Showing posts with label ΚΚΕ. Show all posts
Showing posts with label ΚΚΕ. Show all posts

Saturday, 11 January 2020

Τιμή και Δόξα στον ήρωα της ταξικής πάλης Γιάννη Σαλλά


Γιάννης Σαλλάς
Οι σύγχρονοι θιασώτες του Μπερνστάιν, στην κατρακύλα τους προς τη σωρό των σκουπιδιών της ιστορίας προσπαθούν απεγνωσμένα να κρατηθούν στο ολισθηρό έδαφος της σοσιαλδημοκρατίας με «καμπάνιες» και «συνέδρια». Λυσσάνε βλέποντας ότι οι σκεπτόμενοι άνθρωποι τους αγνοούν. Ψάχνουν καταφύγιο – πού αλλού – στον αντικομουνισμό, στη συκοφαντία και τη διαστρέβλωση της ιστορίας του ΚΚΕ και του εργατικού επαναστατικού κινήματος γενικότερα.
Τυμβωρύχοι της μνήμης των αλύγιστων ηρώων της ταξικής πάλης. Χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς ντροπή. Τη μια είναι ο Πλουμπίδης, την άλλη ο Μπελογιάννης, την άλλη ο Άρης… Τώρα ο Γιάννης Σαλλάς… Αύριο ποιος;…

«Παινεύουν τους νεκρούς για να θάψουν τους ζωντανούς»
είχε πει ο αείμνηστος Χαρίλαος Φλωράκης το 1997, στην ομιλία του για τα 80χρονα του ΚΚΕ.

Saturday, 28 December 2019

Ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για τον θάνατο του Θάνου Μικρούτσικου


«Με άφατη θλίψη και βαθιά συγκίνηση αποχαιρετούμε έναν σπουδαίο άνθρωπο, τον ακριβό μας Θάνο Μικρούτσικο. Φαίνεται αβάστακτο, να μάθουμε να ζούμε, χωρίς εκείνον στη σκηνή. Γιατί ο Θάνος Μικρούτσικος δεν υπήρξε μόνο ανεπανάληπτος δημιουργός και συγκλονιστικός ερμηνευτής του έργου του. Πάνω απ’ όλα ήταν ένα ιδιοφυές πνεύμα, σπινθηροβόλο, κοφτερό και ανήσυχο, ένας βαθιά και πλατειά καλλιεργημένος διανοητής. “Οι δημιουργοί δεν γεννιούνται, δημιουργούνται” καθώς ο ίδιος έλεγε.
Εχθρός της συνήθειας, της επανάπαυσης και της παραίτησης, αυτός ο γενναίος μαχητής της ζωής, μας καλούσε και με το παράδειγμά του να διεκδικούμε το ακατόρθωτο, να μη φοβόμαστε τον χορό “στο φτερό του καρχαρία”, αν θέλουμε να νικήσουμε κάθε καταναγκασμό, κοινωνικό ή φυσικό, ακόμη και τον θάνατο.
Στη φροντίδα για να διαμορφωθούν άνθρωποι ικανοί να κατανικήσουν τη βαρβαρότητα, να κατανοήσουν και να αλλάξουν, να εξανθρωπίσουν τη “γη των Βησιγότθων”, είναι αφιερωμένο το έργο του. Πρωτοπόρο σε μορφή και περιεχόμενο, ένα τέλειο συνταίριασμα της μουσικής με την ποίηση, αλλάζει τη φυσιογνωμία του ελληνικού τραγουδιού, ανατρέπει τις φθαρμένες αστικές αξίες, ιδεολογικές και αισθητικές, ξαφνιάζει, ταράζει και ξεβολεύει, μας υποχρεώνει να κινητοποιήσουμε τη σκέψη, για να φτάσουμε στην ολοκληρωμένη συγκίνηση, στην αλήθεια.
Αν και βαθύ, προωθημένο και απαιτητικό, κάποτε παράξενο και πρωτόγνωρο, είναι έργο γνήσια λαϊκό. Όχι μόνο γιατί το περιεχόμενό του ανταποκρίνεται στα λαϊκά συμφέροντα, αλλά και γιατί σέβεται και εξυψώνει τους ανθρώπους του λαού, αντί να τους κρίνει “αφ’ υψηλού” ως ανίκανους τάχα να συλλάβουν το νόημα της μεγάλης τέχνης. Εντυπωσιακή ήταν η απόλυτη ταύτιση καλλιτέχνη και κοινού στις συναυλίες του, ακόμη και με έργα πρωτοποριακά όπως το “Μουσική πράξη στον Μπρεχτ”, αλλά και οι τρεις μεγάλες συναυλίες με τα “Καντάτα για τη Μακρόνησο” και “Σπουδή σε ποιήματα του Βλαδίμηρου Μαγιακόφσκι” που τις αφιέρωσε στα 100 χρόνια του ΚΚΕ, δηλώνοντας στη συνέχεια πως αυτές ήταν οι πιο συγκινητικές στιγμές της ζωής του.
Έτσι δεν πρέπει να απορεί κανείς, που ένα μεγάλο λαϊκό πλήθος αγκαλιάζει χρόνια το έργο του, το έχει στα χείλη του στις απεργίες, στις πορείες, στις συγκεντρώσεις, αλλά και στα γλέντια και τις χαρές ή στις μοναχικές στιγμές της περισυλλογής και των μύχιων αγωνιών του. Αυτό το λαϊκό πλήθος δεν τον άφησε στιγμή μονάχο στη σκληρή, ηρωική μάχη του για τη ζωή, στέλνοντάς του καθημερινά κύματα αγάπης, θαυμασμού και ευγνωμοσύνης, όπως θα έκανε για τον πιο πολύτιμο άνθρωπό του.
Και πώς ο Θάνος Μικρούτσικος να μην εμπνέει δυνατά αισθήματα “στον δικό του κόσμο, στους δικούς του ανθρώπους”, στα μέλη και τους φίλους του ΚΚΕ, όταν κόντρα στο ρεύμα του συμβιβασμού με το μικρό και “εφικτό”, καλούσε μαζί με το ΚΚΕ σε πάλη για αυτό που στους πολλούς φαντάζει “ανέφικτο”, όταν σε καιρούς αντεπανάστασης σάλπιζε στο πλευρό του ΚΚΕ την αναγκαιότητα της επανάστασης, όταν πρώτος αυτός ανάμεσα στους πρώτους έδωσε το σύνθημα για να βαδίσουν και άλλοι καλλιτέχνες- δημιουργοί στον ίδιο δρόμο. Και πώς να μην κερδίζει τον απεριόριστο θαυμασμό μας όταν στα επιστημονικά συνέδρια της ΚΕ του ΚΚΕ για τον Μπρεχτ, τον Χικμέτ και στο τελευταίο, για τη νέα ελληνική λογοτεχνία μιλώντας για τον Καββαδία, θάμπωνε με την πλατειά, επιστημονική, μαρξιστική γνώση και τη διαλεκτική σκέψη του, όταν την πρώτη εμφάνισή του μετά την επιδείνωση της υγείας του τη χάρισε στο Φεστιβάλ της ΚΝΕ, εκεί όπου δυο χρόνια αργότερα με αφάνταστη δύναμη σε πείσμα της αρρώστιας του, έκλεισε για τελευταία φορά την αυλαία των συναυλιών του, ευτυχισμένος μέσα στη λατρεία του κοινού και των εκλεκτών συνεργατών του, ήσυχος “όπως εκείνοι που έχουν κάνει το καθήκον τους”.
Αγαπημένε μας Θάνο, πολύ πιο βαριά και πικρή είναι η απώλειά σου για την οικογένειά σου, την άξια σύντροφό σου Μαρία Παπαγιάννη, τα παιδιά και τα εγγόνια σου. Χάνουμε μπροστά τους, τα λόγια της παρηγοριάς. Κι όμως, η αλήθεια είναι πως τον νίκησες τον θάνατο, τους “ξεγέλασες τους ουρανούς”. Το έργο σου είναι βέλος πύρινο, που σκίζει τον χρόνο. Θα συνεχίζει τη διαδρομή του κι όταν θα χτίζουμε “τις αυριανές μας φάμπρικες, τα λαϊκά μέγαρα, τα κόκκινα στάδια”, όταν θα δικαιωθεί ο σκοπός που αφιέρωσες το ταλέντο, το μυαλό, την καρδιά σου “στην κοινωνία που ο ψαράς θα γράφει ποιήματα και ο ποιητής θα ψαρεύει”. Το έργο σου εκφράζει την ουσία όχι μόνο μιας περιόδου, αλλά μιας ολόκληρης ιστορικής εποχής. Άχρονο, άτοπο, ανεξάντλητο, αθάνατο, όπως αθάνατος Θάνο είσαι κι εσύ.
ΑΘΗΝΑ 28/12/2019
ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ

