλαιο… Αυτή τη φορά σειρά έχουν οι αυξήσεις των ορίων ηλικίας συνταξιοδότησης. Η σύνδεσή τους μέσω μαθηματικού τύπου, με το προσδόκιμο ζωής των Άγγλων. Τα ίδια με όσα ζούμε στην  Ελλάδα…

Γιατί άραγε; Μήπως κι αυτοί έχουν χρεοκοπήσει; Μήπως έχουν κι αυτοί μνημόνια και τρόικα; Μήπως είναι εντός του ευρώ;

Τίποτα από όλα αυτά. Μια από τις ισχυρότερες οικονομίες παγκόσμια, παρά το τεράστιο χρέος… Και δεν υπολογίζουμε την οικονομία της σαν Κοινοπολιτεία.

Τότε που είναι το πρόβλημα;

Μα φυσικά στον καπιταλισμό… Πού αλλού;… Το καπιταλιστικό κεφάλαιο, εφαρμόζει τις ίδιες πολιτικές και πρακτικές σε βάρος του λαού και των εργαζομένων, προκειμένου α φορτώσει στις πλάτες του τις συνέπειες της κρίσης του… Παλιές τακτικές με νέο περιτύλιγμα.

Και κάποιοι εδώ προσπαθούν να μας πείσουν ότι δεν μας φταίει το ευρώ και η ΕΕ… Ότι με ένα κατάλληλο εκλογικό αποτέλεσμα, θα γυρίσει ο κόσμος ανάποδα, οι κακοί (μνημόνια, μερκεληστές, σαμαροζέληδες κλπ) θα εξαφανιστούν ως δια μαγείας… Ότι όλα θα λυθούν με μια «ισότιμη» (εδώ γελάνε) διαπραγμάτευση με τους δανειστές. Ενώ στο εσωτερικό της χώρας,  το πρόγραμμα «εθνικής ανασυγκρότησης», σε συνεργασία με τους «καλούς» καπιταλιστές, θα βάλει φρένο στην καταστροφή…

Παρακάτω θα βρείτε αποσπάσματα του άρθρου του Γκάρντιαν… Για να πάρουμε μια εικόνα του τι μας περιμένει ακόμα… 

Ο Άγγλος υπουργός Οικονομικών Τζ. Όζμπορν, πρόκειται να αναγγείλει την εφαρμογή του μαθηματικού τύπου που θα συνδέσει το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης με το προσδόκιμο ζωής και θα μπορούσε να εξοικονομήσει 500 δις λίρες μέσα στα επόμενα 50 χρόνια.

Οι νέοι που τώρα εισέρχονται στην αγορά εργασίας, θα χρειαστούν να περιμένουν μέχρι τα 70 τους, για να αποκτήσουν δικαίωμα συνταξιοδότησης. Το σχέδιο προβλέπει να εξοικονομηθούν 500 δις μέσα στα επόμενα 50 χρόνια. Αυτό πρόκειται να ανακοινώσει ο Τζ. Όζμπορν τις επόμενες μέρες. Ταυτόχρονα  σκοπεύει να ζητήσει πρόσθετες περικοπές δαπανών, ύψους ενός δις. λιρών, με στόχο να επικεντρώσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης προς την οικονομική πολιτική της Βρετανίας για  τον επόμενο χρόνο. Μια πολιτική που την χαρακτηρίζει ως «υπεύθυνη επάνοδο» σε μια προοπτική υγιούς οικονομικής ανάκαμψης στα δημόσια οικονομικά και σε μέτρ αντιμετώπισης της ανεργίας στους νέους.

«Ό,τι έμαθα στη ζωή περί τιμής και καθήκοντος, μου τα δίδαξε το ποδόσφαιρο»!

