Γιορτές της χριστιανοσύνης αυτές τις μέρες που γιορτάζονται …παγκοσμίως και περίσσεψαν
τα λόγια και οι προτροπές για αλληλεγγύη και αγάπη που θα αλλάξουν τον κόσμο. Ο
κυρίαρχος λόγος εστιάζει στην ευθύνη μας, του καθένα χωριστά, που ανεχόμαστε
τη φτώχεια και την ανέχεια για το συνάνθρωπό μας και δεν κάνουμε τίποτε για να τις
θεραπεύσουμε. Το γεγονός ότι ένα μεγάλο ποσοστό συνανθρώπων βυθίζεται στην αθλιότητα, που είναι περισσότερο ζήτημα
τύχης και ανικανότητας, ενώ κάποιοι θα
επιβιώσουν και θα ξεφύγουν από αυτήν θα πρέπει να αποτελεί για τους τελευταίους
μια ανεξάλειπτη ευθύνη αν δεν προσπαθήσουν
να χαρίσουν και στους αναξιοπαθούντες
κάποιες στιγμές χαράς. Η αρχή της αλληλεγγύης βέβαια στηρίζεται στην πεποίθηση
ότι με τους συνανθρώπους μας δεν μας
ενώνουν μόνο ορθολογικές συνεννοήσεις
και πολιτικές ή νομικές συμφωνίες, αλλά η αντίληψη ότι ανήκουμε
γενικά στην ανθρωπότητα, δεν μιλάμε σε καμιά περίπτωση για ταξική
αλληλεγγύη, ότι ο άνθρωπος πρέπει να αντιμετωπίζεται πάντοτε ως
σκοπός και ποτέ ως μέσο, ότι αναγνωρίζουμε τον εαυτό μας μέσα στον άλλο και
άλλα τέτοια ηχηρά που παρακάμπτουν ολοκληρωτικά τις αιτίες που προκαλούν την
φτώχεια και την ανέχεια.
Κι έτσι η φτώχεια και η ανέχεια γίνεται ζήτημα
ηθικής ευθύνης και πεδίο όπου μετρείται η ικανότητα των ανθρώπων να δρουν ως
αυτόνομα ηθικά υποκείμενα. Και οι
γιορτές της χριστιανοσύνης αντιμετωπίζονται σαν την …εξ ύψους ευκαιρία να ανασταλεί, έστω και για κάποιες
μέρες, η υπονόμευση της ηθικής μας ευθύνης
από την πολύπλοκη και δύσκολη καθημερινότητα που απονεκρώνει τα
ηθικά συναισθήματά μας. Και έτσι δικαιώνεται κι εξισώνεται η ενέργεια του εφοπλιστή( π.χ Η Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών μοιράζει πακέτα
σίτισης και προσωπικής υγιεινής σε 117 άπορες οικογένειες με ανήλικα
παιδιά, κατά την ειδησεογραφία) που προβάλλεται πως δεν φέρει καμιά ευθύνη για την εξαθλίωση και του
φτωχού μεροκαματιάρη που θα μοιραστεί το τραπέζι του με τον άνεργο γείτονα.
