Sunday, 21 February 2021

Δυο κόσμοι, δυο αντιλήψεις σε αντιπαράθεση...

Εισαγωγικά

Η συχωρεμένη η μάνα μου είχε φύγει από τα δέκα της από την Ικαρία, στη Σύρο και μετά στην Αθήνα. Δούλεψε, πρόκοψε, παντρεύτηκε και έκανε οικογένεια. Στο μυαλό και την καρδιά της όμως πάντα υπήρχε η Ικαρία. Πάντα την σκεφτόταν, πάντα μιλούσε γι’ αυτήν και πάντα καλούσε γνωστούς και φίλους να την επισκεφτούν στο νησί, να το γνωρίσουν από κοντά…
Όπως ήταν φυσικό, ο πρώτος που έφερε ήταν ο άνδρας της και τα παιδιά της… Μας έκανε όλους να ερωτευτούμε αυτό το μέρος, την ιστορία του, τους ανθρώπους του. Κι ακολούθησαν κι άλλοι πολλοί, συγγενείς, φίλοι, γνωστοί. Σχεδόν κάθε καλοκαίρι περνούσε και κάποιος από το σπίτι μας. Πανηγύρι είχαμε με κάθε φιλοξενούμενο και όχι μόνο. Πολλές φορές, σταμάταγε άγνωστούς της παραθεριστές που περνούσαν στο δρόμο και τους καλούσε στο σπίτι. Μετά τον καφέ της γνωριμίας και το γλυκό βύσσινο, όλοι θα έφευγαν με καλούδια από το χτήμα. Καρύδια, αμύγδαλα, σταφύλια, σύκα…

Ουαί κι αλλοίμονο όμως αν κάποιος φιλοξενούμενός της έκανε κατάχρηση της φιλοξενίας της. Ουαί κι αλλοίμονο αν κάποιοι περαστικοί έμπαιναν μόνοι τους να κόψουν σταφύλια ή καρπούς από τα δένδρα. Τους έπαιρνε και τους σήκωνε τους «συκοφάδες» (έτσι τους έλεγε). Με αυτά τα βιώματα μεγάλωσα και, με τα χρόνια είδα ότι δεν επρόκειτο για κάποια ιδιορρυθμία στη συμπεριφορά της μάνας μου, αλλά για μια κοινή αντίληψη όλων των Ικαριωτών, με ζωντανές ρίζες στην παράδοση του νησιού. Κι έτσι, διαμορφώθηκα κι εγώ στις ίδιες αρχές.
Ο πατέρας μου πέθανε τελικά στην Ικαρία. Τα κόκκαλα και των δύο βρίσκονται εδώ και χρόνια στο φιλόξενο έδαφός της. Κι εγώ, παρά το γεγονός ότι το όνειρό μου να κατοικήσω μόνιμα έμεινε ανεκπλήρωτο, έμεινα πάντα πιστός σ’ αυτόν τον ευλογημένο τόπο. Πιστός στις διδαχές της και στον χαρακτήρα της Ικαριώτισσας μάνας. Και με αυτήν μου την ιδιότητα παίρνω το θάρρος να γράψω αυτές τις γραμμές.

Και τώρα στο επίμαχο: Τι συνέβη στις 6 Φλεβάρη;
Στις 6 Φλεβάρη επισκέφτηκε το νησί ο πρωθυπουργός της Ελλάδας. Μήπως τον είχε καλέσει κάποιος; Μήπως ήταν μια επίσκεψη αβρότητας; Μήπως έφερνε κάποια «δώρα», έλυνε η επίσκεψή του κάποιο από τα χρονίζοντα προβλήματα του τόπου και των κατοίκων; Μήπως τέλος ήρθε για να περάσει μια μέρα ξεκούρασης σε ένα φιλόξενο μέρος;
Ας μη γελιόμαστε. Όλοι ξέρουμε ότι η «επίσκεψη» είχε στην ουσία της καθαρά επικοινωνιακό χαρακτήρα. Στόχος της ήταν να πάρουν τα κανάλια και να δείξουν σκηνές ενός ειδυλλιακού τοπίου, με τον πρωθυπουργό να «εποπτεύει» (
sic!) της διαδικασίας εμβολιασμών στα νησιά. Το αν οι εμβολιασμοί γίνονταν στην πραγματικότητα, αν το σύστημα υγείας στο νησί έχει προβλήματα, αν τα σχολεία λειτουργούν …Σάββατο, αν τα πάντα βαίνουν καλώς, αν… αν… αν… όλα αυτά αποτελούσαν απλά τον «μαϊντανό» στο μαγείρεμα της «είδησης».

