Saturday, 14 October 2023
Saturday, 7 October 2023
Ελένη Μπέλλου - σύγχρονες μορφές γυναικείας ανισοτιμίας
https://www.youtube.com/watch?v=z11-lVsCiks&t=5239s
Saturday, 22 April 2023
Αφιέρωμα στην ΟΕΝΟ
...τίποτε, όμως, δεν μπορεί να σβήσει τον θρύλο της ΟΕΝΟ,
που εμπνέει και διδάσκει ότι οι Συλλογικές Συμβάσεις, που
αμφισβητούνται σήμερα, με αγώνες και θυσίες κατακτήθηκαν
Μνήμες 80 χρόνια πριν (Ο.Ε.Ν.Ο.) (15/3/1943)
Άρθρο του
Δημοσιευμένο στην Εφημερίδα του Συλλόγου Ναυτικών Κεφαλονιάς
"Νίκος Καββαδίας". Ο Σπύρος Λασκαράτος είναι μέλος του Δ.Σ. του
Συλλόγου.
***
Το 1943, λίγο μετά την ίδρυσή της, η Ομοσπονδία Eλληνικών
Ναυτεργατικών Οργανώσεων (ΟΕΝΟ) πέτυχε τη σύναψη και υπογραφή
μιας Συλλογικής Σύμβασης, που σημείωσε σταθμό στην ιστορία του
ναυτεργατικού συνδικαλιστικού κινήματος, καθώς ήταν η πρώτη που έγινε με
άμεσες διμερείς διαπραγματεύσεις μεταξύ ναυτεργατών και εφοπλιστών, μιας
σύμβασης που έσπαζε τις μεσαιωνικές συνθήκες ζωής του Έλληνα ναυτεργάτη
και τον έμπαζε σε μια νέα ανθρώπινη υποφερτή ζωή.
Ο ναυτεργάτης δεν θα ήταν πια υποχρεωμένος, να σέρνει μαζί του,
όπως πρώτα στρώματα, κουβέρτες, τον προϊστορικό σάκο με όλα τα
αναγκαία, ακόμα και το μπουγέλο του!...
Το καράβι υποχρεωνόταν με τη σύμβαση, να του παρέχει στρώμα,
κουβέρτες, σεντόνια (που να αλλάζονται κάθε βδομάδα), πετσέτες,
σαπούνι, νιτσεράδα, υποδήματα.
Κατοχύρωνε το 8ωρο σε όλους τους κλάδους και το Σάββατο αργία
το απόγευμα, καμαρώτο για το κατώτερο πλήρωμα, διακοπή εργασίας για
καφέ (coffee time), εφοδιασμό των πλοίων με βιβλιοθήκες και μέσα
ψυχαγωγίας.
Οι μισθοί αξιωματικών και κατωτέρων πληρωμάτων ανεβαίνανε στο
πενταπλάσιο, έτσι που το ύψος των αποδοχών τους να θεωρείται
ικανοποιητικό.
Σε σύγκριση με τις συμβάσεις ναυτεργατών σε διεθνή κλίμακα έπαιρνε
την Τρίτη θέση, ύστερα από τις συλλογικές συμβάσεις ναυτεργατών των
ΗΠΑ και του Καναδά.
7
Παράλληλα, με το σύνθημα «ΤΑ ΠΛΟΙΑ ΕΝ ΚΙΝΗΣΕΙ», η ΟΕΝΟ ηλέκτρισε
τις ψυχές των Ελλήνων ναυτεργατών, τους ενθουσίασε και τους παρότρυνε
στον πατριωτικό αντιφασιστικό αγώνα, με τα στελέχη της ηγεσίας της, όπως ο
Αντώνης Αμπατιέλος, να δίνουν πρώτοι το παράδειγμα επάνδρωσης των
πλοίων στις επικίνδυνες αποστολές από λιμάνια των ΗΠΑ προς Αρχάγγελο και
στην πραγματική στρατιωτική επιχείρηση για το άνοιγμα του Δυτικού
Μετώπου, όταν τα ηρωικά στελέχη της ΟΕΝΟ, όπως ο Δημήτρης Τατάκης
και δεκάδες άλλοι προσφέρονται πρώτοι εθελοντικά στην επάνδρωση των 4
έμφορτων ελληνικών καραβιών, που θα γινόταν η γέφυρα απόβασης των
συμμαχικών στραυτευμάτων στη Νορμανδία.
Τεράστια είναι η συμβολή της ΟΕΝΟ, των ναυτεργατών στο άνοιγμα του
Δυτικού Μετώπου το 1943 σε ενίσχυση της Εαρινής Επίθεσης του Κόκκινου
Στρατού της Σοβιετικής Ένωσης, που οδήγησε τους λαούς στη συντριβή του
φασισμού. Τιμή και δόξα στα 3.500 θύματα στον υπέρ πάντων αγώνα, που
χάθηκαν στο απέραντο υγρό νεκροταφείο.
Παράλληλα, με την επίμονη απαίτηση της ΟΕΝΟ ξανασυστάθηκε το Διοικητικό
Συμβούλιο του ΝΑΤ και άρχισε η περισυλλογή των πόρων του Ταμείου. Οι
εφοπλιστές υποχρεώθηκαν να καταβάλουν τις ανεξόφλητες οφειλές τους από
προηγούμενα, που θεωρούνταν χαμένα χρήματα για το ΝΑΤ και να
εξοφληθούν κανονικά τα ναυτολόγια.
Το οικονομικά εξουθενωμένο ΝΑΤ, χάρη στην προσπάθεια της ΟΕΝΟ, βρέθηκε
με 600.000 λίρες μετά την απελευθέρωση, για να ανταπεξέλθει στις ανάγκες
των συνταξιούχων.
Υστερα από αυτή την προσφορά θα περίμενε κανείς ότι η πατριωτική
συνδικαλιστική δράση της ΟΕΝΟ θα είχε κάπως αναγνωριστεί. Δυστυχώς,
τόσο στην αρχή, όσο και στη συνέχεια, η ΟΕΝΟ συγκέντρωσε τα πυρά και τις
συκοφαντίες του εφοπλιστικού κεφαλαίου και της κυβέρνησης του Καϊρου. Το
επίσημο κράτος, παρά του ότι τυπικά είχε αναγνωρίσει την ΟΕΝΟ, στην πράξη
στρατολόγησε χαφιέδες και διασπαστές από πρώην ηγέτες της ΠΝΟ και έφτασε
ως την ένοπλη επέμβαση με τα αγγλικά στρατεύματα, για να διαλύσει τμήμα
της ΟΕΝΟ στην Αλεξάνδρεια.
Τον Απρίλη του 1945 η ΟΕΝΟ εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, όπου παρά την
απελευθέρωση από το φασιστικό ζυγό επικρατούσε μια κατάσταση πολύ
οξυμένη, που δεν προοιώνιζε ομαλή εξέλιξη. Μέσα σε αυτό το κλίμα η ΟΕΝΟ
συνέχισε τον αγώνα για να δεσμευτούν τα κεφάλαια των πολεμικών
αποζημιώσεων των Ελλήνων εφοπλιστών, με την υποχρέωση να αγοράσουν
πλοία, που να τα βάλουν με ελληνική σημαία.
Με την δράση της ΟΕΝΟ, καθορίζεται η εισφορά των εφοπλιστών στο ΝΑΤ σε
16% του μισθού, διατηρείται το επίδομα εξαμήνου, καθιερώνεται το
εδεσματολόγιο των λίμπερτυς, διατηρούνται οι όροι αμοιβής υπερωριών, η
υποχρέωση των εφοπλιστών να παρέχουν στο πλήρωμα όλα τα χρειώδη
ύπνου και φαγητού. Η τροφοδοσία μένει ανοικτή, έτσι που κανένας ναυτικός
στον κόσμο δεν είχε το διαιτολόγιο του Έλληνα. Σ’ όλα τα καράβια
λειτουργούσαν οι επιτροπές τροφοδοσίας.
8
Κράτος, εφοπλιστές και ηγεσία της ΠΝΟ εξαπολύουν μια λυσσασμένη επίθεση
κατά της ΟΕΝΟ και του εργατικού λαϊκού κινήματος υπερασπίζοντας τα
συμφέροντα της αστικής τάξης την εξουσία του κεφαλαίου.