Wednesday, 23 October 2019

Ο Σύριζα, οι λογικές πλάνες και …ο Α. Κάλβος!...


Πριν ένα χρόνο είχα διατυπώσει κάποιες σκέψεις μου γύρω από θέματα λογικής και τη χρήση της στην εποχή μας (δημοσιεύτηκε εδώ στις 9/11/2018 με τίτλο: «Τελικά είναι ο αστυφύλακας μπουζούκι;»). Είχα αναφερθεί στην αριστοτελική λογική και τις «λογικές πλάνες», με αιχμή το «επιχείρημα κατά προσώπου» γνωστό και σαν argumentum ad hominem. Είχα επισημάνει τις αρνητικές συνέπειες που φέρνει η χρήση και κατάχρησή του στην πολιτική κυρίως πρακτική, ακόμα και σε εκείνον ο οποίος το χρησιμοποιεί συστηματικά στο λόγο του.
Έγραφα τότε: «…Σε λίγο καιρό θα έχω ξεχάσει τα επιχειρήματά μου που θα υποστήριζαν τη δική μου άποψη, αφού ποτέ δεν μου χρειάστηκαν. Στο τέλος θα ξεχάσω ακόμα και την άποψή μου…αλλά θα έχω γίνει ειδικός στους «ad hominem» χαρακτηρισμούς…»

Αφορμή να ξαναγράψω σχετικά μου έδωσε πρόσφατα δημοσιευμένο εδώ άρθρο που κατά την ταπεινή μου γνώμη αποτελεί ένα ακόμα παράδειγμα ad hominem επίθεσης κατά προσώπου (Λιάνα Κανέλλη), ενός πολιτικού κόμματος (ΚΚΕ) αλλά και του συνόλου των λαϊκών αγωνιστών και απλών ανθρώπων εργαζομένων που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στρατεύονται ή απλά συντάσσονται στις γραμμές του.
Η «συνταγή» για τη δομή του άρθρου είναι παλιά, γι’ αυτό είναι και γνώριμη. Στην κορυφή ένας «πιασάρικος» τίτλος, συνήθως δάνειο από τα λόγια κάποιου σημαντικού προσώπου, ή πάντως κάτι που να είναι πολύ γνωστό για να αναδειχτεί κάποιο φιλολογικό υπόβαθρο. Το ότι παραφράζουμε μέχρι κακοποίησης (πέρσι το θύμα ήταν ο στίχος της Κομμουνιστικής Διεθνούς και εφέτος την πλήρωσε ο Κάλβος!) την αρχική ρήση έχει μικρή σημασία.
Ακολουθεί η «επίθεση κατά προσώπου»: Η αήθης αποκοπή και παράφραση μισής (κυριολεκτώ) φράσης από άρθρο της Λιάνας Κανέλλη, δημοσιευμένο στο Ριζοσπάστη (27/1/2019) πριν και η πλήρης διαστρέβλωση του περιεχομένου του. Το πιάτο γαρνίρεται με αχαρακτήριστα υπονοούμενα γύρω από το ΚΚΕ και τις σχέσεις του με την κυρία Κανέλλη, τους βουλευτές του τα μέλη και τους οπαδούς του. Και η εικόνα κλείνει προς το τέλος με τους γνωστούς υποτιμητικούς ψευδείς χαρακτηρισμούς που προδίδουν μόνο μια αντικομουνιστική εμπάθεια, τόσο ισχυρή ώστε να αποπνέει ακραία τοξικότητα.

Και αναρωτιέται κανείς, προς τι όλα αυτά; Η απάντηση υπάρχει πάλι στη γνώριμη «συνταγή». Στο μέσο του άρθρου, βρίσκεται στριμωγμένο στην κυριολεξία και το «μήνυμα» που δεν είναι άλλο από το διακύβευμα αυτής της εποχής για τον Σύριζα μπροστά στο επερχόμενο Συνέδριο. Η «αναγέννηση και ο μετασχηματισμός (!) του κόμματος» μέσα από τη διαμόρφωση της νέας  φυσιογνωμίας και προοπτικής, στα πλαίσια της ελληνικής και ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας.
Ώστε λοιπόν γι' αυτό θέλαμε να μιλήσουμε; Και από πολιτικά επιχειρήματα; Έλα μωρέ, τι ζητάς τώρα; Ποιος τα χρειάζεται; Αφού όλα είναι στηριγμένα στη λογική πλάνη του ad hominem. Ένα «κακό» κόμμα, μια «κακή» βουλευτίνα του, μια «κακή» πολιτική… Άρα μόνο εμείς είμαστε οι «καλοί»… Ψεκάστε, σκουπίστε, τελειώσατε!...
Δεν πρόκειται να απολογηθώ για λογαριασμό του ΚΚΕ. Οι αποφάσεις των συνεδρίων και των άλλων οργάνων του είναι δημόσιες και γνωστές. Ούτε και πρόκειται να απολογηθώ εκ μέρους της επί μια εικοσαετία σχεδόν βουλευτίνας του. Μπορεί η ίδια να μιλήσει καλύτερα από μένα και το κάνει δημόσια.
Αλλά ούτε και πρόκειται να ανοίξω πολιτικό διάλογο για τις επιλογές του Σύριζα. Όχι πριν δω επιτέλους κάποια επιχειρήματα που να έχουν βάση. Γιατί φοβάμαι ότι αν ξεκινήσει ένας τέτοιος υγιής διάλογος, θα αποκαλυφθεί περισσότερο η γύμνια τους. Γιατί τότε θα θυμηθούμε όλοι τις αποφάσεις του ιδρυτικού συνεδρίου τους και πώς αυτές κατέληξαν μέσα στα τελευταία έξι χρόνια στην μεγαλύτερη πολιτική απάτη σε βάρος του εργαζόμενου λαού. Και δεν θα αισθανθούν πολύ άνετα οι «σύντροφοι».
Θα περιμένω λοιπόν να δω επιχειρήματα στη θέση αήθων επιθέσεων…

Μέχρι τότε, εμπνευσμένος από τον «τίτλο» του άρθρου τους θα τους αφιερώσω ολόκληρο το ποίημα του Ανδρέα Κάλβου του οποίου τα μηνύματα προσπάθησαν να αλλοιώσουν και να αποκρύψουν. Νομίζω τους πάει γάντι, εν όψει και του συνεδρίου τους…


Εις Σάμον (Α. Κάλβος)

α’
Όσοι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται,
ζυγόν δουλείας ας έχωσι.
Θέλει αρετήν και τόλμην
η ελευθερία.
β'
Αυτή (και ο μύθος κρύπτει
νουν αληθείας*) επτέρωσε
τον Ίκαρον· και αν έπεσεν
ο πτερωθείς κ' επνίγη
θαλασσωμένος·
γ'
Αφ' υψηλά όμως έπεσε,
και απέθανεν ελεύθερος.
Αν γένης σφάγιον άτιμον
ενός τυράννου, νόμιζε
φρικτόν τον τάφον. 