Μήπως όμως και στην μορφή της η επίσκεψη είχε κάτι που να θυμίζει έστω επίσκεψη σε ένα μέρος που φημίζεται για την παραδοσιακή φιλοξενία των κατοίκων του; Μήπως είδε κανείς κάτι που δεν είδα εγώ; Γιατί αυτό που είδα ήταν μια πομπή έντεκα αυτοκινήτων, στην πλειοψηφία τους μαύρων και με σκούρα τζάμια, να περνούν με ταχύτητα μπροστά στο συγκεντρωμένο πλήθος, να στριμώχνονται λάθρα στην πίσω πόρτα του νοσοκομείου (εκείνην της «Μονάδας Τεχνητού Νεφρού» που ακόμα δεν λειτουργεί!), από εκεί στο δημαρχείο, στο ΚΥ Ευδήλου και να καταλήγουν στο σπίτι του τοπικού βουλευτή, όπου συνέφαγαν υπό τους ήχους του ικαριώτικου.. Δεκάδες παρατρεχάμενοι, συνοδευόμενοι από επίσης δεκάδες αστυνομικούς ένστολους και μη. Αριθμός "επισκεπτών" πρωτόγνωρος για τα δεδομένα της Ικαρίας, αν εξαιρέσουμε την τουριστική περίοδο.
Μήπως είδε κανείς έναν από αυτούς να πλησιάζει τους κατοίκους; Να κάνει έστω μια χειρονομία που να θυμίζει επίσκεψη σε ένα φιλόξενο μέρος; Μια κίνηση αβρότητας και αποδοχής των παραδοσιακών κανόνων της φιλοξενίας;
Το αντίθετο… Η όλη εικόνα της επίσκεψης συνιστούσε κατάφωρη παραβίαση των κανόνων φιλοξενίας, με αποκορύφωμα το «γεύμα», κάτι που άλλωστε παραδέχτηκε ο ίδιος ο πρωθυπουργός, αδειάζοντας τον βουλευτή του και τους υπόλοιπους ντόπιους απολογητές του. Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, καθώς έχουν γραφτεί πολλά δυο εβδομάδες τώρα. Θα σταθώ μόνο στο λυπηρό σημείο, κάποιοι να προσπαθούν να υποτιμήσουν αυτήν την προσβλητική συμπεριφορά, με αναφορές στην «παραδοσιακή ικαριώτικη φιλοξενία», υπονοώντας ότι κατά την κρίση τους πρέπει να υφίστανται οι Ικαριώτες τέτοιες συμπεριφορές χωρίς διαμαρτυρία, τάχα στο όνομα της παράδοσης. Θα σταθώ επίσης με λύπη στο ότι κάποιοι προσπαθούν να αντιπαραθέσουν στις προσβλητικές αυτές συμπεριφορές την ακραία(; ) αντίδραση κάποιων μεμονωμένων Ικαριωτών. Οι μεμονωμένες ακραίες αντιδράσεις ενός κόσμου κουρασμένου και αγανακτισμένου με  όσα του συμβαίνουν τόσο καιρό ερήμην του, τίθεται σε συμψηφιστική θέση απέναντι στην προκλητική στάση ενός εσμού λαθροεπισκεπτών. Αν ζούσε η μητέρα μου θα φώναζε: «πανάγκασμα σας συκοφάδες που α μου ρημάξετε το αμπελάκι…» Για κάποιους θα είχε παραβεί τους όρους της «παραδοσιακής φιλοξενίας», έτσι;