Η σύλληψη της ηγεσίας της ΟΕΝΟ, τον Δεκέμβρη του 1947, μαθεύτηκε σαν
αστραπή στους ναυτεργάτες των ελληνικών φορτηγών στα πέρατα του
κόσμου, που κατακλύζουν τα προξενεία και τα λιμεναρχεία διαμαρτυρόμενοι
για τη σύλληψη, στέλνουν τηλεγραφήματα διαμαρτυρίας στην ελληνική
κυβέρνηση απαιτώντας την άμεση απελευθέρωση των ηγετών της οργάνωσής
τους.
Το κατηγορητήριο της σκηνοθετημένης δίκης, 18 Οκτώβρη – 4 Νοέμβρη
του 1949, που χαλκεύθηκε από την Ασφάλεια, περιελάμβανε 75 ηγετικά
στελέχη της ΟΕΝΟ, που στεκότανε σοβαρό εμπόδιο στα εκμεταλλευτικά
εφοπλιστικά σχέδια.
Το κράτος του κεφαλαίου, για να στεριώσει την εξουσία του, δεν διστάζει να
χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να επιβληθεί στο εργατικό κίνημα, με ωμή βία,
τρομοκρατία, συκοφαντία.
Τα χαλκεία της αστικής τάξης, που συνεχίζουν να συκοφαντούν τον ηρωικό
αγώνα των ναυτεργατών, του εργαζόμενου λαού μέχρι σήμερα, αποσιωπούν ή
διαστρεβλώνουν αυτόν τον ηρωικό αγώνα. Φοβούνται την ιστορική πείρα του
εργατικού κινήματος. Οι εκμεταλλευτές φοβούνται και τρέμουν την εργατική
τάξη, την ταξική πάλη.
Μάρτυρες κατηγορίας στη δίκη της ΟΕΝΟ παρέλασαν μέλη της τότε ηγεσίας
της ΠΝΟ, αδίστακτοι συκοφάντες, προδότες των ναυτεργατικών συμφερόντων
και με βάση τις μαρτυρίες τους το Στρατοδικείο επιβάλλει την εσχάτη των
ποινών σε 10 από τους κατηγορούμενους. Οι υπόλοιποι διώχτηκαν και
πιάνονται μεμονωμένα για να υποβληθούν σε βασανιστήρια.
Ανάμεσά τους ξεχωρίζει μια εξαιρετική φυσιογνωμία δείγμα άφθαστου
ηρωισμού και πίστης στους αγώνες της εργατικής τάξης, που τιμά τη
ναυτεργατική μας οικογένεια. Είναι ο Δημήτρης Τατάκης, ναυτίλος
αξιωματικός, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΟΕΝΟ, ο οποίος
πιάνεται αργότερα από την Ασφάλεια, όπου υποβάλλεται σε φρικτά, σαδιστικά,
εξοντωτικά βασανιστήρια αλλά παραμένει αλύγιστος και τελικά δολοφονείται,
τη νύχτα 10 του Γενάρη 1950, στο κολαστήρι του Μακρονησιού, όπου ο
«Νέος Προμηθέας» αφήνει την τελευταία του πνοή...
Πολλές ακόμα χιλιάδες αγωνιστών της εθνικής αντίστασης ήταν θύματα
διώξεων, φυλακίσεων, εξοριών, βασανισμών, εκτελέσεων, δολοφονιών από
την αφηνιασμένη αντίδραση της αστικής τάξης και των κυβερνήσεων δεξιάς,
του κέντρου και της χούντας, που με τις επεμβάσεις τους οι Αγγλοι και οι
Αμερικανοί ανέβασαν στην εξουσία και τις φόρτωσαν στις πλάτες του
ελληνικού λαού.
Αυτοί, λοιπόν, οι αγωνιστές των συμμαχικών μεταφορών, αυτοί οι αγωνιστές
του αλβανικού έπους, αυτοί οι αγωνιστές της εθνικής μας Αντίστασης
περασμένοι με χτυπητά γράμματα στον μαυροπίνακα εφοπλιστών – κράτους –
ΠΝΟ συνέχισαν να είναι ανεπιθύμητοι στα ελληνικά πλοία, γιατί ζητούσαν
9
πολλά, ήσαν άνθρωποι επικίνδυνοι (έτσι είχαν χαρακτηριστεί), γιατί
δασκαλεύανε και ξεσηκώνανε τα πληρώματα, πράγμα που δεν συμφέρει το
κεφάλαιο...!
Τίποτε, όμως, δεν μπορεί να σβήσει τον θρύλο της ΟΕΝΟ, που εμπνέει και
διδάσκει ότι οι Συλλογικές Συμβάσεις, που αμφισβητούνται σήμερα, με
αγώνες και θυσίες κατακτήθηκαν.
Μελετούμε την πείρα του εργατικού κινήματος για να υπηρετήσουμε την
ιστορική του αποστολή, την εργατική λαϊκή εξουσία, που θα καταργήσει την
εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο.
Στοιχεία από τα βιβλία:
«Ναυτεργατικό Κίνημα Ελλάδας» του Κώστα Στεφανάτου,
«Μια Ζωή στον Αγώνα, με μετερίζι το ελληνικό καράβι», του Αντώνη
Αμπατιέλου, και τα 2 εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή».
Monday, 2 January 2023
64 χρόνια Κούβα
Ο χρήστης Victoria Siempre είναι με το χρήστη Λιτσα Λεωνη και 2 ακόμη.
64 χρόνια Κουβανική Επανάσταση – Να τι σημαίνει Σοσιαλισμός! Εξήντα-τέσσερα+ χρόνια συμπληρώνονται την 1η Γενάρη από τη μέρα που οι αντάρτικες ομάδες των μπαρμπούδος έμπαιναν θριαμβευτικά στην πρωτεύουσα Αβάνα, γκρεμίζοντας τη λαομίσητη δικτατορία του Φ.Μπατίστα. Η Κουβανική Επανάσταση αποτέλεσε γεγονός-ορόσημο για την ιστορία του 20ου αιώνα, σηματοδοτώντας την γέννηση του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους στην Αμερικανική ήπειρο και ευρύτερα στο δυτικό ημισφαίριο.Ο θρίαμβος της Επανάστασης στην Κούβα – όπως και 42 χρόνια πριν απ’ αυτήν η Μεγάλη Οκτωβριανή Σοσιαλιστική Επανάσταση στη Ρωσία – απέδειξε στην πράξη ορισμένες αλήθειες:
— Ότι το βάρβαρο καπιταλιστικό σύστημα δεν είναι ανίκητο, πως η καθεστηκυία τάξη πραγμάτων μπορεί να ανατραπεί.
— Ότι η ανατροπή του καπιταλισμού δε μπορεί, σε καμία περίπτωση, να έρθει με «ειρηνικά μέσα» και αυταπάτες περί «κοινοβουλευτικού δρόμου προς το σοσιαλισμό». Επιβεβαιώνοντας έτσι, για άλλη μια φορά στην ιστορία, τα λόγια του Μαρξ πως «η βία είναι η μαμή κάθε παλαιάς κοινωνίας που κυοφορεί μέσα της μια καινούρια» (1). Η κουβανική επανάσταση, μας εξηγεί ο Τσε, «παίρνει τον Μαρξ από το σημείο εκείνο στο οποίο ο ίδιος εγκατέλειψε την επιστήμη για να φέρει στον ώμο το επαναστατικό τουφέκι» (2) .
— Ότι ο ένοπλος λαός, που έχει συνειδητοποιήσει για ποιόν σκοπό αγωνίζεται, είναι σε θέση να τσακίσει τυράννους, δικτάτορες και ιμπεριαλιστές. «Διδάξαμε – γράφει ο Τσε- την έλλειψη φόβου για τον εχθρό και την καταδυνάστευση. Διδάξαμε ότι τα όπλα στα χέρια του λαού αποτελούν ανώτερη δύναμη από μισθοφορικούς στρατούς» (3). Και, πράγματι, η πανωλεθρία των μισθοφόρων της CIA στον Κόλπο των Χοίρων το 1961 αποτελεί χειροπιαστή απόδειξη του ότι καμία ιμπεριαλιστική δύναμη, όσο ισχυρή κι’ αν είναι, δε μπορεί να καθυποτάξει έναν επαναστατημένο λαό αποφασισμένο να ζήσει ελεύθερος από τα εκμεταλλευτικά δεσμά.