 

Η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου προκρίθηκε στο παγκόσμιο κύπελλο της Βραζιλίας. «Ας κρατήσουν οι χοροί», λοιπόν!
 Κατά τη διάρκεια των χορών, πάντως, χρήσιμο είναι να διακρίνουμε πότε εκείνα τα περί «ελληνικής ψυχής» είναι συγγνωστά, καθώς αποτυπώνουν τον οίστρο μιας χαράς ανόθευτης από ιδιοτέλεια, και πότε είναι ασύγγνωστα. Τουτέστιν (και αυτό δεν έχει σχέση με τα παιδιά της εθνικής) πότε οι φορείς της «ελληνοψυχίας» σερφάρουν πάνω στο λαοφιλές παιχνίδι κάνοντας πάσες στον εθνικισμό. Αλλά ο εθνικισμός των «ελληνόψυχων» είναι τόσο γελοίος που όπως βρίσκει την «ψυχή» του όταν βάζει γκολ ο Μήτρογλου, έτσι προφανώς και τη χάνει την «ψυχή» του όταν ο Νικοπολίδης τρώει 4 από την εθνική της Τουρκίας ή όταν Καρνέζης τρώει 3 από την εθνική της Βοσνίας... Άλλο πράγμα, λοιπόν, αυτό που έλεγε χτες ο Σαλπιγγίδης στον Νίκο Χατζηνικολάου στον «Real», μιλώντας για την «ελληνική ψυχή», κι άλλο πράγμα τα διαγγέλματα περί «ελληνικής ψυχής» των… ελβετόψυχων της «λίστας Λαγκάρντ». Ο μεν Σαλπιγγίδης είπε με άλλους όρους αυτό που έλεγε ο Καμύ: «Ο,τι έχω διδαχτεί στη ζωή περί τιμής και καθήκοντος μου τα δίδαξε τα ποδόσφαιρο». Οι δε «ελληνόψυχοι – ελβετόψυχοι» το μόνο καθήκον που αντιλαμβάνονται είναι να πετύχουν υψηλή τιμή όταν παζαρεύουν να πουλήσουν την ψυχή τους στον Διάβολο. 



Κατά τη διάρκεια των χορών, σε αυτό το διατεταγμένο «μεθύσι της γενικής συναδέλφωσης» και πίσω από τις στερεότυπες διακηρύξεις «να είμαστε όλοι ενωμένοι» - που προέρχονται από όσους εννοούν ως «ενότητα» την υποταγή και από όσους μας θέλουν μονίμως χωρισμένους και ξεμοναχιασμένους – ας διακρίνουμε και τους γνωστούς πολιτευτάκηδες! Αυτούς που επί χρόνια μας κατηγορούσαν ότι οι σημαίες και οι εθνικοί ύμνοι είναι τα αξεσουάρ μιας παρωχημένης εποχής. Έτσι έλεγαν. Ότι όλα αυτά δεν αντέχουν στον «εκσυγχρονισμό» της παγκοσμιοποίησης, στα σαλόνια της ΕΕ, και στο «διεθνιστικό» κοσμοπολιτισμό της τάξης τους. Έτσι έλεγαν. Πόσο αστείοι φαντάζουν τώρα. Δείτε πώς πασχίζουν να βρουν μια θεσούλα στα γαλανόλευκα τηλεπαράθυρα. Αλλά και πάλι - οι δυστυχείς - να μην μπορούν να κρύψουν την ασέβειά τους προς τις σημαίες και τους ύμνους των άλλων. Και μαζί το πόσο ξένοι είναι προς τον πραγματικό διεθνισμό.