Ενορχηστρωμένη προσπάθεια αποπροσανατολισμού
Οι εικόνες της 6ης Φλεβάρη ξέφυγαν από τα στενά πλαίσια του νησιού πέρασαν στην ελληνική επικράτεια, ταξίδεψαν σε όλο τον κόσμο. Αλλά και στον κόσμο των Ικαριωτών, μόνιμων κατοίκων και μη, οι σχετικές συζητήσεις συνεχίζονται  ασταμάτητα δυο βδομάδες τώρα. Δύο στοιχεία ξεχωρίζουν έχοντας τη μερίδα του λέοντος σε όλη αυτή τη δημοσιότητα: Το «γλέντι» και οι «ακραίες συμπεριφορές». Στ’ αλήθεια, πιστεύει κανείς ότι αυτά τα δύο ήταν τα κεντρικά στιγμιότυπα εκείνης της ημέρας; Ρωτώ γιατί μου δίνεται η εντύπωση ότι βλέπουμε δυο δέντρα και δεν βλέπουμε το δάσος. Χάνουμε τη γενική εικόνα. Και δημιουργείται η εντύπωση ότι αυτό δεν γίνεται τυχαία. Όλα δείχνουν ότι υπάρχει μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια από πολλές πλευρές να επικεντρωθεί η συζήτηση γύρω από τα δύο αυτά δένδρα και να μην επεκταθεί στο δάσος.
- Ο ίδιος ο πρωθυπουργός, όταν είδε ότι το «επικοινωνιακό» κομμάτι δεν του βγήκε, επικεντρώθηκε στο «γεύμα» και έκανε την αυτοκριτική του (
sic!).

- Ο τοπικός βουλευτής, έσπευσε αμέσως και με ανακοίνωσή του υπερέβη ακόμα και τα όρια της (αναμφισβήτητης και άξιας κάθε σεβασμού) επιστημοσύνης του διαβεβαιώνοντάς μας ότι τηρήθηκαν όλα τα μέτρα και οι οδηγίες των λοιμωξιολόγων, άρα μπορούσε να φανεί «φιλόξενος» προς τους επισκέπτες του, τη στιγμή που ο γείτονάς και συμπατριώτης του τυπικά χρειάζεται sms για να στρεματίσει το αμπέλι ή να μεταδέσει την κατσίκα του.

- Ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης πάλι έσπευσε να καταθέσει ερώτηση για το «γλέντι», ζητώντας να επιβληθούν πρόστιμα. 

- Τα τηλεοπτικά κανάλια επίσης στις κατευθυνόμενα ψαλιδισμένες (βλέπε ΕΡΤ) εικόνες και σχόλια, περιορίστηκαν στο γλέντι ή σε κάποιες σκόρπιες εικόνες των κινητοποιήσεων, χωρίς να δείχνουν τον αριθμό των συγκεντρωμένων, την οργάνωσή τους, τα πανό και τα συνθήματά τους.