— Ότι η ύπαρξη ενός Κομμουνιστικού Κόμματος, ιδεολογικοπολιτικά ατσαλωμένου στη βάση της μαρξιστικής-λενινιστικής κοσμοθεωρίας, είναι προαπαιτούμενο ώστε να βαδίσει ένας λαός το δρόμο της σοσιαλιστικής προοπτικής. Κατά την Επανάσταση του 1959 μπορεί να μην υπήρχε ακόμη το ΚΚ Κούβας, υπήρχαν ωστόσο οι πολιτικοί του πρόδρομοι (Κίνημα της 26ης Ιούλη, Λαϊκό Σοσιαλιστικό Κόμμα). Η ίδρυση του Ηνωμένου Κόμματος της Σοσιαλιστικής Επανάστασης το 1962 και η μετεξέλιξη του σε Κομμουνιστικό Κόμμα Κούβας στις 3 Οκτώβρη 1965 έδωσαν σάρκα και οστά στην πολιτική πρωτοπορία του εργαζόμενου λαού, καθοδηγώντας μέχρι σήμερα την πορεία της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.
— Ότι, όπως περίτρανα επιβεβαίωσε και η Οκτωβριανή Επανάσταση το 1917, είναι εφικτή η οικοδόμηση του σοσιαλισμού σε μια χώρα, χωρίς την αναμονή για την παγκόσμια επανάσταση. Η σοσιαλιστική επανάσταση μπορεί να νικήσει σε οποιαδήποτε χώρα έχουν διαμορφωθεί οι αναγκαίες υλικές προϋποθέσεις για τον σοσιαλισμό. Στην περίπτωση της Κούβας οι βάσεις για το ξεκίνημα της σοσιαλιστικής οικοδόμησης είχαν ήδη τεθεί τον Μάη του 1961, όταν και ο Φιντέλ Κάστρο ανακήρυξε τον σοσιαλιστικό χαρακτήρα της Επανάστασης.
«Λοιπόν ναι! Το καθεστώς μας είναι σοσιαλιστικό!… Θέλουμε ένα Σύνταγμα που να μην είναι αστικό που να ανταποκρίνεται δηλαδή στα συμφέροντα εκμετάλλευσης μιας τάξης σε βάρος του λαού. Θέλουμε ένα Σύνταγμα που να ανταποκρίνεται σε ένα καινούριο κοινωνικό σύστημα, όπου να μην υπάρχει εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Αυτό το καινούριο σύστημα λέγεται σοσιαλισμός».Η Κουβανική Επανάσταση απέδειξε και κάτι άλλο, εξαιρετικά σημαντικό. Τις τεράστιες δυνατότητες της σοσιαλιστικής οικοδόμησης που συνοψίζονται σε μια σειρά σπουδαίες κοινωνικές κατακτήσεις (συμπεριλαμβανομένης μιας ευρείας κλίμακας αγροτικής μεταρρύθμισης) πρωτόγνωρες για την εργατική τάξη των χωρών της Αμερικανικής ηπείρου.Πρόκειται για κατακτήσεις που, σημειωτέον, έλαβαν χώρα εν μέσω πολύ μεγάλων δυσκολιών, ιμπεριαλιστικής περικύκλωσης, απειλών και τρομοκρατίας, στο πλαίσιο του γενοκτονικού οικονομικού και εμπορικού αποκλεισμού που επέβαλλε η κυβέρνηση των ΗΠΑ το 1962 και το οποίο συνεχίζει να υφίσταται. Η Κουβανική Επανάσταση παρέλαβε μια χώρα- κυριολεκτικά αποικία των ΗΠΑ- με πολύ χαμηλό επίπεδο παραγωγικών δυνάμεων και τη μετέτρεψε σταδιακά, με την καθοριστική οικονομική συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης, σε ένα κράτος με υψηλού επιπέδου, προσβάσιμες σε όλο το λαό, δημόσιες υπηρεσίες Υγείας, Παιδείας, Πρόνοιας, Αθλητισμού, Πολιτισμού κλπ.Οι σπουδαίες κατακτήσεις της σοσιαλιστικής οικοδόμησης στην Κούβα ενοχλούν – και θα συνεχίσουν να ενοχλούν- τους πάσης φύσης απολογητές του καπιταλισμού, στην Ελλάδα και αλλού. Και αυτό διότι στις κατακτήσεις του κουβανικού λαού- όπως και σε άλλες περιπτώσεις σοσιαλιστικής οικοδόμησης που γνωρίσαμε τον 20ο αιώνα- αποτυπώνεται με ξεκάθαρο τρόπο η ανωτερότητα του σοσιαλιστικού συστήματος.
Να, λοιπόν, τι σημαίνει Σοσιαλισμός:ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ
Πριν την Επανάσταση του 1959, το ποσοστό του κουβανικού πληθυσμού που γνώριζε γραφή και ανάγνωση κυμαίνονταν από 60% έως 76%. Στην κουβανική ύπαιθρο, το 40% του πληθυσμού ήταν βυθισμένο στον αναλφαβητισμό. Η «εκστρατεία ενάντια στον αναλφαβητισμό» – η πλέον οργανωμένη προσπάθεια μαζικής εκπαίδευσης στην ιστορία – που έλαβε χώρα επί 12 μήνες, κατα το έτος 1961, αύξησε το ποσοστό της μόρφωσης σε εθνικό επίπεδο στο 96%. Περισσότεροι από 707.000 ενήλικες έμαθαν γραφή και ανάγνωση.
Σήμερα, σύμφωνα με στοιχεία της UNESCO, η Κούβα διατηρεί ένα από τα χαμηλότερα ποσοστά αναλφαβητισμού παγκοσμίως, ευρισκόμενη στην πρώτη δεκάδα των χωρών με το υψηλότερο ποσοστό εγγράματου πληθυσμού (99,8%). Αντίστοιχα, μια σειρά καπιταλιστικές χώρες στην Αμερικανική ήπειρο, βρίσκονται σε αρκετά χαμηλότερη θέση από την Κούβα: Μεξικό (94,5%), Γουατεμάλα (81,3%), Κόστα Ρίκα (97,4%), Δομινικανή Δημοκρατία (92%), Κολομβία (94,2%).
Σύμφωνα με έκθεση της Παγκόσμιας Τράπεζας το 2014, η Κούβα διαθέτει το καλύτερο εκπαιδευτικό σύστημα στη Λατινική Αμερική. Το περασμένο έτος, το 24% του ετήσιου κρατικού προϋπολογισμού δαπανήθηκε για την περαιτέρω βελτίωση του δημόσιου και δωρεάν συστήματος Παιδείας. Το αντίστοιχο ποσοστό που δαπάνησε η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν ξεπέρασε το 6,3%.
ΣΤΗΝ ΥΓΕΙΑ
Η πανδημία του Κορωνοϊού (Covid-19) έφερε εμφατικά στο προσκήνιο το ρόλο της Κούβας ως πρωταθλήτριας και χώρα-πρότυπο στον τομέα της ιατρικής έρευνας και της διεθνιστικής αλληλεγγύης. Σε μια περίοδο που τα συστήματα υγείας σε ΗΠΑ και Ευρώπη βρέθηκαν στα όρια της κατάρρευσης, αδυνατώντας να παρέχουν επαρκή προστασία στους εργαζόμενους και το λαό, η Κούβα αντιμετώπισε την υγειονομική κρίση οργανωμένα, συντεταγμένα, πειθαρχημένα στη βάση ενός κρατικού κεντρικού σχεδιασμού που έχει στον πυρήνα του την ανθρώπινη ζωή και όχι το κέρδος [5] [6].