Κων. Χ. Χαραλαμπίδης έγραψε
"Τα ημερολόγιά μου" (http://mypoliticalandhistoricaldiaries.blogspot.com/2019/10/blog-post.html)

Saturday, 4 March 2017

Περί "αριστεράς" ο λόγος...

 

Ο πολιτικός όρος "αριστερά" ξεκίνησε από το πρώτο (αστικό) κοινοβούλιο μετά τη γαλλική (αστική) επανάσταση και από τότε έγινε αναπόσπαστο μέρος του αστικού κοινοβουλευτισμού. Ξεκινώντας σαν χωροταξικός προσδιορισμός, στη συνέχεια τον συνέδεσαν με τον κοινωνικό προσδιορισμό, προβάλλοντας τη σύνδεσή του με την κοινοβουλευτική εκπροσώπηση των λαϊκών στρωμάτων.

Στα 230 σχεδόν χρόνια που πέρασαν, από τα "αριστερά (όπως βλέπει ο Πρόεδρος!) έδρανα των αστικών κοινοβουλίων, έχουν περάσει και συνεχίζουν να περνάνε άπειρα κόμματα και ομάδες με μια πανσπερμία πολιτικών και ιδεολογικών θέσεων. Οι πολιτικές ιδεολογικές "συγκρούσεις" με την κοινοβουλευτική "δεξιά", όσο έντονο χαρακτήρα και αν παρουσιάζουν, πάντα καταλήγουν σε λύσεις ταξικής συνεργασίας, στα πλαίσια της διάσωσης του συστήματος και της προστασίας του κοινοβουλευτισμού.

Είναι πολλοί εκείνοι που προσπάθησαν και προσπαθούν να επεκτείνουν τη χρήση του όρου και εκτός κοινοβουλίου, μιλώντας για "αριστερά κινήματα", "αριστερές ιδέες", "αριστερά συναισθήματα" κλπ. Στην πραγματικότητα, η αλήθεια είναι εκ διαμέτρου αντίθετη: Όσα κοινοβουλευτικά κόμματα προσπάθησαν να συνδεθούν με συνεπή ριζοσπαστικά λαϊκά κινήματα, ή όσες φορές συνεπείς ταξικές δυνάμεις προσπάθησαν να εισάγουν τον λαϊκό επαναστατικό ριζοσπαστισμό στα κοινοβουλευτικά έδρανα, είτε συμβιβάστηκαν-εξαγοράστηκαν και επέστρεψαν σε πολιτικές ταξικής συνέργασίας με μια δόση τεχνητού ριζοσπαστισμού, είτε εξοβελίστηκαν από τα κοινοβούλια και τέθηκαν σε διωγμό.

Στην Ελλάδα, ο όρος εμφανίστηκε για πρώτη φορά με την ίδρυση της Ενιαίας Δημοκρατικής Αριστεράς (ΕΔΑ). Όσο και αν η ιστορία έχει καταγράψει πολλά θετικά γεγονότα για τους λαϊκούς αγώνες στην περίοδο αυτή, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι κομμάτι της δράσης της υπήρξε και η συνειδητή αποστασιοποίησή της από τον αγώνα των κομμουνιστών και του ΚΚΕ. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι πολύ νωρίς στελέχη της εναντιώθηκαν στην προοπτική να συνδεθούν με τους κομμουνιστές, αποκλείοντάς τους από τις λίστες των εκλογών κι ας ήταν καταδικασμένοι σε θάνατο, όπως με την περίπτωση Μπελογιάννη.  Η υποχθόνια πάλη ενάντια στο ΚΚΕ οδήγησε στην απόφαση της διάλυσης των κομματικών οργανώσεων το 1958, απόπειρα που επαναλήφθηκε το 89-90, υπό άλλες συνθήκες, αλλά με σημαντικά κοινά σημεία.

Στη σημερινή εποχή, ο όρος έχει κατ' αρχήν εκφυλιστεί εννοιολογικά, καθώς έχουν φτάσει ωρισμένοι να του κολλούν κάθε είδους συνθετικά και πρόσθετα όπως "κεντροαριστερά", "αριστερά της ευθύνης", "δημοκρατική αριστερά" κλπ. Μέχρι που έφτασαν κάποιοι πριν μερικά χρόνια να χαρακτηρίζουν τον Ομπάμα "ηγέτη της παγκόσμιας αριστεράς"! Επίσης, ο όρος έχει εκφυλιστεί και πολιτικά - ιδεολογικά, καθώς, στα πλαίσια της γενικότερης υποχώρησης του εργατικού λαϊκού κινήματος, οι θέσεις ακόμα και παραδοσιακών "αριστερών" κομμάτων, ολισθαίνουν όλο και περισσότερο σε θέσεις και πολιτικές της αστικής σοσιαλδημοκρατίας και όχι μόνο...

Συμπέρασμα: "Αριστερά" σημαίνει ταξική συνεργασία, στα πλαίσια του καπιταλισμού και διαχείρισή του, με στόχο τον εξωραϊσμό του στα μάτια των λαϊκών μαζών. Σημαίνει ταυτόχρονα "πολιτική αυταπάτη" και "πολιτική απάτη" Η διαφορά τους είναι όλη κι όλη ...τρία γράμματα. Τα δύο χρόνια διακυβέρνησης του Σύριζα και η εγκατάλειψη στην πράξη κάθε "αριστερού" προσήμου στην πολιτική του σε σχέση με τις διακηρ΄λυξεις και υποσχέσεις του, αποτελούν την καλύτερη απόδειξη για τον σημερινό εκφυλισμό της αριστεράς.

Η διαπάλη στο εργατικό επαναστατικό κίνημα είναι μία και μόνη: Ταξική πάλη ή ταξική συνεργασία; Μια διαπάλη που δεν κρίνεται στα πλαίσια του αστικού κοινοβουλευτισμού, αλλά μέσα στους ταξικούς αγώνες. Όσο και αν είναι δύσκολο σε κάποιους να το καταλάβουν, στην κοινωνία έχουμε σε εξέλιξη πόλεμο ταξικό και ανελέητο. Τάξη εναντίον τάξης. Και με την έννοια αυτή, το ΚΚΕ, σαν μαρξιστικό λενινιστικό εργατικό επαναστατικό κόμμα, δεν μπορεί σε καμιά περίπτωση να ταυτίζεται με τα διάφορα "αριστερά" κόμματα και ομάδες. Όσοι λοιπόν καλούν το ΚΚΕ να συνεργαστεί με την "αριστερά", καλό είναι πριν από την έκκλησή τους να σκέφτονται για ποια "αριστερά" μιλάνε και αν η "συνεργασία" που προτείνουν είναι τελικά προς όφελος των εργαζομένων και των λαϊκών στρωμάτων, προωθώντας τον στόχο της τελικής αντεπίθεσης και της ανατροπής.