 Και ο Δήμαρχος;
Το κερασάκι στην τούρτα αυτή του αποπροσανατολισμού, ήρθε δυστυχώς να βάλει ο Δήμαρχος Ικαρίας και η πλειοψηφούσα παράταξη στον Δήμο, αρκετές μέρες μετά τα συμβάντα, με ένα, ας μου επιτραπεί, ιταμό «δελτίο τύπου» (βλέπε εδώ:). Χρησιμοποιώ τη λέξη ιταμό γιατί η εκλεγμένη δημοτική αρχή-τοπική διοίκηση του νησιού, στην ουσία, υπερέβη τα εσκαμμένα. Δεν αρκέστηκε απλά να παραθέσει την δική της προσέγγιση και στάση σε ο, τι αφορά την επίσκεψη και τον τρόπο που παρουσίασε στον πρωθυπουργό τα προβλήματα του νησιού. Αυτό άλλωστε θα ήταν απόλυτα θεμιτό και σεβαστό, αφού θεσμικά εκπροσωπεί αυτή τη στιγμή τον Ικαριακό λαό. Δυστυχώς προχώρησε πολύ περισσότερο. Αφού αποσιωπά τελείως τα της κινητοποίησης τόσων φορέων εργαζομένων και κατοίκων, αφού αποσιωπά τελείως το ψήφισμα (βλέπε εδώ:) αυτών των φορέων (το οποίο ήδη γνώριζε και δεν φρόντισε να το προωθήσει προς τον πρωθυπουργό), μέσα από λογικούς ακροβατισμούς, επικίνδυνες γενικεύσεις και υπονοούμενα αντιπαραθέτει τους γενικούς αφηρημένους όρους «διαμαρτυρία» και «αγένεια» ή «τραμπουκισμός», επιτιθέμενη εναντίον όλων όσων δεν ενστερνίζονται τις πολιτικές της επιλογές. Ουσιαστικά απέδειξε άλλη μια φορά ότι σχεδόν δυο χρόνια από την εκλογή της, δεν έχει ξεπεράσει το σύνδρομο της «εσαεί αντιπολίτευσης» και ότι το βασικό της πρόβλημα είναι το ότι ένα μεγάλο μέρος των Ικαριωτών δεν χειραγωγείται, δεν συμμερίζεται τις επιλογές της, δεν τις στηρίζει και συνεχίζει να αγωνίζεται για τα αυτονόητα. Το δελτίο τύπου λοιπόν, επιτίθεται ανοιχτά επί δικαίων και αδίκων, ενάντια σε όλους αυτούς, αποδεικνύοντας ότι η εκλεγμένη δημοτική αρχή, στέκεται με περιφρόνηση και εχθρότητα απέναντι στο ικαριώτικο εκλογικό σώμα, επιλέγοντας να περιχαρακωθεί στα εκλογικά όριά της. Θέση που συμβαδίζει αρμονικά με την όλη στάση της κατά την επίσκεψη, αφού επέλεξε να καλύψει και να περιθάλψει τον εσμό των «βαρβάρων», ερήμην του ικαριώτικου λαού. Ας μην παραπονιέται λοιπόν γιατί την πήρε κι εκείνην η μπάλα. Ο, τι σπέρνεις, θερίζεις.

 

Ποια όμως είναι η γενική εικόνα που προσπαθούν να κρύψουν;
Πίσω από την ενορχηστρωμένη εκστρατεία αποπροσανατολισμού, παραμένει αδιάψευστη η γενική εικόνα. Αυτήν που είδαμε όλοι να καταγράφεται στα βίντεο και τις φωτογραφίες. Μια εικόνα που στην ουσία της δείχνει αυτό που συμβαίνει όχι μόνο στην Ικαρία, ούτε μόνο στην Ελλάδα. Αυτό που καταγράφηκε για ακόμα μια φορά είναι η αντιπαράθεση δύο κόσμων, τελείως αντίθετων.

Από τη μια σύσσωμος ο κόσμος της εργασίας. Οργανωμένα, μαζικά (όσο τουλάχιστον επέτρεπαν οι ειδικές συνθήκες) κάτω από τα πανό με τα συνθήματα των φορέων του. Με το ψήφισμά του (βλέπε εδώ:), όπου εμπεριστατωμένα τίθενται τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σαν διαχρονικό αποτέλεσμα των αντιλαϊκών πολιτικών όλων των αστικών κυβερνήσεων. Όπου με σοβαρότητα και αξιοπρέπεια εκτίθενται οι δίκαιες διεκδικήσεις του για τα αυτονόητα: την κάλυψη των σύγχρονων λαϊκών αναγκών. 

Ένας κόσμος που δεν χειραγωγείται, σηκώνει τις δικές του σημαίες, στέκεται αποφασισμένος απέναντι στις σειρήνες του αποπροσανατολισμού, της εξαγοράς συνειδήσεων, της λογικής της ενσωμάτωσης, της ηττοπάθειας. Ένας κόσμος που στέκεται με θάρρος απέναντι στην κρατική τρομοκρατία, στην καταστολή, στις απόπειρες  φιμώματος της φωνής του. Ένας κόσμος του ήλιου και της ζωής, που δεν διστάζει να ονειρεύεται και να αγωνίζεται για μια δίκαιη κοινωνία, ένα καλύτερο αύριο για τα παιδιά και τα εγγόνια του.