Όταν στις χώρες της Ευρώπης αναδεικνύονται οι καταστρεπτικές συνέπειες που έχει για τους εργαζόμενους, τους λαούς συνολικά, η παράδοση στο κεφάλαιο τομέων της δημόσιας Υγείας, η Κούβα πρωταγωνιστεί στην διεθνή ειδησεογραφία για τις Ιατρικές Μπριγάδες διεθνιστικής αλληλεγγύης (που από το ξεκίνημα της πανδημίας έχουν βρεθεί σε πάνω από 40 χώρες προσφέροντας ιατρικές υπηρεσίες), αλλά και την επιστημονική πρόοδο στην ιατρική και φαρμακευτική έρευνα με αποκορύφωμα την παραγωγή τεσσάρων εμβολίων ενάντια στον κορωνοϊό, δύο εκ των οποίων (Abdala και Soberana 02) χρησιμοποιούνται με εξαιρετικά υψηλή αποτελεσματικότητα και δύο που βρίσκονται σε πειραματικό στάδιο [7]. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Κούβα βρίσκεται σταθερά στις υψηλότερες θέσεις παγκοσμίως αναφορικά με το ποσοστό εμβολιασμών στο σύνολο του πληθυσμού, ενώ για 15 συνεχόμενες μέρες, εντός του Δεκέμβρη, δεν καταγράφτηκε κανένας θάνατος από Covid-19.
Το κουβανικό εθνικό σύστημα Υγείας- δωρεάν και προσβάσιμο για το σύνολο του λαού- έχει χαρακτηριστεί από την UNESCO ως «παράδειγμα προς μίμηση» για όλες τις χώρες του κόσμου. Στο πλαίσιο αυτό, την τελευταία 20ετία, η Κούβα αποτελεί προορισμό για περίπου 20.000 αλλοδαπούς ασθενείς (κυρίως από Καναδά, Λατινική Αμερική και Ευρώπη) κάθε χρόνο, οι οποίοι εμπιστεύονται την ιατροφαρμακευτική τους περίθαλψη στα χέρια κουβανών γιατρών.
Η Κούβα πρωτοπορεί παγκοσμίως στην αντιμετώπιση ασθενειών που σχετίζονται με τον καρκίνο, ενώ έχει εξαιρετικά υψηλούς δείκτες σε μια σειρά τομείς της Ιατρικής, από την καρδιολογία μέχρι τις μεταμοσχεύσεις οργάνων. Σε ότι αφορά τις ανάγκες σε φάρμακα και εμβόλια, το 90% αυτών παράγεται στην Κούβα.
Το 1960, το προσδόκιμο ζωής στην Κούβα ήταν τα 64 χρόνια. Το 2016 το αντίστοιχο ποσοστό άγγιζε τα 79,7 έτη, υψηλότερο κατά τέσσερα χρόνια σε σχέση με το αντίστοιχο προσδόκιμο ζωής στο σύνολο της Λατινικής Αμερικής (75,5 χρόνια). Στις ΗΠΑ, το προσδόκιμο ζωής είναι 78,7 έτη (2016).
Το 2020, το 27% του ετήσιου κρατικού προϋπολογισμού (πάνω από 10,7 δισεκατομμύρια δολάρια) δαπανήθηκε για βελτιώσεις και εκσυγχρονισμούς του Εθνικού Συστήματος Υγείας.
Η Κούβα έχει το μεγαλύτερο αριθμό γιατρών, σε αναλογία με τον πληθυσμό της, από κάθε άλλη χώρα στον κόσμο. Από το 1990 έως το 2003, ο αριθμός των γιατρών αυξήθηκε κατά 76%, των οδοντιάτρων κατά 46% και των νοσηλευτών κατά 16%. Κατά την ίδια περίοδο η πληθυσμιακή κάλυψη του κοινωνικού θεσμού του «οικογενειακού γιατρού» αυξήθηκε κατά 52,2%, αγγίζοντας το 99,2% το 2003. Το Νοέμβριο του 2008, η Κούβα είχε περισσότερους από 70.000 γιατρούς. Την ίδια στιγμή που οι ιμπεριαλιστές «εξάγουν» οπλικά συστήματα που προορίζονται για δολοφονικές επεμβάσεις και πολέμους, η Κούβα εξάγει… γιατρούς και νοσηλευτικό προσωπικό, σε μια σειρά κρατικά προγράμματα περίθαλψης και υγείας σε 75 χώρες, από τη Νότια Αμερική μέχρι την Αφρική.
Το 2017 το ποσοστό της βρεφικής θνησιμότητας στην Κούβα βρέθηκε σε ιστορικό χαμηλό, με μόλις 4,1 θανάτους ανα 1000 γεννήσεις! Πρόκειται για το μικρότερο, με διαφορά, ποσοστό σε όλη την Αμερικανική ήπειρο, συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ (6 τοις χιλίοις) και του Καναδά (5 τοις χιλίοις).
ΕΡΓΑΣΙΑ – ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΠΡΟΝΟΙΑ
Το 2017 το ποσοστό ανεργίας στην Κούβα υπολογίζονταν σε περίπου 2%, παρουσιάζοντας τάσεις μείωσης. Το χαμηλότερο ποσοστό της τελευταίας 15ετίας ήταν το 2008 (1,6%). Τέτοια ποσοστά ανεργίας φαντάζουν, ασφαλώς, απρόσιτα για τις καπιταλιστικές χώρες: Στην Ελλάδα το αντίστοιχο ποσοστό κινήθηκε στο 20,8% (Νοέμβρης 2017), στην Ε.Ε. στο 7,3%, ενώ στον “καπιταλιστικό παράδεισο”, τις ΗΠΑ, περισσότεροι από 16 εκατομμύρια είναι άνεργοι η υποαπασχολούνται (Bureau of Labor Statistics).
«200 εκατομμύρια παιδιά σε όλον τον κόσμο θα κοιμηθούν απόψε στο δρόμο. Κανένα από αυτά δεν είναι στην Κούβα». Η φράση αυτή, που παλαιότερα εμφανίζονταν σε γιγαντοαφίσες στους δρόμους της Αβάνας, είναι αληθής. Στην σοσιαλιστική Κούβα το ποσοστό των ανθρώπων που δεν έχουν στέγη είναι πρακτικά μηδενικό, καθώς δεν υπάρχει κουβανός που να μένει στο δρόμο. Αντίθετα, στην Ε.Ε. ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν στο δρόμο υπολογίζεται σε περισσότερα από 5 εκατομμύρια. Στις ΗΠΑ ο αντίστοιχος αριθμός των αστέγων υπολογίζεται μεταξύ 1,6 – 3,5 εκατομμύρια, στη Γερμανία περίπου 860.000 και στη Μ.Βρετανία σε 300.000.
Η κοινωνική ασφάλιση στην Κούβα αποτελεί αναφαίρετο δικαίωμα, καθώς από την επικράτηση της Επανάστασης το 1959 το κράτος εγγυάται την δωρεάν και καθολική ασφάλιση όλων των κουβανών. Σήμερα, η κυβέρνηση δαπανά περισσότερα από 6 δισεκατομμύρια δολάρια από τον ετήσιο προϋπολογισμό για προγράμματα κοινωνικής ασφάλισης, ποσό το οποίο αναμένεται να διπλασιαστεί μέχρι το 2030. Αντίθετα, στις γειτονικές ΗΠΑ το 15% του πληθυσμού παραμένει ανασφάλιστο ενώ τουλάχιστον ένα 5% προσφεύγει στην ιδιωτική ασφάλιση.
ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΣ – ΦΥΣΙΚΗ ΑΓΩΓΗ
Στο πλαίσιο της ολόπλευρης ανάπτυξης της προσωπικότητας των νέων, η σοσιαλιστική οικοδόμηση στην Κούβα έδωσε ιδιαίτερο βάρος και στους τομείς του Αθλητισμού και της Φυσικής Αγωγής. Καθόλου τυχαία, η μικρή Κούβα των 11 εκατομμυρίων κατοίκων έχει να επιδείξει σημαντικότατες επιτυχίες σε διεθνείς διοργανώσεις: 1η θέση το 1991 και 2η θέση το 1971 στους Παναμερικανικούς Αγώνες, 2η στο σύνολο των μεταλλίων (συνολικά 2026, 875 χρυσά, 593 ασημένια, 558 χάλκινα), έχοντας αφήσει πίσω υπερδυνάμεις όπως ο Καναδάς, η Βραζιλία και η Αργεντινή.
Η ίδια Κούβα βρίσκεται στην 20η θέση παγκοσμίως στον κατάλογο των περισσότερων μεταλλίων σε θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες, έχοντας περισσότερους από 112 παγκόσμιους πρωταθλητές σε περίπου 12 ατομικά αθλήματα.