Υπάρχουν βέβαια και εκείνοι που όταν καλούν το ΚΚΕ να συνεργαστεί με την "αριστερά", έχουν στο μυαλό τους δεύτερες σκέψεις... Στόχος τους δεν είναι κάποια (επίπλαστη) ενότητα των λαϊκών δυνάμεων - κάτι που έχει αποτύχει επανειλημμένα - αλλά η πίεση προς το ΚΚΕ, να παραιτηθεί από τις αρχές του, τις θέσεις και την ιστορία του και να ενταχθεί στις δυνάμεις του αστικού κοινοβουλετισμού, της διαχείρισης του αστικού κράτους και του εξωραϊσμού του καπιταλισμού. Να μεταλλαχτεί και να παίξει το ρόλο του δούρειου ίππου στις γραμμές του λαϊκού κινήματος.

Ας το ξεχάσουν λοιπόν. Σε τελευταία ανάλυση, αν κάποιος ισχυρίζεται ότι μιλάει στο όνομα του εργαζόμενου λαού, γιατί δεν προτείνει στις "αριστερές" παραφυάδες του συστήματος, να μεταλλαχτούν αυτές και να πλησιάσουν τις θέσεις του ΚΚΕ, αφού καθημερινά επιβεβαιώνεται η συνεχής αυτοδιάψευσή τους και οι καταστροφικές για το λαϊκό κίνημα συνέπειες της ερμαφρόδιτης μικροαστικής πολιτικής τους. Ή, εν πάσει περιπτώσει, ας θέσουν τις απόψεις τους στον ίδιο το λαό, με θάρρος και όχι με πολιτικές απάτες και ας τον αφήσουν να αποφασίσει εκείνος...

Friday, 14 October 2016

Αφιερωμένο σε όσους δεν αρέσκονται σε "ιστορικούς περιπάτους"


(με αφορμή ένα κείμενο της κ. Χ. Κοτσάνη, με τίτλο: "H μνήμη και τα μνημεία της" που δημοσιεύτηκε σε ικαριακά μέσα



Έξεστι Κλαζομενίοις ασχημονείν!
Το λιβελογράφημα της κυρίας Κοτσάνη εν συνόψει:
Ορισμένοι «άφρονες ‘’επαναστάτες”», που «δεν έχουν διαβάσει ιστορία(;)», που έχουν εξαντλήσει τα επιχειρήματά τους, εγκλωβισμένοι σε έναν «τυφλό και άγονο αντιπολιτευτικό αγώνα»(sic!), «εφηύραν τέχνας περιέργους και εν πολλοίς επικινδύνους»(;), δηλώνοντας την «ανατρεπτική των δήθεν δράση»,  αρχίζουν «ιστορικούς περιπάτους», υπό την σκέπη ενός «πολιτικού κόμματος» και «όπου θυμηθούν τοποθετούν μια πλάκα»!
Διότι «Η ιστορία είναι υπόθεση συλλογική... κανείς δεν δικαιούται να την ...ιδιωτικοποιείται (έλεος!), να την παραφράζει κατά πώς τον συμφέρει... να την σβήνει με κομματικές γομολάστιχες, ξαναγράφοντάς την με μουτζούρες  ή να την ζωγραφίζει προς όφελός του... καπηλεία... κακό μεγάλο…»
Διότι είναι πρωτάκουστο και πρωτόγνωρο... ένα κόμμα... και τί θα γίνει αν όλοι κάνουν το ίδιο (της Χ.Α. συμπεριλαμβανομένης!)... Και αν γίνουν βανδαλισμοί;... Ύβρις!...
Διότι οι νεκροί του ΔΣΕ «έχουν μερίδιο και δικαίωμα στην μνήμη… σιωπή…!"
Διότι "...προσβάλει ακόμα και την σιωπή των νεκρών… φανατίζει... διχάζει... παραμορφώνει συνειδήσεις...!»
Διότι «η μνήμη, όπου και να την αγγίξεις ...πονεί»

Παίζουν εν ου παικτοίς!
Και τα γεγονότα:

Tuesday, 4 October 2016

Η Ικαρία και η "Αριστερά", οι πειρατές και η "μιζέρια", σε ένα ...συμπίλημα![1] (Μια οφειλόμενη απάντηση σε ένα πρόσφατο άρθρο)



Η Ικαρία και η "Αριστερά", οι πειρατές και η "μιζέρια", σε ένα ...συμπίλημα![1]
(Μια οφειλόμενη απάντηση σε ένα πρόσφατο άρθρο)


Σημείωση: Οι φωτογραφίες επιλέχτηκαν από το διαδίκτυο. Σε περίπτωση που κάποια παρουσιάζει πρόβλημα δημοσίευσης, παρακαλώ επικοινωνείστε με τον διαχειριστή.

Εισαγωγικά
Πολύ πρόσφατα, έπεσε στην αντίληψή μου ένα άρθρο του κ. Αριστοτέλη Αϊβαλιώτη, με τίτλο: "Πατριδογνωσία : Η Αριστερά στην Ικαρία" και με υπότιτλο "Η μικροκλίμακα, σαν υπόδειγμα για κατανόηση του ευρύτερου τοπίου". Το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην ηλεκτρονική σελίδα του lifestyle περιοδικού «ΚΛΙΚ». Και αυτός θα ήταν ένας σημαντικός λόγος να μην ασχοληθώ καθόλου, μέχρι που αναδημοσιεύτηκε σε ικαριακές ιστοσελίδες. Είναι δύσκολο να περιγράψω τα αισθήματα που μου δημιούργησε καθώς το διάβασα αρκετές φορές, για να μπορέσω να βγάλω νόημα. Επειδή όμως θεωρώ απαραίτητο τέτοιες απόπειρες έντεχνης διαστρέβλωσης της πραγματικότητας και διάχυσης μιας αντιδραστικής αντιεπιστημονικής, σκοταδιστικής σκέψης να μην μένουν αναπάντητες, θα προσπαθήσω να αντιπαραθέσω τη δική μου οπτική γωνία με τα δικά μου στοιχεία και τα δικά μου επιχειρήματα. Και φυσικά, μένει στον αναγνώστη να σκεφτεί, να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα, να κρίνει.
Τον κ. Αριστοτέλη Αϊβαλιώτη δεν τον γνωρίζω προσωπικά.