Παρέμεινε ιδιωτική η ηλεκτροδότηση στο Βερολίνο

Παρέμεινε ιδιωτική η ηλεκτροδότηση στο Βερολίνο
Το δημοψήφισμα στο Βερολίνο για τη μεταβίβαση του ελέγχου της διαχείρισης του ηλεκτρικού ρεύματος της πρωτεύουσας της Γερμανίας από τα ιδιωτικά χέρια στο δημόσιο απέτυχε, καθότι δεν επετεύχθη η απαιτούμενη συμμετοχή, ανακοίνωσε την Κυριακή το γραφείο εκλογών.
Περίπου το 24% των πολιτών με δικαίωμα ψήφου συμμετείχαν στο δημοψήφισμα που έγινε κατόπιν πρωτοβουλίας ομάδας πολιτών των «Berliner Energietisch», οι οποίοι είχαν καλέσει τους Βερολινέζους να ψηφίσουν «ναι» στη μεταβίβαση του δικτύου ηλεκτροδότησης στον δημόσιο τομέα. Το δημοψήφισμα χρειαζόταν την υποστήριξη τουλάχιστον του 25% των εγγεγραμμένων ψηφοφόρων της πόλης για να πετύχει.
Το δίκτυο ηλεκτρικού ρεύματος της πρωτεύουσας της Γερμανίας λειτουργεί από τη σουηδική Vattenfall και η άδεια ισχύος 20 ετών για την παροχή ηλεκτρικής ενέργειας σε 3,4 εκατομμύρια άτομα στο Βερολίνο λήγει το επόμενο έτος.
Τον περασμένο Σεπτέμβριο οι πολίτες του Αμβούργου, της δεύτερης μεγαλύτερης πόλη της Γερμανίας και του κυριότερου λιμανιού της χώρας, ψήφισαν υπέρ της επιστροφής του δικτύου τους από την Vattenfall στην ιδιοκτησία του δημοσίου.

Αναδημοσίευση από enikos.gr 
Σχετικό άρθρο σε αυτό το blog:
Βερολίνο: Δημοψήφισμα για τον έλεγχο της ηλεκτροδότησης!...

Εκπομπή: Life style, ένας θάνατος χωρίς στυλ

Μια εκπομπή του Κ. Βαξεβάνη στη ΝΕΤ... Σχετικά παλιά (φυσικά μιλάμε για την ΝΕΤ!) αλλά πάντα επίκαιρη...

Το life style πεθαίνει και πεθαίνει χωρίς κανένα στυλ. Τα κότερα, όσα δεν πουλήθηκαν σαπίζουν στις μαρίνες, τα πούρα έσβησαν και ίσως πολλές από τις βίλες αντικατασταθούν με κελιά.

Τι ήταν το life style;
Ήταν αποτέλεσμα μια εποχής ή διαμόρφωσε την εποχή του;
Η ανόητη κότα της ματαιοδοξίας γέννησε τα πολύχρωμα αυγά του life style ή αυτά έκαναν τις κότες που φτερούγιζαν σε μια Ελλάδα με πίστες και κομμωτήρια;

Τα δάχτυλα σηκώνονται και δείχνουν κάποιους ως υπεύθυνους. Αυτούς που παρέσυραν την ελληνική κοινωνία που τώρα ξαφνικά ωριμάζει. Είναι έτσι;
Ποιος ήταν ο καταναλωτής του life style;
Ποιοί αγόραζαν τα περιοδικά του Πέτρου Κωστόπουλου;
Ποιοί πρόβαραν τον εαυτό τους στον καθρέφτη αντιγράφοντας τα πρότυπά του;

Το «Κουτί της Πανδώρας» στη ΝΕΤ
Τρίτη 3 Απριλίου στις 23:00 μμ
«Επειδή τίποτα δεν είναι, όπως φαίνεται»

Αναδημοσίευση από το Κουτί της Πανδώρας
Σχετικό άρθρο σε αυτό το blog:
Πέτρος Κωστόπουλος: Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος!...

Βερολίνο: Δημοψήφισμα για τον έλεγχο της ηλεκτροδότησης!...