Μόνο θαυμασμό και περηφάνεια προκαλούν τα επιτεύγματα των Κουβανών αθλητών και αθλητριών που πήραν μέρος στους 32ους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο, κατακτώντας συνολικά 15 μετάλλια και πραγματοποιώντας σπουδαίες επιδόσεις σε μια σειρά αθλήματα.
Αφήνοντας πίσω της πολύ μεγαλύτερες χώρες με πλούσια αθλητική παράδοση, η μικρή σοσιαλιστική Κούβα των 11 εκατομμυρίων κατοίκων κατατάχθηκε στην 14η θέση της διοργάνωσης, έχοντας κατακτήσει επτά χρυσά, τρία αργυρά και πέντε χάλκινα μετάλλια [8].
ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ – ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΤΟΥ ΛΑΟΥ
Μια απ’ τις πλέον συνηθισμένες συκοφαντίες ενάντια στην Κούβα είναι τα περί «έλλειψης δημοκρατίας» και «δικτατορικού καθεστώτος» όπου- όπως ισχυρίζονται οι απολογητές του καπιταλισμού- «δεν γίνονται εκλογές». Πρόκειται ασφαλώς για ψέμα, μιας και στην Κούβα γίνονται εκλογές και μάλιστα με διαδικασίες μακράν δημοκρατικότερες από αυτές του καθ’ ημάς αστικού κοινοβουλευτισμού.
Ο λαός της Κούβας συμμετέχει σε όλο το φάσμα της πολιτικής και κοινωνικής ζωής, χωρίς κοινωνικούς, φυλετικούς ή άλλους αποκλεισμούς, μέσα από μορφές λαϊκής εξουσίας που ξεκινούν από τη γειτονιά (τοπικά Λαϊκά Συμβούλια) και φτάνουν ως την Εθνοσυνέλευση. Ακόμη όμως κι’ αν αυτή η εξήγηση δεν είναι αρκετή για να κατανοηθεί το πως αντιλαμβάνεται η Κουβανική Επανάσταση τη δημοκρατία, ας δούμε την διαδικασία που ακολουθήθηκε κατά την συζήτηση της πρόσφατης Συνταγματικής Αναθεώρησης: Σε διάστημα τριών μηνών έγιναν σε όλη την επικράτεια 133.000 διαβουλεύσεις, συμμετείχαν 9 εκατομμύρια κουβανοί και κατατέθηκαν 783.000 προτάσεις για τη βελτίωση του προσχεδίου του Συντάγματος. Η διαδικασία αυτή επέφερε αλλαγές στα 2/3 του περιεχομένου του προτεινόμενου Συντάγματος και το νέο επικαιροποιημένο κείμενο εγκρίθηκε από την Εθνοσυνέλευση στα μέσα Δεκέμβρη. Την τελική ωστόσο έγκριση του νέου Συντάγματος θα τη δώσει ο κουβανικός λαός σε δημοψήφισμα που έχει προγραμματιστεί για τις 24 Φλεβάρη 2019. Να για τι είδους δημοκρατικές διαδικασίες μιλάμε!
64 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ…
Στην 64χρονη – μέχρι σήμερα- ιστορία της, η Κουβανική Επανάσταση κατάφερε να σταθεί όρθια περνώντας μέσα από δεκάδες εμπόδια και αντιξοότητες. Η σοσιαλιστική Κούβα στάθηκε όρθια απέναντι στις πολυπλόκαμες επιθέσεις των ιμπεριαλιστών, άντεξε και συνεχίζει να αντέχει επί έξι δεκαετίες τον απάνθωπο, ασφυκτικό οικονομικό αποκλεισμό των ΗΠΑ, απέκρουσε σειρά αντεπαναστατικών ενεργειών και μηχανοραφιών της CIA και των μισθοφόρων της.
Πηγές
1. Κ. Μαρξ, Κεφάλαιο, Τόμος 1ος, σελ. 776, εκδ. Σύγχρονη Εποχή.
2. Ε. Γκεβάρα, Σημειώσεις για τη Μελέτη της ιδεολογίας της Κουβανικής Επανάστασης, 1960, Verde Olivo.
3. Ε. Γκεβάρα, Τι μάθαμε και τι διδάξαμε: Οι πρώτες σκέψεις για την Κουβανική Επανάσταση, 1959, Patria.
4. Φιντέλ Κάστρο: Η Επανάσταση της Κούβας, Εκδ. Ψύχαλου, σελ. 388–391.
5. Η Κούβα θριαμβεύει εκεί που ο καπιταλισμός απέτυχε, «Ατέχνως», 16 Μάρτη 2020.
6. Ποιους και γιατί ενοχλεί η διεθνιστική αλληλεγγύη της Κούβας, «Ατέχνως», 16 Απρίλη 2020.
7. Ελλάδα-Κούβα: Μια σύγκριση εν μέσω πανδημίας. «Ατέχνως», 10 Νοέμβρη 2021.
8. Το παράδειγμα της Κούβας έλαμψε και στους Ολυμπιακούς Αγώνες με 15 μετάλλια, «Ατέχνως», 10 Αυγούστου 2021.
Tuesday, 13 September 2022
Το φαινόμενο της Ικαριάς - Δέσποινα Σπανούδη
https://www.rednblack.gr/arthra/to-fainomeno-tis-ikarias/?fbclid=IwAR0xmc2EHJVQX9GgSQcoFN-zUy5Ym-_HjW395kTtoEukj2KT7m1LOw3JHLU
Friday, 9 September 2022
Monday, 13 June 2022
Ενα μικρό ιστορικό αφιέρωμα στη
θρυλική δράση της ΟΕΝΟ
Η
ΟΕΝΟ ιδρύθηκε το Μάρτη του 1943 και η αγωνιστική της πορεία είναι
συνέχεια μιας σπουδαίας διαδρομής που ξεκίνησε με την ίδρυση των πρώτων
ναυτεργατικών συνδικαλιστικών οργανώσεων.
Από
τότε μέχρι σήμερα, η πάλη του ταξικού κινήματος αναδεικνύεται σε ισχυρό
όπλο στα χέρια της εργατικής τάξης, βρίσκεται πίσω από πολλές
κατακτήσεις και για το λόγο αυτό η αστική τάξη το χτυπάει, το συκοφαντεί
με κάθε τρόπο.
Διαμορφώνεται μια γερή βάση πάνω στην οποία στηρίζεται η δημιουργία της ΟΕΝΟ, στην οποία συμμετέχουν:
Η Ένωση Μηχανικών, η Ένωση Ναυτίλων Αξιωματικών, η Ένωση Ραδιοτηλεγραφητών και η Ένωση Ελλήνων Ναυτεργατών Μεγάλης Βρετανίας.
Ο συντονισμός της πάλης εκφράστηκε και στην εκλογή της Γενικής Γραμματείας της ΟΕΝΟ, με Γενικούς γραμματείς τον Αντώνη Αμπατιέλο από τα πληρώματα και τον Βασίλη Μπεκάκο, μηχανικό, από τους αξιωματικούς. Στη γραμματεία συμμετείχαν γνωστοί αγωνιστές και μεταξύ τους ο Δημήτρης Τατάκης, ναυτίλος αξιωματικός.
Το
επιτελείο της ΟΕΝΟ ήταν στο Κάρντιφ, με τμήματα σε άλλες πόλεις στην
Ευρώπη, τη Λατινική Αμερική, στην Αυστραλία, στη Μέση Ανατολή.
Το
τμήμα της ΟΕΝΟ στο Πορτ Σάιντ και στην Αλεξάνδρεια είχε μεγάλη συμβολή
στο Αντιφασιστικό Κίνημα της Μέσης Ανατολής και ο επικεφαλής Νίκος Καραγιάννης αντιμετώπισε άγριες διώξεις.
Με
πίστη στον προλεταριακό διεθνισμό, η ΟΕΝΟ ανέπτυξε κοινή πάλη με το
τοπικό εργατικό κίνημα σε κάθε χώρα και είχε μεγάλη προσφορά στην
ανάπτυξη της διεθνιστικής αλληλεγγύης και ιδιαίτερη προσφορά στο
μποϊκοτάζ κατά των φασιστικών δυνάμεων του Φράνκο στον εμφύλιο ισπανικό
πόλεμο. Αγωνιστές ναυτεργάτες κατατάχθηκαν ως εθελοντές.
ΟΕΝΟ: "Κρατάτε τα πλοία εν κινήσει!"