Sunday, 2 February 2014

Συνέντευξη Δ.Κουτσούμπα στην Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία

«Έχετε πει ότι ακόμα και αναιμική ανάκαμψη να εμφανίσει η χώρα, πολύ γρήγορα θα έρθει μια νέα και πιο βαθιά κρίση. Σε πρακτικό επίπεδο, κατά την ανάλυσή σας, πώς βλέπετε το σκηνικό, που προδιαγράφεται στη χώρα;
Οπωσδήποτε αναζητούνται συμβιβασμοί ανάμεσα στα καπιταλιστικά κράτη, αλλά κανένας προσωρινός συμβιβασμός δεν μπορεί να αποτρέψει ξανά την περιοδική εκδήλωση κρίσης υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, την ανισόμετρη ανάπτυξη, που θα φέρουν νέες αντιθέσεις και ανταγωνισμούς. Εάν ο λαός σε κάθε χώρα δεν αντιδράσει τώρα, εάν δεν μπορέσει να αποτρέψει έγκαιρα -με τις πολιτικές επιλογές του- να πάρει ανάσα ζωής αυτό το σύστημα και η λυκοσυμμαχία της ΕΕ, θα συνεχιστεί πιο ορμητική η επίθεση στους εργαζόμενους, στο λαό. Είναι υπαρκτός ο κίνδυνος να μπλεχτούμε σε ανταγωνισμούς, που μπορούν να φέρουν πιο κοντά παλιούς και νέους τοπικούς πολέμους και αντιπαραθέσεις, τόσο στην ήπειρό μας, όσο και ευρύτερα. Μια αναδόμηση της ΕΕ δεν είναι ρεαλιστικός στόχος, φτιασίδωμα αυτού του κράτους και του συστήματός τους επίσης, συνεπώς ο λαός μας θα πρέπει να ετοιμάζεται μόνο για την οριστική ανατροπή τους.

Κοινή διακήρυξη κομμουνιστικών και εργατικών κομμάτων της Ευρώπης

Κοινή διακήρυξη με τον τίτλο «Να δυναμώσουμε την πάλη ενάντια στην καπιταλιστική εκμετάλλευση και την ΕΕ - Για την Ευρώπη των λαών, του σοσιαλισμού» εξέδωσαν τα 29 κομμουνιστικά και εργατικά κόμματα της Ευρώπης, ανάμεσά τους και το ΚΚΕ, τα οποία συγκρότησαν την «Πρωτοβουλία για την μελέτη, την επεξεργασία ευρωπαϊκών θεμάτων και τον συντονισμό της δράσης τους».

Η κοινή διακήρυξη, που δημοσιεύεται στον «Ριζοσπάστη», απευθύνεται στα εργατικά λαϊκά στρώματα εν όψει των ευρωεκλογών.
 
Στο κείμενο αναφέρεται ότι «η πράξη αποδεικνύει ότι η Ε.Ε., το ευρωπαϊκό ιμπεριαλιστικό κέντρο, ποτέ δεν υπηρέτησε τις ανάγκες του εργαζόμενου λαού», αλλά «πάντοτε αποτέλεσε εργαλείο του ευρωπαϊκού μεγάλου κεφαλαίου για να αυξήσει τα κέρδη του και να εξασφαλίσει την κυριαρχία του». Επισημαίνεται ακόμη ότι η Ε.Ε. «δεν μπορεί να μεταρρυθμιστεί σε ριζοσπαστική κατεύθυνση και δεν μπορεί να γίνει "φιλολαϊκή"».
 
Στην ίδια Διακήρυξη χαρακτηρίζονται απατηλές «οι προσδοκίες που καλλιεργούνται σχετικά με μια αλλαγή προς όφελος των λαών μέσα από μια αλλαγή στην προεδρία της Κομισιόν» και υπογραμμίζεται ότι «οι λαοί έχουν συμφέρον να παλέψουν για την αλλαγή της κατάστασης, την αλλαγή του συσχετισμού, για την Ευρώπη του σοσιαλισμού, που θα εξασφαλίσει το δικαίωμα στη δουλειά, τα κοινωνικά, ασφαλιστικά δικαιώματα, το εισόδημα, το μέλλον των εργαζομένων».
Τα 29 κομμουνιστικά και εργατικά Κόμματα της Ευρώπης στηρίζουν την πάλη των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων για την υπεράσπιση θεμελιωδών δικαιωμάτων και κοινωνικών κατακτήσεων, ενώ καταδικάζουν τους ιμπεριαλιστικούς πολέμους και τις ιμπεριαλιστικές επεμβάσεις και κάθε συμμετοχή σε αυτές.
 
Επίσης, όπως σημειώνεται, αντιπαλεύουν την ολομέτωπη επίθεση που κλιμακώνεται στις συνθήκες της καπιταλιστικής κρίσης υπερπαραγωγής, υπερσυσσώρευσης κεφαλαίου, συντάσσονται με τις εργατικές λαϊκές οικογένειες που υφίστανται τις δραματικές συνέπειες της κρίσης και στηρίζουν την πάλη των λαών από τα κράτη-μέλη της Ανατολικής Ευρώπης που υφίστανται τις οδυνηρές συνέπειες από την ένταξη των χωρών τους, στην ΕΕ.
 
Με την διακήρυξη καλείται η εργατική τάξη και οι λαοί να αναπτύξουν την πάλη τους για κάθε λαϊκό πρόβλημα, να δυναμώσουν την πάλη τους ενάντια στην Ε.Ε. και να στηρίξουν «με κάθε πρόσφορο τρόπο στη μάχη των ευρωεκλογών στις 25 Μάη 2014, τα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα που καταδικάζουν την Ε.Ε., να αποδυναμώσουν τα κόμματα που στηρίζουν την Ε.Ε. και την πολιτική της, που υπερασπίζονται τον "ευρωμονόδρομο" του κεφαλαίου».
 
Τα Κομμουνιστικά και Εργατικά Κόμματα που υπογράφουν την Διακήρυξη επισημαίνουν ότι η επίθεση του κεφαλαίου είναι ενιαία και αφορά όλα τα κράτη μέλη της Ε.Ε. και όχι μόνο τα υπερχρεωμένα και υπογραμμίζουν ότι στην βάση αυτή είναι ανάγκη να ισχυροποιηθεί η κοινή πάλη των Κ.Κ. και των λαών και να αναπτυχθεί η αλληλεγγύη στην πάλη των εργαζομένων σε όλη την Ευρώπη και παγκοσμίως.
 
«Πιστεύουμε στο δικαίωμα κάθε λαού να επιλέγει κυρίαρχα το δρόμο ανάπτυξής του, συμπεριλαμβανόμενου του δικαιώματος αποδέσμευσης από τις εξαρτήσεις, από την Ε.Ε., το ΝΑΤΟ και κάθε άλλο ιμπεριαλιστικό οργανισμό, να παλεύει για το σοσιαλιστικό δρόμο ανάπτυξης» αναφέρουν τα 29 κόμματα προσθέτοντας ότι αυτή είναι η πραγματική φιλολαϊκή απάντηση εναντίον «της οργανωμένης προσπάθειας παραπλάνησης των λαών».
 
Πηγή: ΑΜΠΕ
 
Αναδημοσίευση από enet.gr

Tuesday, 28 January 2014

Αφιέρωμα στο ναυτεργατικό κίνημα...71 χρόνια από την ιστορική Συλλογική Σύμβαση της ΟΕΝΟ

Εισαγωγικό σχόλιο:
Το παρακάτω άρθρο που αναδημοσιεύεται από τον ιστότοπο
αποτελεί φόρο τιμής και μνήμης σε έναν από τους κλάδους του εργατικού κινήματος που η ιστορία τους είναι ελάχιστα γνωστή, του ναυτεργατικού κινήματος. Το ελληνικό ναυτεργατικό κίνημα, στην Ελλάδα της μεγάλης ναυτικής παράδοσης και των μεγάλων ναυτικών κοινωνιών των νησιών, αλλά και ηπειρωτικών περιοχών, έπαιξε σημαντικό ρόλο στην άνδρωση και την αγωνιστική, ταξική διαπαιδαγώγηση του νεαρού ακόμα ελληνικού εργατικού κινήματος... Οι Έλληνες ναυτεργάτες του πρώτου μισού του 20ου αιώνα, με τα ταξίδια τους εκτός Ελλάδας, ήρθαν πολύ γρήγορα σε επαφή με τις νέες ιδέες, τις διεθνείς εργατικές ταξικές οργανώσεις και ειδικότερα τη Διεθνή Οργάνωση Μεταφορών (ΔΟΜ). Η επαφή αυτή συνέβαλε στην αφύπνιση και συνειδητοποίηση των ναυτεργατών και τους βοήθησε στην οργάνωση της αντίστασης ενάντια στις απάνθρωπες μεσαιωνικές συνθήκες που επικρατούσαν τότε στη ναυτιλία... Την πείρα αυτή μετέφεραν και στο εργατικό κίνημα μέσα στην Ελλάδα, του οποίου αποτέλεσαν αναπόσπαστο κομμάτι...