Η είδηση με αναγκάζει να κάνω κάποιους συνειρμούς:
Το 7% των ψηφοφόρων προκαλεί στο Βερολίνο δημοψήφισμα για τον δημόσιο έλεγχο της παροχής ενέργειας, προτείνοντας μάλιστα συγκεκριμένο σχέδιο χρήσης ανανεώσιμων πηγών!... Ζητήματα αυτονόητα που συμβαίνουν μέρα μεσημέρι μέσα στην καρδιά του ευρωπαϊκού καπιταλισμού...
Τι να πει κανείς; Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος, να συγχαρεί τους Βερολινέζους; Να κάνει συγκρίσεις με τον τρόπο που αντιμετωπίζονται τέτοια ζητήματα στην Ελλάδα; Να οργιστεί; Να λυπηθεί;
Από την άλλη μεριά, έχουμε κι εδώ κάποιους οι οποίοι "υπόσχονται" την εφαρμογή και στην Ελλάδα τέτοιων θεσμικών "ριζοσπαστικών ανατροπών"... Και μπράβο τους και μακάρι...
Από το σημείο όμως αυτό, μέχρι να μας εμφανίζουν το πρόγραμμά τους σαν το άκρο άωτο της (εφικτής;) επανάστασης με δυνατές δόσεις από Σπάρτακο και Τσε, ε... αυτό πάει πολύ αδέρφια!...

Παρακάτω η ούτως ή άλλως ενδιαφέρουσα είδηση, σε αναδημοσίευση από
το Κουτί της Πανδώρας:

Στις κάλπες θα προσέλθουν οι κάτοικοι του Βερολίνου την επόμενη Κυριακή προκειμένου να αποφασίσουν για τον πάροχο του ηλεκτρικού ρεύματος, καθώς το 20ετές συμβόλαιο που έχει συναφθεί από τη γερμανική πρωτεύουσα με την εταιρία ηλεκτροδότησης «Vatenfall» λήγει στο τέλος του 2014 και ως τότε η πόλη θα πρέπει να αποφασίσει εάν θα συνεχίσει να συνεργάζεται με ιδιώτη πάροχο ή θα ανακτήσει η ίδια τον έλεγχο.

Πέτρος Κωστόπουλος: Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος!...