Μέσα
στις επικίνδυνες συνθήκες των ωκεανών που τα πλοία ήταν στόχοι των
φασιστικών αεροπλάνων, υποβρυχίων και ναρκών, μπορεί να κατανοηθεί τι
κότσια χρειάζονταν για να υλοποιηθεί η απόφαση της ΟΕΝΟ "ΚΡΑΤΑΤΕ ΤΑ
ΠΛΟΙΑ ΕΝ ΚΙΝΗΣΕΙ". Στην πράξη απαιτούσε πολύ υψηλό επίπεδο
συνειδητοποίησης της κατάστασης. Ο θάνατος καιροφυλακτούσε.
Η
προσφορά της ΟΕΝΟ είναι ανεκτίμητη. Ανέλαβε και έφερε σε πέρας πολύ
επικίνδυνες αποστολές. Μέσα από τη "Μάχη των Ωκεανών" μεταφέρθηκαν για
τις ανάγκες του αντιφασιστικού αγώνα 11,5 εκατομμύρια τόνοι τροφίμων και
στρατιωτικών εφοδίων.
Οι κομμουνιστές επέδειξαν ιδιαίτερη αποφασιστικότητα και αντοχή, ήταν στην πρώτη γραμμή, πρωτοπόροι στην επάνδρωση των πλοίων.
Μεγάλη
είναι η συμβολή της ΟΕΝΟ στην απόβαση της Νορμανδίας, τον Ιούλη του
1944, την ώρα που ήταν σε εξέλιξη η επίθεση του Κόκκινου Στρατού, που
οδήγησε στη συντριβή του φασισμού.
Οι
ναυτεργάτες με αποφάσεις συνελεύσεων, με τη δράση των "επιτροπών
καραβιών" άσκησαν πίεση στις δυτικές δυνάμεις για να ανοίξει το "Δυτικό
Μέτωπο" και στήριξαν τις παρεμβάσεις της Σοβιετικής Ένωσης.
Παρά
την αρνητική στάση των εφοπλιστών, η ΟΕΝΟ πρωτοστάτησε στην επάνδρωση
δύο φορτηγών πλοίων, που χρησιμοποιήθηκαν ως γέφυρα στην απόβαση.
Τα
στοιχεία αναφέρουν πως με την κήρυξη του πολέμου, η Ελλάδα διέθετε 577
φορτηγά πλοία χωρητικότητας 1,8 εκατ. κόρων και στο τέλος του πολέμου
απέμειναν μόνο 154 φορτηγά πλοία 531.000 κόρων.
Στη "Μάχη των Ωκεανών" θυσιάστηκαν περίπου 3.000 ναυτεργάτες που θα θυμόμαστε και θα τιμούμε τον ηρωισμό τους.
Θα
θυμόμαστε επίσης ότι οι εφοπλιστές πήραν 27 εκατ. λίρες ασφαλιστικές
αποζημιώσεις και 14 εκατ. λίρες σε ναύλους και στα ποσά αυτά δεν
περιλαμβάνονται πολλά ακόμα εκατομμύρια από τις αποζημιώσεις και τα
ναύλα των πλοίων που ήταν ναυλωμένα στο Αμερικάνικο δημόσιο.
Μετά
τον πόλεμο, με την εγγύηση του Ελληνικού κράτους, δόθηκαν στους
εφοπλιστές σε πολύ χαμηλές τιμές 100 φορτηγά πλοία, Λίμπερτυς και 7
τάνκερς.
"Χαραί,
τιμαί και δεξιώσεις σημειώνουν τον ιστορικόν αυτόν σταθμόν της
μεταπολεμικής Ελληνικής Ναυτιλίας, η ποντοπόρος ναυτιλία αναγεννάται"
γράφει το περιοδικό "Ναυτικά Χρονικά" της εποχής.
Το
1952 εκτινάχθηκαν οι ναυπηγήσεις, καθελκύστηκαν 151 ελληνικά πλοία
χωρητικότητας 1,9 εκατ κόρων και το 1953, ψηφίστηκε ο νόμος 2687 περί
προστασίας ξένων κεφαλαίων, ο οποίος περιλαμβάνει τις περιβόητες
εγκριτικές πράξεις νηολόγησης που προβλέπουν προκλητικά προνόμια υπέρ
των εφοπλιστών.
Η πάλη της ΟΕΝΟ ήταν πολύμορφη
Αυτοθυσία
στις πολεμικές επιχειρήσεις και παράλληλα οργάνωση και ανάπτυξη του
διεκδικητικού αγώνα των ναυτεργατών ενάντια στο εφοπλιστικό κεφάλαιο με
ιστορικής σημασίας αποτέλεσμα, την υπογραφή της Συλλογικής Σύμβασης του
1943, που περιείχε σημαντικές κατακτήσεις.
Με αυτή, την πρώτη Συλλογική Σύμβαση:
Ø Το πλήρωμα απέκτησε τις δικές του καμπίνες και έφυγε από την αποθήκη της πλώρης που ζούσε μαζί με τις μπογιές και τους κάβους.
Ø
Καθιερώθηκε το 8ωρο, η πληρωμή των υπερωριών, η αμοιβή για έκτακτες
εργασίες, πενταπλασιάστηκαν οι μισθοί, αυξήθηκε ο αριθμός του
πληρώματος.
Ø Οι ναυτεργάτες σταμάτησαν να κουβαλάνε απ' το σπίτι τους τις κουβέρτες, τα σεντόνια, τη νιτσεράδα, το σαπούνι.
Ø Καθιερώθηκε πλήρες πρωινό, διακοπή της εργασίας για καφέ, μπίρα και φρούτο το μεσημέρι, βιβλιοθήκη στα καράβια.
Η
σύμβαση αυτή πολεμήθηκε από τους εργατοπατέρες και υπονομεύθηκε από τη
σύμβαση που υπέγραψε η ΠΝΟ με την Ένωση Ελλήνων Εφοπλιστών, το 1951, με
δραματική μείωση των μισθών και την ακύρωση άλλων κατακτήσεων.
Όμως,
η Συλλογική Σύμβαση που επέβαλλε η πάλη της ΟΕΝΟ και των ναυτεργατών
στους εφοπλιστές και στο αστικό κράτος είναι μέρος των εργατικών
κατακτήσεων που έγραψαν ιστορία, ιστορία που αποδεικνύει ότι η ταξική
πάλη είναι μια αναμφισβήτητη αναγκαιότητα που ανεξάρτητα από τα
σκαμπανεβάσματα πιάνει τόπο, φέρνει αποτελέσματα, ακόμα κι αν δεν είναι
ορατά την μια η την άλλη στιγμή, αποτελεί την κινητήρια δύναμη της
κοινωνικής εξέλιξης.
Αυτό
το συμπέρασμα αποκτά μεγάλη σημασία στις μέρες μας που η αστική τάξη,
οι εφοπλιστές, οι υπερασπιστές του βάρβαρου καπιταλιστικού συστήματος
καταργούν τις Συλλογικές Συμβάσεις στους ναυτεργάτες και στους άλλους
κλάδους, καταργούν θεμελιακά εργασιακά δικαιώματα που κατακτήθηκαν με
αγώνες και θυσίες, για να εντείνουν την εκμετάλλευση και να αυξήσουν οι
καπιταλιστές την κερδοφορία τους.
Οι αγωνιστές της θρυλικής ΟΕΝΟ διώκονται
απ' το αντιδραστικό καθεστώς της
μεταπολεμικής περιόδου στην Ελλάδα
Η ΟΕΝΟ βρίσκεται στο στόχαστρο και το κεφάλαιο τη θεωρεί υπεύθυνη για το ότι «το
ελληνικό πλοίο απώλεσε το μοναδικόν του πλεονέκτημα, το χαμηλό κόστος
εκμεταλλεύσεως, που του επέτρεπε να συναγωνίζεται επιτυχώς τας ξένας
ναυτιλίας» («Ναυτικά Χρονικά», 1/1/1946, Αρχείο ΠΕΜΕΝ).
Οι
αγωνιστές της θρυλικής ΟΕΝΟ διώκονται απ' το αντιδραστικό καθεστώς της
μεταπολεμικής περιόδου στην Ελλάδα, καταγράφονται στις μαύρες λίστες των
μετεμφυλιακών κυβερνήσεων, καταδικάζονται σε πολύχρονη ανεργία, αλλά
και δικάζονται, εξορίζονται, εκτελούνται.