Και από την άλλη ο κόσμος του μεγάλου κεφαλαίου, δια των πολιτικών του εκπροσώπων του. Γιατί μην μου πει κανείς ότι η ΝΔ και η κυβέρνησή της δεν εκπροσωπούν ανοιχτά, με λόγια και έργα τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου. Ένας κόσμος σκοτεινός, ανήλιαγος, που χρειάζεται μαύρες λιμουζίνες, φυμέ τζάμια και δεκάδες αστυνομικούς για να κάνει μια διαδρομή 800 μέτρων ανάμεσα σε λαϊκούς ανθρώπους. Γιατί απεχθάνεται τον λαϊκό άνθρωπο. Γιατί γνωρίζει ότι με τις αντιλαϊκές πολιτικές του τον έχει φέρει σε τέτοιο σημείο απόγνωσης, ώστε να πρέπει να κρύβεται όταν τον βλέπει να διεκδικεί το αυτονόητο.
Κοντά στους τελευταίους, παρά τις φαινομενικές διαφορές και τις προσχηματικές αποστάσεις, θα δει κανείς και όλους εκείνους, ντόπιους και ξένους επίδοξους «χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη» να διακηρύσσουν το δόγμα της «κοινωνικής συνοχής», της «εθνικής ενότητας». Αυτούς που κάτω από τον φερετζέ της «ατομικής ευθύνης», προβάλλουν την δήθεν σοβαρότητα και την δήθεν υπευθυνότητά τους, προβάλλουν τα ψευτοδιλήμματά τους, προκειμένου να παγιδέψουν για ακόμα μια φορά τον εργαζόμενο στη λογική της «συνδιαχείρησης», τη λογική ουσιαστικά της μοιρολατρικής υποταγής.

Στο «δια ταύτα»
Ας το ξεκαθαρίσουμε για μια ακόμα φορά:
Οι δύο αυτοί κόσμοι, ιστορικά και κοινωνικά, βρίσκονται σε πλήρη θανάσιμη αντίθεση. Λέγεται ταξική πάλη κι ας μην αρέσουν σε κάποιους οι λέξεις. Δεν υπάρχει καμιά προοπτική συμφιλίωσης και αυτό αποδεικνύεται καθημερινά από τα ίδια τα γεγονότα. Ο παλιός παρασιτικός κόσμος σαπίζει και στην προσπάθειά του να κρατηθεί προσπαθεί να φορτώσει τα βάρη των επιλογών του στους μόνους παραγωγούς του κοινωνικού πλούτου. Και δεν θα σταματήσει την προσπάθειά του αυτή μέχρι να ανατραπεί η κυριαρχία του οριστικά.
Σε ο, τι με αφορά, σε αυτή τη γενική εικόνα της 6ης Φλεβάρη, στην Ικαρία, τάσσομαι με όλες μου τις δυνάμεις με το μέρος του κόσμου της εργασίας. Με όλες τις αντιφάσεις του…

Κων. Χ. Χαραλαμπίδης
21 Φλεβάρη 2021

 

 

Friday, 8 January 2021


 