Saturday, 18 January 2014

Θ. Παφίλης: Ανεξάρτητη Ελλάδα σημαίνει ο λαός να έχει τον πλούτο στα χέρια του



«Για μια Ελλάδα ανεξάρτητη, με λαϊκή κυριαρχία, απαραίτητος όρος είναι ο λαός να έχει τον πλούτο στα χέρια του», επισήμανε ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΚΚΕ, Θανάσης Παφίλης, μιλώντας στους σπουδαστές της Σχολής Εθνικής Αμυνας, οι οποίοι χτες συμμετείχαν σε συνεδρίαση της Επιτροπής Εθνικής Αμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων της Βουλής, προκειμένου να ενημερωθούν για τις θέσεις των κομμάτων πάνω στα εθνικά θέματα.
Ο Θανάσης Παφίλης τόνισε ότι το καπιταλιστικό σύστημα οδηγεί στη βαρβαρότητα και «οι κρίσεις του ξεπεράστηκαν με δύο παγκόσμιους πολέμους, πάνω σε εκατομμύρια νεκρούς, με ανυπολόγιστες ζημιές και καταστροφές για να διασφαλίσει την εξουσία των λίγων, που είναι μια χούφτα, που κατέχουν τον πλούτο της κοινωνίας».

Saturday, 11 January 2014

Δημήτρης Τατάκης: «Δεν υπάρχουν άπαρτα φρούρια για τους κομμουνιστές!»

Στις 10 Γενάρη του 1950 δολοφονείται στη Μακρόνησο, έπειτα από άγρια βασανιστήρια που κράτησαν 33 ολόκληρες μέρες, ο κομμουνιστής Δημήτρης Τατάκης, Γενικός Γραμματέας της Ομοσπονδίας Ελληνικών Ναυτεργατικών Οργανώσεων, της θρυλικής ΟΕΝΟ.

Οι δήμιοί του έκαναν ό,τι μπορούσαν για να λυγίσουν τον Τατάκη, ώστε να αποτελέσει παράδειγμα για τους υπόλοιπους Μακρονησιώτες. Δεν τα κατάφεραν όμως. Όταν τον ρώτησαν γιατί δεν υπέγραφε την περιβόητη «δήλωση μετανοίας», ώστε να θέσει τέρμα στο μαρτύριό του, εκείνος απάντησε: «Το έκαμα για να αποδείξω πως όλα τα πλάνα της ανθρώπινης αντοχής, οι αγωνιστές τα ξεπερνάνε, όταν πιστεύουν και θέλουν. Δεν υπάρχουν άπαρτα φρούρια για τους κομμουνιστές!». Στα πλαίσια του διηγηματικού αφιερώματός του στα 60χρονα του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ) ο Ριζοσπάστης δημοσίευσε την Κυριακή 17/12/2006 το παρακάτω διήγημα για τον κομμουνιστή ήρωα:


Γ. Σ.: «Δημήτρης Τατάκης»
«Ω μητέρα μου εσύ σεβαστή, κι ω εσύ που με φως γεμίζεις αιθέρα το παν, ω, για δέστε με πόσο άδικα πάσχω!»
(Από τον «Προμηθέα Δεσμώτη» του Αισχύλου)
«Πέρσι τέτοια μέρα, 16 του Δεκέμβρη, πέθαινε στις φυλακές του Μακρονησιού ο Δημήτρης Τατάκης.

Tuesday, 7 January 2014

Κουτσούμπας: «505 Έλληνες έχουν πάνω από 60 δισ. ευρώ»


«Καμία ιδιωτικοποίηση, καμία διαθεσιμότητα, καμία απόλυση, καμία αλλαγή σε εργασιακές σχέσεις, σε μισθούς και δικαιώματα των εργαζομένων» απαίτησε ο γ.γ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, σχολιάζοντας τα περί των διαπραγματεύσεων με την τρόικα και το ενδεχόμενο λήψης νέων μέτρων.

«Η  κρίση βαθαίνει, τα προβλήματα μεγαλώνουν, ο λαός στενάζει και λέει "δεν πάει άλλο"», τόνισε ο γγ της ΚΕ του ΚΚΕ Δημήτρης Κουτσούμπας και πρόσθεσε ότι ο πλούτος συνεχίζει να συγκεντρώνεται από τους λιγοστούς μεγαλοεπιχειρηματίες την ώρα που ο λαός πεινάει.

«Ξέρουμε που υπάρχει και που πάει ο πλούτος. Μόνο 505 Έλληνες αυτήν τη στιγμή έχουν πάνω από 60 δισ. ευρώ την ώρα που ο λαός πεινάει. Μόνο 8.000 Έλληνες είναι εκατομμυριούχοι» ανέφερε χαρακτηριστικά.

«Πρόσφατα διαβάσαμε και όσα συμβαίνουν στη δημόσια υγεία. Στον "Ευαγγελισμό" προχθές, λόγω εφημερίας, 53 ράντζα κατέκλυσαν το νοσοκομείο. Αυτή είναι η δημόσια υγεία. Ο λαός "την πληρώνει" σε όλους τους τομείς της κοινωνικής πολιτικής, υγεία, παιδεία, πρόνοια κ.α», συμπλήρωσε.

Αναδημοσίευση από το ποντίκι

Sunday, 5 January 2014

Φως υπάρχει! Στο δρόμο της λαϊκής αντεπίθεσης


Τι σου είναι ένας χρόνος διαφορά! Κοιμηθήκαμε καταχρεωμένος λαός και ξυπνήσαμε πρόεδροι της Ευρωπαϊκής Ενωσης! Μόνο και μόνο γιατί το ημερολόγιο από τη μια μέρα στην άλλη, εκεί που έδειχνε 2013, τώρα δείχνει 2014. Παραδόξως δεν βγήκε κανείς στους δρόμους να το πανηγυρίσει. Αντίθετα έπηξαν οι εφορίες απ' όσους έτρεχαν να προλάβουν να αντικαταστήσουν τις πανάκριβα φορολογούμενες πινακίδες αυτοκινήτων με «πινακίδες Λιάπη».
Για να μην τον αδικούμε, ο πρωθυπουργός το γλέντησε. Σύμφωνα με την αυστριακή εφημερίδα «Kurier», στην οποία έδωσε συνέντευξη, έστρωσε «κόκκινο χαλί στους επενδυτές». «Το σημαντικότερο μέλημά μας, είπε, είναι να φροντίσουμε να υπάρξει ανάπτυξη, οικονομική ανάκαμψη και νέες θέσεις εργασίας και αυτό αποτελεί επίσης προτεραιότητα ολόκληρης της ΕE».