Οι
ναυτεργάτες, συσπειρωμένοι στις γραμμές της ΟΕΝΟ, προσπαθούν, με νύχια
και με δόντια, να κρατήσουν την ιστορική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας
(ΣΣΕ) που είχαν κατακτήσει το 1943, τη ΣΣΕ που έβγαλε τους ναυτεργάτες
απ' τις πρωτόγονες συνθήκες ζωής της γαλέρας.
Το
υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας και οι εφοπλιστές συντάσσουν "μαύρη
λίστα" με περίπου 3.000 ναυτεργάτες , αγωνιστές της ΟΕΝΟ και εξαπολύεται
ανθρωποκυνηγητό, στο οποίο πρωτοστατεί η ΠΝΟ.
Τον
Απρίλη του 1945, η ΟΕΝΟ εγκαταστάθηκε στην Ελλάδα, όπου παρά την
απελευθέρωση από το φασιστικό ζυγό, η αστική τάξη και το κράτος της από
κοινού με τους Εγγλέζους ιμπεριαλιστές είχαν κηρύξει νέο πόλεμο κατά των
κομμουνιστών και των αγωνιστών της Αντίστασης.
Το
1947, με βάση τον αναγκαστικό νόμο 509, η ΟΕΝΟ τέθηκε εκτός νόμου,
έκλεισαν τα γραφεία στον Πειραιά, κατασχέθηκε η περιουσία και τα αρχεία
της, έγιναν πολλές συλλήψεις.
36
κατηγορούμενοι, κομμουνιστές, αγωνιστές με μεγάλη προσφορά στην
αντιφασιστική πάλη οδηγήθηκαν στη "Δίκη της ΟΕΝΟ", που άρχισε στις 18
Οκτώβρη και τέλειωσε στις 4 Νοέμβρη του 1948.
Παρά
το ξεσκέπασμα της πολιτικής σκοπιμότητας που υπηρετούσε η δίκη, το
στρατοδικείο επέβαλε την ποινή του θανάτου σε 10 αγωνιστές, ισόβια δεσμά
σε 6 αγωνιστές και σε άλλους ποινές πολύχρονης φυλάκισης.
Η
Απόφαση του Στρατοδικείου προκάλεσε κατακραυγή και με τη διεθνιστική
αλληλεγγύη, την παρέμβαση του Σοβιετικού αντιπροσώπου στον ΟΗΕ, τις
αντιδράσεις των σοσιαλιστικών χωρών, δεν πραγματοποιήθηκαν οι
εκτελέσεις. Μέσα από τα πολυάριθμα παραδείγματα αυτοθυσίας και
ηρωισμού, προβάλλει τα παράδειγμα του Δημήτρη Τατάκη, του κομμουνιστή
καπετάνιου, γγ της Ένωσης των Ναυτίλων αξιωματικών.
Οι βασανιστές τον εξανάγκασαν στο μαρτύριο της ορθοστασίας για 33 μέρες και νύχτες.
Ο
Τατάκης άντεξε, δεν υπέγραψε δήλωση μετανοίας. Και με απόφαση του
αστικού κράτους δολοφονήθηκε τη νύχτα 9 προς 10 Γενάρη του 1950.
«Βάζεις στοίχημα, Τατάκη, πως θα υπογράψεις δήλωση;» ρωτάει ο βασανιστής Κοθράς.
Ο Δημήτρης Τατάκης
«Όχι, Κοθρά», απαντάει ο καπετάνιος. «Δεν βάζω στοίχημα. Γιατί είσαι φτωχός και σε λυπάμαι. Θα χάσεις το στοίχημα».
Στην ερώτηση γιατί δεν υπέγραψε δήλωση, ο Τατάκης έδωσε απάντηση μεγάλης σημασίας.
«Το
έκαμα για να αποδείξω πως όλα τα πλάνα της ανθρώπινης αντοχής, οι
αγωνιστές τα ξεπερνάνε, όταν πιστεύουν και θέλουν. Δεν υπάρχουν άπαρτα
φρούρια για τους κομμουνιστές!».
Την
ώρα που η Ευρωπαϊκή Ένωση, η λυκοσυμμαχία του κεφαλαίου, έχει κάνει
επίσημη ιδεολογία τον αντικομμουνισμό και επιχειρεί να περάσει τη
βρώμικη, ανιστόρητη ταύτιση κομμουνισμού - φασισμού, για να δηλητηριάσει
τις λαϊκές και ιδιαίτερα τις νεανικές συνειδήσεις.
Την
ώρα που τα φασιστικά, εγκληματικά κατακάθια, απόγονοι των ναζί, του
Μεταξά, των ταγματασφαλιτών και της Χούντας, σηκώνουν κεφάλι για να
χτυπήσουν το λαό μας, είναι ιερή υποχρέωση η υπεράσπιση της ιστορικής
αλήθειας, η προβολή της, η διάδοσή της στους νέους και τις νέες.
Η ιστορική αλήθεια είναι ζωντανή δύναμη που η κατάκτησή της σε εξοπλίζει να συνεχίσεις τον αγώνα, σε προφυλάσσει από κακοτοπιές.
Το
ΕΑΜ, ο ΕΛΑΣ, η ΕΠΟΝ, Ο Δημοκρατικός Στρατός Ελλάδας, η ΟΕΝΟ, έγραψαν
ιστορία που στις σελίδες της είναι ανεξίτηλος ο ηρωικός ρόλος του ΚΚΕ
και οι δεσμοί του με την εργατική τάξη, με τον εργαζόμενο λαό.
Wednesday, 4 May 2022
Λογαριασμοί του «ρεύματος» – Ένα ακόμη σκάνδαλο νομιμοποιημένης ληστείας του λαού
Αντιδημάρχου Προγραμματισμού, Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Μελετών Έργων Πρασίνου, Καθαριότητας, Ανακύκλωσης και Μηχανολογικού Εξοπλισμού του Δήμου Πατρέων
Το τελευταίο διάστημα ακούμε όλοι διάφορους όρους, όπως «Χρηματιστήριο Ενέργειας», βλέπουμε την εξοντωτική «ρήτρα αναπροσαρμογής» στους λογαριασμούς του ρεύματος και αναρωτιόμαστε, τι είναι αυτά, ποιοι τα αποφάσισαν και για ποιόν;
Τον Ιανουάριο του 2018, εφαρμόζοντας τις Ευρωπαϊκές Οδηγίες για την ολοκλήρωση της ενιαίας και απελευθερωμένης αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, ο ΣΥΡΙΖΑ ίδρυσε το «Χρηματιστήριο Ενέργειας». Μάλιστα, για να δικαιολογήσει τη μετατροπή ενός είδους πρώτης ανάγκης, σε χρηματιστηριακό εμπόρευμα, μας έλεγε ότι σκοπός του χρηματιστηρίου είναι η «ενίσχυση του ανταγωνισμού για διασφάλιση καλύτερων τιμών για τα νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις». Όμως, όταν η Νέα Δημοκρατία ενεργοποίησε το Χρηματιστήριο Ενέργειας, τα νοικοκυριά και οι επαγγελματίες είδαν κατακόρυφη αύξηση στους λογαριασμούς του ρεύματος. Αποκαλύφθηκε στην πράξη, ότι σκοπός αυτών των επιλογών, ήταν η εξασφάλιση της κερδοφορίας των εταιρειών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, με παραπέρα στράγγισμα του λαού και όξυνση της ενεργειακής φτώχειας.
Ας δούμε πως λειτουργεί το Χρηματιστήριο Ενέργειας. Ας υποθέσουμε ότι παράγεται ενέργεια 100 μονάδες από τρεις πηγές, που η πρώτη δίνει 70 μονάδες ενέργειας με προσφερόμενη στο χρηματιστήριο τιμή μονάδας 10 ευρώ, η δεύτερη 25 μονάδες με 100 ευρώ, και η τρίτη 5 μονάδες με 250 ευρώ. Τότε, όλη η παραγόμενη ενέργεια και από τις τρεις πηγές, τιμολογείται με 250 ευρώ! Δηλαδή, τα νοικοκυριά θα κληθούν να πληρώσουν 100Χ250 = 25.000 ευρώ, αντί για 70Χ10+25Χ100+5Χ250 = 4.450 ευρώ. Η νόμιμη αυτή ληστεία των 20.550 ευρώ, εμφανίζεται στη «ρήτρα αναπροσαρμογής», που είναι από τριπλάσια μέχρι και πενταπλάσια από το ποσό, που αντιστοιχεί στην ηλεκτρική ενέργεια που καταναλώσαμε.