Σίγουρα, δεν αξίζει να αναφέρεται κανείς στον σάπιο κόσμο του lifestyle. Ειδικά στις μέρες μας όπου, οι ελληνικές οικογένειες και τα νέα παιδιά στενάζουν για την καθημερινή επιβίωση, για ένα σκοτεινό μέλλον. Η περίπτωση Πέτρου Κωστόπουλου όμως, όπως αποκαλύπτεται από το tromaktiko.gr, δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη για πολλούς λόγους... Πρώτον γιατί δείχνει τη βρωμιά και τη σαπίλα που κρύβεται πίσω από τα γκλαμουράτα χαζοχαρούμενα σκηνικά και τα δήθεν λαμπερά ονόματα... Δεύτερο, γιατί καταρρίπτεται άλλη μια φορά ο μύθος ότι το κεφάλαιο και η "επιχειρηματικότητα" μπορεί να έχει ηθικές αξίες, να σέβεται τους νόμους και να αποδίδει τον απαιτούμενο σεβασμό στην κοινωνία σαν σύνολο... Και τέλος γιατί όσο και αν σαν περίπτωση απάτης αποτελεί μια παρονυχίδα μπροστά σε όσα αποκαλύπτονται κάθε μέρα, είναι όμως χαρκτηριστική του πώς σκέπτεται και δρα η αστική τάξη, είτε για την αύξηση της κερδοφορίας της, είτε και για τη διάσωσή της...
Χαρακτηριστικό είναι το απόσπασμα από το άρθρο που αναδημοσιεύεται ολόκληρο παρακάτω: Ο Κωστόπουλος "πτώχευσε" για να μην διωχθεί... γιατί ο "πτωχός" έχει άσυλο! Άφησε απλήρωτους τους εργαζόμενους, χρεωκόπησαν επιχειρήσεις εξ αιτίας του, ποιος ξέρει πόσα χρωστάει σε δάνεια, εφορεία, ταμεία, αλλά αυτός έχει κάνει τη μπάζα του και όλα ...μέλι-γάλα!... Και ας ξαγρυπνάνε όλοι οι υπόλοιποι στην αγωνία, τι να τους περιμένει μόλις ξημερώσει... Και ας ακίζεται ο κ. Βορίδης ότι "αποστόμωσε" τους ερωτόντες, ισχυριζόμενος ότι η οικονομία θα σωθεί από την κατάσχεση του σπιτιού του αγρότη για χρέος 2.600 ευρώ και όχι από την είσπραξη των οφειλόμενων δισεκατομμυρίων των 505 μεγαλοωφειλετών, αυτών που ξημεροβραδιάζονται στα πάρτυ της Μυκόνου μαζί με τον διάσημο τηλεπερσόνα...
Ο κύριος Κωστόπουλος δεν είναι τυχαίο πρόσωπο. Δεν είναι ένας μικροεπιχειρηματίας που απλά δεν κατάφερε να υλοποιήσει το όνειρό του. Διάσημος, με δυνατές διασυνδέσεις σε υψηλού επιπέδου επιχειρηματικούς κύκλους, αλλά και με τον αστικό πολιτικό κόσμο της χώρας. Οι ίδιες διασυνδέσεις που τον προβάλλουν όλα αυτά τα χρόνια, που τον προστατεύουν και που μάλλον θα τον ξελασπώσουν και τώρα. 
Τελικά υπάρχουν άραγε πολλοί ακόμα που πιστεύουν ότι η κεφαλαιοκρατία μπορεί να έχει και "ανθρώπινο πρόσωπο"; Ότι μπορεί υπό την κυριαρχία της να υπάρξει κάποιο σύστημα που θα λειτουργεί προς όφελος όλης της κοινωνίας;
Και μια τελευταία παρατήρηση: Πόσα ακόμα πρέπει να συμβούν στον πολύπαθο λαό για να συνειδητοποιήσουμε ότι ακόμα και στον καπιταλισμό, το πτωχευτικό δίκαιο, εθνικό και διεθνές, συγκροτήθηκε για να προστατεύει τον δανειζόμενο (είτε είναι φυσικό πρόσωπο, είτε ακόμα και κράτος), έναντι του δανειστή και όχι το αντίθετο;
Παρακάτω θα βρείτε αναδημοσίευση του άρθρου από το tromaktiko.gr
 

ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Δικαστική Επιμελήτρια ζήτησε την "κατάσχεση" του μισθού του Πέτρου Κωστόπουλου από το Mega Channel [Εγγραφα ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ]

Ενδιαφέρον έχουν και το:
- Πως ο Πέτρος Κωστόπουλος πούλησε ένα μήνα πριν πτωχεύσει το σκάφος του αξίας 470.000 € που είχε αγοράσει στις 8 Απριλίου 2010 αντί των 100.000 € στον Γιώργο Κορωνιά στις 4 Μαίου 2012
- Πως το αγόρασε στο όνομα της off shore εταιρείας Jamal Shipping S.A. με έδρα τα νησιά Μάρσαλ, ιδιοκτήτης της οποίας είναι ο Πέτρος Κωστόπουλος
-Πως έκλεισε μια Ετερόρρυθμη Εταιρεία αφού τη μετέφερε στο...σπίτι του στη Φιλοθέη, 3 μήνες πριν τη πτώχευση
-Το έγγραφο προς το Mega Channel για κατάσχεση του μισθού του στις αρχές Σεπτεμβρίου

Πάμε να τα δούμε όλα από την αρχή:

Από το Ράιχσταγ ως τη Marfin, δύο δηλώσεις δρόμος

του Κώστα Βαξεβάνη
Πρέπει κάποια στιγμή ο Αντώνης Σαμαράς ή να πετάξει τον Νίκο Δένδια από υπουργό, ή να σταματήσει να τον επιπλήττει. Γιατί τι άλλο είναι αλήθεια οι συνεχείς αναφορές του πρωθυπουργού στο έγκλημα της Marfin, αν όχι η δυσφορία του για το ότι δεν έχει διαλευκανθεί από την Αστυνομία; Δεν μπορώ να βρω κάποια άλλη λογική εξήγηση, που αναγκάζει έναν πρωθυπουργό να απευθύνεται στον εαυτό του και τον υπουργό του που κυβερνούν, σαν να βρίσκεται στην αντιπολίτευση.
Θα ρωτήσω λοιπόν και εγώ ως πολίτης, μια που το θέμα Marfin επικαιροποιείται από την ίδια την κυβερνητική πρακτική «ποιός έκαψε 3 ανθρώπους και ένα αγέννητο παιδί κύριε Δένδια;»
Όσοι θυμούνται εκείνη την άσχημη μέρα,

Τράπεζες και δάνεια... Φαντασία ή πραγματικότητα;...

Το παρακάτω κείμενο, το "ψάρεψα" ενσωματωμένο σε σχόλιο κάποιας ανάρτησης, σε ειδησεογραφικό σαιτ... Ο σχολιογράφος προέτρεπε να το διαβάσουμε, και αυτό έκανα... Ανατρίχιασα τόσο, ώστε αποφάσισα να το αναδημοσιεύσω... 
Μοιάζει με πλοκή χολυγουντιανής ταινίας μελλοντολογικού περιεχομένου... Ή ίσως  μια περιγραφή αυτού που έχει αναφερθεί σαν "corporate republic"... Ή τέλος με σενάριο συνομωσιολογικού περιεχομένου... Όπως και να έχει, είναι τρομακτικό...
Δε γνωρίζω τον συγγραφέα, ούτε αν έχει ξαναδημοσιευτεί... Αν κάποιος ξέρει, ας μου πει.


«Σχεδόν 12 χρόνια πριν από τις μέρες μας, οι άνθρωποι που προετοίμαζαν το έδαφος για την τελική λύση, οργάνωναν τις τελευταίες λεπτομέρειες όλων των εναλλακτικών σεναρίων για την ολοκλήρωση της εγκαθίδρυσης της παγκόσμιας κυβέρνησης και της νέας τάξης πραγμάτων… Διότι το να οδηγήσεις τον πληθυσμό ενός ολόκληρου πλανήτη (τουλάχιστον τη πλειοψηφία του) προς ένα ολοκληρωτικό σύστημα, δεν είναι και εύκολο…

Τα "αντιφασιστικά" φαινόμενα απατούν

Αναδημοσίευση από ΒΑΘΥ ΚΟΚΚΙΝΟ

 Πηγή: Του Νίκου Μπογιόπουλου -  "Unfollow"

Ο φασισμός πρέπει να αντιμετωπιστεί και να τσακιστεί σύμφωνα με την υπόδειξη του Μπρεχτ: «Ο φασισμός δεν μπορεί να πολεμηθεί παρά σαν καπιταλισμός στην πιο ωμή και καταπιεστική του μορφή, σαν ο πιο θρασύς και ο πιο δόλιος καπιταλισμός».
Η Χρυσή Αυγή πρέπει να αντιμετωπιστεί ώς άλλη όψη του ίδιου πολιτικού συστήματος της πλουτοκρατίας. Γιατί είναι ακριβώς εκεί, στον κόρφο της πλουτοκρατίας, που επωάζεται το αυγό του φιδιού.

Στο πλαίσιο που διαμορφώθηκε μετά τη δολοφονία στο Κερατσίνι, ας σκεφτούμε: Αλήθεια, το κράτος και η κυβέρνηση του κ. Σαμαρά και του κ. Δένδια πιο πριν δεν ήξεραν τίποτα για τον εγκληματικό χαρακτήρα της συμμορίας;