ΠΑΤΡΙΔΟΓΝΩΜΟΝΙΟ Καθαρά και ξάστερα και σφυροδρεπανάτα...

Γράφει η Λιάνα Κανέλλη στο Ριζοσπάστη:


Ας εκληφθεί όπως θέλει κι απ' όποιον θέλει το σημερινό πατριδογνωμόνιο. Το πρώτο του 2014. Κατά τον τίτλο του, που δεν είναι γραμμένος με χάριν (clean) καθαρήν, αλλά τουναντίον με την ξεκάθαρη κι εντελώς χθόνια, όχι όμως και καταχθόνια, ελπίδα, να εκληφθεί και ως απειλή. Γιατί από ιδεολογικά μορμολύκια, από ψωνάρες που πάσχουν από σύνδρομο στέρησης δημοσιότητας, από μια διανόηση των απωθημένων και εντέλει αυτόν τον αφόρητο εσμό των μασκαρεμένων φασιστοειδών δεν μπορεί να περιμένει κανείς τίποτε λιγότερο και τίποτε περισσότερο από το... αλάθητον του παπατζή.
Λοιπόν ψευτόμαγκες δηλωσάκηδες και ερπετά του διαδικτύου η ταπεινότητά μου, αποφάσισα να συστρατευτώ με το ΚΚΕ εδώ και είκοσι δύο χρόνια. Το διέπραξα και το διαπράττω συνειδητά το ταξικόν αυτό αδίκημα, η γεννημένη και αναθρεμμένη μικραστή, που όμως δεν έστερξε να γοητευθεί από την κρυφή γοητεία της νεοελληνικής μπουρζουαζίας. Δεν σας ρώτησα ούτε όταν το παίζατε αφεντικά, ούτε όταν κομψευόσασταν ως μπάτλερ, ούτε όταν μασκαρευόσασταν αριστεροί από κούνια που ωρίμασαν χάρη στη δεξιά. Ξίδι.
Στο κόμμα δεν μου ζήτησαν μεταπτυχιακό στο μαρξισμό. Μήτε δήλωση μετανοίας και συντριβής για κάθε άνθρωπο που γνώρισα, συνεργάστηκα, αγάπησα, σεβάστηκα, δούλεψα κι ενδεχομένως ψώμισα κιόλας, αλλά δεν ήταν από κούνια κόκκινος. Ηρθα όπως ήμουν. Μένω όπως εξελίσσομαι. Μένω όμως εδώ. Στο ΚΚΕ. Γιατί και θέλω, και μπορώ να είμαι, όπως όλοι μας άλλωστε, οι επιλογές μου. Ελεύθερη να ακούω σειρήνες και να μην υπακούω. Η διαδρομή μου «αφύσικη», δε λέω. Απ' τα εν δυνάμει δεξιά της μιντιακής γκλαμουριάς να πας με τα κομμούνια, σ' αυτούς τους καιρούς δεν είναι κι ό,τι το συνηθέστερον. Ενώ απ' το αντίθετο πέρασμα απ' τα ζερβά στα δεξιά, κοπάδια ολόκληρα αμολύθηκαν στο λιβάδι των ανανηψάντων. Και, μέρες προεκλογικές που είναι, πέσαν να με θολώσουν «ως εικόνα» με την προσδοκία να πετύχουν τον αντικομμουνιστικό στόχο τους. Το σκεπτικό φτηνιάρικο, αφού είμαι εύκολος φατσικός και οικείος στόχος. Λοιπόν, ας το πάρουν απόφαση όσοι πάνω στη συγκυρία και τη σκοπιμότητα επιδίδονται σε πληροφοριακές κασιδιαριές.
Εχω, σαράντα και, χρόνια στο επικοινωνιακό κουρμπέτι.
Ξέρω και πότε και πώς μπορώ ν' ανοίξω το στόμα μου και να υπερασπιστώ τον εαυτό μου με τα όπλα του εχθρού. Μπορώ να γράψω και μπεστ σέλερ άμα λάχει και να χαρίζω τα... πνευματικά δικαιώματα σε περιπεσούσες ιδεολογικές Μαγδαληνές. Αμ δε! Δεν πρόκειται να μοιάσω του οχτρού. Δηλαδή, σ' εκείνα τα δήθεν αριστερά ή και απλώς χρυσαυγίτικα επιπλέοντα φιλόδοξα φελιζόλ, που είτε γίνονται, είτε παραμένουν «διάσημα», παίρνοντας μέρος σε αντικουκουέδικες προσωπομαχίες. Μόνο μην έρθει η στιγμή που θα πειραχτεί και τρίχα απ' το κόμμα μ' αφορμή έστω εμένα. Μην έρθει... Δε μονομαχώ. Πολεμάω. Καθαρά και ξάστερα και σφυροδρεπανάτα. Και μόνο μόνη μου δεν είμαι εδώ δα, ωρέ τζιμάνια.

Αναδημοσίευση από rizospastis.gr

Monday, 23 December 2013

Θεσσαλονίκη: Πρωτοχρονιάτικη εκδήλωση της ΚΝΕ για παιδιά


Η ΚΟ Κεντρικής Μακεδονίας του ΚΚΕ και η ΟΠ Κεντρικής Μακεδονίας της ΚΝΕ διοργανώνουν πρωτοχρονιάτικη γιορτή για παιδιά στις 29 Δεκέμβρη στις 6 μ.μ. στην αίθουσα πολλαπλών χρήσεων του Δημαρχείου Θεσσαλονίκης.
Το πρόγραμμα της γιορτής περιλαμβάνει:
  • Μουσικά παιχνίδια από ένα ξωτικό.
  • Δημιουργικά εργαστήρια κατασκευών και πειραμάτων. Γωνιά για facepainting.
  • Γιορτινές μελωδίες από το παιδικό μουσικό σύνολο του μικρασιατικού συλλόγου Αρετσούς και Δέρκων, με την επιμέλεια της Σοφίας Νάτσιου.
  • Δραματοποίηση του παραμυθιού «Φρικαντέλα, η μάγισσα που μισούσε τα κάλαντα».
  • Παιδικό θέατρο αφιερωμένο στην αλληλεγγύη, βασισμένο σε ιστορίες που έγραψαν μαθητές δημοτικού.
  • Αφήγηση παραμυθιού από την ηθοποιό Ελένη Μακίσογλου.
  • Θέατρο σκιών «Τα Χριστούγεννα του Καραγκιόζη», από τον Αγάπιο Αγαπίου.
Στο χώρο, καθ’ όλην τη διάρκεια της γιορτής, θα λειτουργεί έκθεση βιβλίου από τις εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».

Αναδημοσίευση από 902.gr

Wednesday, 18 December 2013

Ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Δ.Κουτσούμπας στο Mega... (Βίντεο)

Οι θέσεις του ΚΚΕ για την κρίση, το "πλεόνασμα", τη "Δευτέρα Παρουσία", τον Σύριζα...