Η ηλεκτρική ενέργεια παράγεται από λιγνιτικά εργοστάσια, φωτοβολταϊκά και ανεμογεννήτριες (ΑΠΕ), υδροηλεκτρικά και εργοστάσια με φυσικό αέριο η πετρέλαιο, όμως η χρηματιστηριακή τιμή της, διαμορφώνεται με βάση την ακριβότερη προσφορά στο «χρηματιστήριο ενέργειας».
Συνεπώς, η τιμή του φυσικού αέριου, που εκτινάχθηκε από τα 16,6 ευρώ η μεγαβατώρα τον Μάρτιο του 2021, στα 133 ευρώ τον Δεκέμβριο και μετά την έναρξη του πολέμου ξεπέρασε τα 300 ευρώ, συμπαρασύρει συνολικά την τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας. Κι αυτό γιατί, όπως είπαμε, η χρηματιστηριακή τιμή της ηλεκτρικής ενέργειας διαμορφώνεται με βάση τη μέγιστη προσφερόμενη τιμή, δηλαδή τα 300 ευρώ, που είναι η τιμή του φυσικού αερίου και όχι με το συνολικό
κόστος, που για τα υδροηλεκτρικά είναι γύρω στα 15 ευρώ, για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας (ΑΠΕ) είναι 100 ευρώ σύμφωνα με την «εγγυημένη τιμή», ενώ και για τα λιγνιτικά, το πραγματικό κόστος είναι πολύ μικρότερο από το ονομαστικό, αν δεν φορτώνονταν με το «δικαίωμα ρύπων», το οποίο ανεβάζει τεχνητά την τιμή του λιγνίτη.
Άλλα δύο σκάνδαλα νομιμοποιημένης ληστείας των λαϊκών νοικοκυριών και των μικροεπαγγελματιών για τα κέρδη των επιχειρηματικών ομίλων, είναι τα ακόλουθα.
Το πρώτο, αφορά στην εγγυημένη τιμή της κιλοβατώρας για τις ΑΠΕ, που πληρώνεται επίσης μέσω «χαρατσιού», το οποίο κατευθύνεται στην πριμοδότηση των εταιρειών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Πληρώνουμε δηλαδή όλοι «πανωπροίκι», ώστε να έχουν οι συγκεκριμένοι επιχειρηματίες, «εγγυημένα» τα κέρδη τους!
Το δεύτερο σκάνδαλο αφορά στην κατανομή του «δικαιώματος ρύπων», από το οποίο, οι κυβερνήσεις, ακολουθώντας τις οδηγίες της ΕΕ, απάλλαξαν τις μεγάλες ενεργοβόρες επιχειρήσεις και το φόρτωσαν κι αυτό στους λογαριασμούς μας, μέσω των εταιρειών παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας. Να λάβουμε εδώ υπ’ όψιν, ότι το Σεπτέμβρη του 2021 το κόστος αγοράς ρύπων έφτασε να είναι διπλάσιο από το κόστος λιγνιτικής παραγωγής μιας μεγαβατώρας.
Επιπλέον, άλλη μια συνδυασμένη ληστεία του λαού για χάρη της «ανταγωνιστικότητας» των μεγάλων επιχειρήσεων, είναι το κλείσιμο των λιγνιτικών εργοστασίων, με στόχο δήθεν τον περιορισμό των ρύπων, τη στιγμή που η Κυβέρνηση σχεδιάζει την κατασκευή 4 μεγάλων εργοστασίων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, μέσω της καρκινογόνας καύσης σκουπιδιών, κόστους περίπου 4 δισεκατομμυρίων. Πρόκειται για ακόμη ένα πεδίο κερδοφορίας κάποιων κατασκευαστικών ομίλων, στο όνομα της «πράσινης μετάβασης και ανάπτυξης».
Το επιπλέον αυτό κόστος που προκύπτει, φορτώνεται στους καταναλωτές, δηλαδή στα λαϊκά στρώματα, καθώς, σύμφωνα με τις Κατευθυντήριες Οδηγίες της ΕΕ για τη «διαφάνεια» του ανταγωνισμού, από την 5/8/2021, η ΔΕΗ αντικατέστησε τη ρήτρα αναπροσαρμογής με βάση το διοξείδιο του άνθρακα, με τη ρήτρα αναπροσαρμογής που βασίζεται στην Τιμή Εκκαθάρισης Αγοράς, δηλαδή στο Χρηματιστήριο Ενέργειας.
Που πηγαίνουν όμως τα χρήματα που πληρώνουμε με τη «ρήτρα αναπροσαρμογής»; Οι 4 μεγαλύτερες ελληνικές επιχειρήσεις παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας συσσώρευσαν κέρδη ενός περίπου δισεκατομμυρίου ευρώ το 2021, ενώ για το 2022 προβλέπεται ακόμη πιο «λαμπρό» μέλλον. Την ίδια χρονιά οι τρεις παγκόσμιοι κολοσσοί της ενέργειας BP, Shell, ExxonMobil, είχαν κέρδη 55 δισεκατομμυρίων ευρώ. Και τώρα, με τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, μετά την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία, τα κέρδη τους αναμένεται να εκτιναχθούν, αφού πουλάνε υγροποιημένο φυσικό αέριο στην Ευρώπη σε σχεδόν εικοσαπλάσιες τιμές από ότι πριν ένα χρόνο. Οι δε Έλληνες εφοπλιστές συμμετέχουν στη λεία, με το μεγαλύτερο στόλο μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου, καλύπτοντας το 22% της παγκόσμιας χωρητικότητας.
Αυτό λοιπόν το βάρβαρο σύστημα, που προκαλεί πολέμους, οι οποίοι αφήνουν στο διάβα τους νεκρούς και πρόσφυγες, συνθλίβει αυτούς που παράγουν τον πλούτο, τόσο στον πόλεμο όσο και στη δήθεν ειρήνη. Αφήνει το λαό βορά στη νόμιμη ληστεία, που ασκούν εις βάρος του τα διάφορα «πιράνχας», οι μονοπωλιακοί όμιλοι και οι μεγάλες επιχειρήσεις.
Στο σημερινό επίπεδο ανάπτυξης της επιστήμης και της τεχνολογίας, με τα πρωτόγνωρα επίπεδα παραγωγικότητας, είναι έγκλημα να κόβουν το ρεύμα σε εκατοντάδες χιλιάδες λαϊκά νοικοκυριά και επαγγελματίες. Είναι έγκλημα ο λογαριασμός που πηγαίνει στα λαϊκά σπίτια, λόγω του «Χρηματιστηρίου Ενέργειας» του ΣΥΡΙΖΑ και της «ρήτρας αναπροσαρμογής» της ΝΔ, να ξεπερνάει σε πολλές περιπτώσεις ακόμα και το μισθό ή τη σύνταξη.
Μόνο ο συντονισμένος αγώνας των μισθωτών, των επαγγελματιών, όλου του λαού, μπορεί να βάλει εμπόδια στην επιδρομή των μεγάλων επιχειρήσεων, στην οποία έχουν βάλει πλάτη όλες οι κυβερνήσεις. Σε αυτόν τον αγώνα, η δημοτική αρχή της Πάτρας είναι συνοδοιπόρος, δίνει όλες της τις δυνάμεις.
Διεκδικούμε την κατάργηση των έμμεσων φόρων, του Χρηματιστηρίου Ενέργειας και των «πράσινων» χαρατσιών στα καύσιμα και την ενέργεια, με πλαφόν ανά κιλοβατώρα. Απαιτούμε δημόσιο φορέα ενέργειας, με σχεδιασμένη αξιοποίηση του συνόλου των μορφών και των πηγών ενέργειας για τις λαϊκές ανάγκες.
Κανένα λαϊκό σπίτι, κανένα κατάστημα αυτοαπασχολούμενου χωρίς ρεύμα!
Subscribe to:
Posts (Atom)