Μερικές σκέψεις γύρω από τις τελευταίες (;) δολοφονίες...

Τις τελευταίες ημέρες παρακολουθώ με προσοχή τις αντιδράσεις επώνυμων και ανώνυμων... Από το "τηλεοπτικό δάκρυ" του ...αρχιγελοιωδέστατου υπουργού, στα ξελαρυγγιάσματα και τις ανακρούσεις του εθνικού ύμνου από τους χρυσαυγίτες... Από τις επικλήσεις κάποιων με βάση την "εξίσωση" ότι όλοι είναι παιδιά μας, μέχρι και κάποιες αναφορές στα κοινά(!) χαρατηριστικά του αδικοχαμένου ελληνικού αίματος!

Τελικά δεν μπορούμε να γλυτώσουμε από τις «κατάρες» που κουβαλάμε σαν Έλληνες;… «Κατάρες» ιστορικές, κοινωνιολογικές, εθνολογικές, ανθρωπολογικές, κλιματολογικές και δεν ξέρω τι άλλο… Εντάξει, κύριοι και κυρίες, είμαστε μεσογειακοί, ανατολίτες, βαθειά και αθεράπευτα συναισθηματικοί, ικανοί να πετάξουμε στα ουράνια χωρίς αλεξίπτωτο, αν «οι οιωνοί είναι καλοί»… Και την ίδια ώρα έτοιμοι να καταβαραθρωθούμε στα σκότη της απελπισίας, γιατί το πανί του πλοίου του Θησέα ήταν μαύρο…
Ας συνεχίσουμε λοιπόν, κύριοι και κυρίες, να κλαίμε και να οδυρόμαστε πάνω στους τάφους των αδικοχαμένων παιδιών… Των δύο πρόσφατων, του άλλου πριν ένα μήνα, του αστυφύλακα, του παιδιού με το εισιτήριο στο λεωφορείο, των νέων της Μαρφίν, του έφηβου το 2008… Των εκατοντάδων νεκρών σε εργατικά ατυχήματα, των χιλιάδων σε τροχαία, των "αυτόχειρων" της κρίσης...

Σέχτα για μια αποτελεσματική προβοκάτσια...

του Κώστα Βαξεβάνη
 
Είναι η Σέχτα; Είναι η “Ομάδα Λαϊκών Αγωνιστών”; Μήπως είναι μια νέα τρομοκρατική οργάνωση που θα αυτοχαρακτηριστεί με κάποιο όρο βγαλμένο από ξεχασμένο θεωρητικό βιβλίο ή ακόμη και απ τα αρχεία του παρακράτους και των ευφάνταστων αναλυτών του; Μήπως δεν είναι τίποτα από όλα αυτά και είναι απλώς τύποι που κάποτε διάβαζαν “Μάσκα” μέχρι που έπεσε στα χέρια τους κάποια ανάλυση του Σεργκέι Νετσάγιεφ και αποφάσισαν πως η βία δεν είναι το μέσο αλλά ο σκοπός ο ίδιος; Δεν έχει σημασία ποιοί είναι. Άλλωστε ακόμη και αν αποκαλυφθούν, ίσως και οι ίδιοι ανακαλύψουν πως δεν ήξεραν ποιοί είναι. Πως άλλοι τους κινούσαν χωρίς να το καταλάβουν.