Monday, 9 December 2013

Διάβημα διαμαρτυρίας του ΚΚΕ προς τον Αθανασίου για τις διώξεις συνδικαλιστών


Διάβημα διαμαρτυρίας του ΚΚΕ προς τον Αθανασίου
Διάβημα διαμαρτυρίας του ΚΚΕ προς τον Αθανασίου

Σε διάβημα διαμαρτυρίας προς τον υπουργό Δικαιοσύνης, Χαράλαμπο Αθανασίου προέβη αντιπροσωπεία του ΚΚΕ, με επικεφαλής το μέλος της ΚΕ και βουλευτή του Κόμματος, Χρήστο Κατσώτη, για το θέμα "τις διώξεις σε βάρος συνδικαλιστών και άλλων αγωνιστών".
«Επισκεφθήκαμε σήμερα τον υπουργό Δικαιοσύνης, τον κ. Αθανασίου και του θέσαμε το ζήτημα των διώξεων εναντίον των συνδικαλιστών, εναντίον αγωνιζόμενων εργαζομένων, αγροτών, μαθητών, που είναι προκλητικές και που έχουν βέβαια σαν σκοπό να υποταχθεί το κίνημα στις επιλογές της κυβέρνησης. Θέσαμε, λοιπόν, το ζήτημα ότι οι ευθύνες είναι σημαντικές, είναι πολιτικές, γιατί η δικαιοσύνη έχει στόχο να καταδικάζει τις κινητοποιήσεις, τους αγώνες, να δημιουργεί κλίμα φόβου και τρομοκρατίας προκειμένου να περνάει η αντιλαϊκή πολιτική», ανέφερε ο Χρήστος Κατσώτης μετά τη συνάντηση.
Ο βουλευτής του ΚΚΕ σημείωσε ότι «αυτό δεν μπορεί να κάμψει τους αγώνες των εργαζομένων, των αγροτών, των αυτοαπασχολουμένων, των μαθητών, ωστόσο, όμως, κάναμε αυτή την παρέμβαση και απαιτήσαμε να σταματήσουν αυτές οι διώξεις σε βάρος του αγωνιζόμενου λαού συνολικά».

«Ο υπουργός άκουσε με προσοχή όσα του θέσαμε για συγκεκριμένες διώξεις που έχουν γίνει σε βάρος συνδικαλιστών και είπε πως θα τις εξετάσει. Είναι βέβαια πολύ προκλητικές σε βάρος των αγώνων, ορισμένες διώξεις δικάζουν ακόμη και ιδέες.  Εμείς θεωρούμε ότι αυτές οι διώξεις πρέπει να σταματήσουν. Το κίνημα θα πρέπει να τις αντιμετωπίσει μαχητικά, αποφασιστικά, μαζικά και δεν πρέπει να κάνει πίσω από τους αγώνες, που πρέπει να συγκεντρώνουν όλο και περισσότερες δυνάμεις για να μπουν εμπόδιο στην αφαίρεση δικαιωμάτων, σ’ αυτή την κατακρήμνιση όλων των δικαιωμάτων, των μισθών, των συντάξεων, των εργασιακών και ασφαλιστικών δικαιωμάτων των εργαζομένων, του λαού», υπογράμμισε. 

Αναδημοσίευση από enikos.gr

Sunday, 1 December 2013

Η ΒΙΒΗ ΔΑΓΚΑ ΣΤΟ ΚΑΝΑΛΙ BLUESKY για τις θέσεις του ΚΚΕ

29-11-13... Το στέλεχος του ΚΚΕ, απαντά για τις θέσεις του κόμματος σε χρέος, πλειστηριασμούς και άλλα...


Friday, 29 November 2013

Ν. Μπογιόπουλος: «Δεν προσφέρομαι»...


Αναδημοσίευση από rizospastis.gr

Η Συντακτική Επιτροπή του «Ριζοσπάστη» παρέλαβε την Τρίτη 26/11/2013 και δημοσιεύει σήμερα το παρακάτω σημείωμα του Νίκου Μπογιόπουλου με ημερομηνία σύνταξης 14/11/2013:
«Με αφορμή τη λήξη της εργασιακής μου σχέσης με τον "Ριζοσπάστη", ειπώθηκαν και γράφτηκαν πολλά.
Ενημερώνω τους διαδοσίες - για να μην κουράζονται:
Πρώτον, δεν παραχώρησα ποτέ και σε κανέναν την άδεια να με "εκπροσωπεί" στις σχέσεις μου με το ΚΚΕ.
Δεύτερον, τους παραπέμπω στο άρθρο μου υπό τον τίτλο "Ακούστε, κύριοι", που δημοσιεύτηκε στον "Ριζοσπάστη", στις 6 Απρίλη 2013.
Τρίτον, όποιος από αυτούς που δεν άνοιξαν ποτέ το στόμα τους για τις χιλιάδες απολύσεις στο χώρο του Τύπου και για την επιβολή του καθεστώτος εργασιακής γαλέρας που βασιλεύει στα ΜΜΕ, τώρα αυτοαναγορεύεται "φίλος" μου, με μοναδικό σκοπό να επιτεθεί στο ΚΚΕ, μου προκαλεί κάτι μεταξύ αποστροφής και περιφρόνησης.
Εν κατακλείδι, ως μέλος του ΚΚΕ: Στον κάθε λογής συκοφάντη, που με ψιθυρολογίες πασχίζει να "δικαιώσει" την σαπίλα του. Που με διαστρεβλώσεις προσπαθεί να πουλήσει σαν "αλήθεια" το ψέμα του. Που διαπράττει την διατεταγμένη αλητεία να τροφοδοτεί δημοσιεύματα και συζητήσεις γύρω από το πρόσωπό μου, για να "λερώσει" ό,τι δεν φτάνει, του λέω:
Λάθος πρόσωπο διάλεξε. Λάθος άνθρωπο του υπέδειξαν. Να ψάξει αλλού. Δεν προσφέρομαι. Και ο λόγος είναι απλός: Είμαι κομμουνιστής, ηλίθιε!
Τελεία. Και παύλα.
Νίκος ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΣ, 14/11/2013»

Σχόλιο δικό μου:
Επιτέλους, τελείωσε κι αυτή η σαπουνόπερα... Μήνες κράτησε... Ας περιμένουμε να δούμε τί καινούριο θα εμπνευστούν οι Φώσκολοι της κουκουεδολογίας... Ελπίζω να έχει σασπένς, γιατί αυτή τη φορά έκανε χοντρή κοιλιά και σκυλοβαρεθήκαμε...
Λες και τα πολιτικά πράγματα στην Ελλάδα θα κριθούν από την παραμονή ή όχι ενός μέλους του ΚΚΕ στη θέση που του ανατέθηκε... Ή μήπως κάποιοι βρήκαν την ευκαιρία να απομακρύνουν τη συζήτηση από την ουσία;

Monday, 18 November 2013

17-23 Νοέμβρη 1918: Ιδρύεται το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα Ελλάδας (ΣΕΚΕ)

Το ιδρυτικό Συνέδριο του ΣΕΚΕ

Στις 17-23 του Νοέμβρη συνέρχεται στον Πειραιά, στα γραφεία του Συνδέσμου Μηχανικών Ατμόπλοιων, το Α’ Πανελλαδικό Σοσιαλιστικό Συνέδριο, ιδρυτικό του Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος Ελλάδας (ΣΕΚΕ), που το 1924 μετονομάστηκε σε ΚΚΕ. Η ίδρυση του ΣΕΚΕ δεν ήταν τυχαίο γεγονός. Ήταν συνέπεια μιας μακρόχρονης πορείας που ακολούθησε το εργατικό και το σοσιαλιστικό κίνημα στη χώρα μας. Ήταν το νομοτελειακό αποτέλεσμα της κοινωνικής εξέλιξης, ο ώριμος καρπός της ανάπτυξης του εργατικού κινήματος και της συνένωσής του με τις ιδέες του σοσιαλισμού.