Σαν σήμερα, 8.1.2012, απεβίωσε ο μεγαλοφυής σοβιετικός φιλόσοφος Βίκτωρ Αλεξέγιεβιτς Βαζιούλιν (γεν. 1932 στη Μόσχα). Ο Βαζιούλιν κατέδειξε ότι «η θεωρητική προτρέχουσα σύλληψη της μελλοντικής κοινωνίας είναι απαραίτητη ώστε να φωτίζεται ο πρακτικός υπέρ της αγώνας. Έτσι ώστε ο αγώνας αυτός να μην είναι τυφλός είτε σχεδόν τυφλός, αλλά συνειδητοποιημένος και εμπνευσμένος». Βάσει αυτής μπορεί να εξοπλισθεί και να ανασυνταχθεί νικηφόρο κομμουνιστικό κίνημα με προοπτική. «Η στρατηγική του πραγματικού κομμουνιστικού κινήματος έχει ως αναγκαία προϋπόθεση μια καθ’ όλα προσδιορισμένη θεωρία και μέθοδο. Εάν δεν υπάρχει μαρξιστική θεωρία και μέθοδος, τότε δεν μπορεί να υπάρξει ούτε αυθεντικά κομμουνιστική στρατηγική, ούτε και αυθεντικό κομμουνιστικό κίνημα.
Ο μαρξισμός ως κοσμοθεώρηση, θεωρία και μέθοδος από την ίδια την ουσία του είναι ένα αναπτυσσόμενο μόρφωμα. Ένας αποστεωμένος, δογματοποιημένος μαρξισμός δεν είναι πλέον μαρξισμός, αλλά κάτι το αντίθετο προς αυτόν, αντιφάσκουσα προς αυτόν ιδεολογία , κατά το γράμμα, κατ’ όνομα μόνο μαρξιστική, αλλά κατά το πνεύμα της αντιμαρξιστική.
Αντίστοιχα αναπτύσσεται και ο τελικός, ο στρατηγικός στόχος, του αυθεντικού κομμουνιστικού κινήματος. Παραμένοντας γενικά ο ίδιος, διακριβώνεται, συγκεκριμενοποιείται, αναπτύσσεται ως προς το περιεχόμενο και τη μορφή, ως προς τη θεμελίωσή του και ούτω καθεξής.
Είναι ουσιώδεις οι αλλαγές που πραγματοποιήθηκαν στην ιστορία της ανθρωπότητας σε σύγκριση με την εποχή, στην οποία έζησαν και έδρασαν οι Κ Μαρξ και Φ. Ένγκελς, αλλά και σε σύγκριση με την εποχή που συνδέεται με τη ζωή και τη δραστηριότητα του Β.Ι Λένιν. Σύμφωνα με αυτές τις αλλαγές χρειάζεται και ο μαρξισμός ουσιώδη ανάπτυξη. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι ο μαρξισμός κάθε άλλο παρά συλλήβδην και αποκλειστικά ανήκει στο παρελθόν, όπως διατείνονται ποικίλοι απροκάλυπτοι ή συγκαλυμμένοι εχθροί του»
«Ο μαρξιστής (πολλώ μάλλον δε ο ηγέτης ενός Κομμουνιστικού Κόμματος –εδώ αναφέρεται στον Γ.Α. Ζιουγκάνοφ –Δ.Π.) οφείλει να διακρίνει αυστηρά και με σαφήνεια τη μεταρρύθμιση από την επανάσταση, τη ρεφορμιστική από την επαναστατική δραστηριότητα και χωρίς να απορρίπτει εν γένει τις μεταρρυθμίσεις, οφείλει να υποτάσσει τη μεταρρυθμιστική δραστηριότητα στην επαναστατική, διαφωτίζοντας ανοικτά, ευθέως, τίμια και με σαφήνεια τον λαό επί τόσο σημαντικών ζητημάτων.
Ένα μαρξιστικό κόμμα, δηλαδή ένα αυθεντικά κομμουνιστικό κόμμα, είναι ένα κόμμα κατ’ αναγκαιότητα επαναστατικό (το μη επαναστατικό κομμουνιστικό κόμμα είναι πλήρης ασυναρτησία, κάτι το εντελώς ανόητο) οφείλει να είναι έτοιμο για όλες τις οδούς και τα μέσα πάλης, ειρηνικά ή μη. Ένα μεταρρυθμιστικό (ρεφορμιστικό) κόμμα ακολουθεί μόνο την ειρηνική οδό και χρησιμοποιεί μόνο ειρηνικά μέσα. Η προεκλογική δραστηριότητα και οι εκλογές είναι το κύριο ειρηνικό μέσο. Η βασική δραστηριότητα του ρεφορμιστικού κόμματος επικεντρώνεται στα αστικά αιρετά όργανα (στην καλύτερη περίπτωση ανάγεται σ’ έναν αγώνα για επί μέρους βελτίωση της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας) και στη διοργάνωση προεκλογικών εκστρατειών.
Τέτοιου τύπου κόμμα είτε δεν θέτει καν το καθήκον της κατάργησης της κεφαλαιοκρατίας, είτε το θέτει μεν, αλλά ως ζητούμενο ενός νεφελώδους μέλλοντος , ως ένα ζητούμενο η διευθέτηση του οποίου θα αφορά το απώτερο μέλλον και το οποίο δεν έχει σχέση με την τακτική του παρόντος, με την καθημερινή δραστηριότητα του κόμματος, με τα εγγύτερα καθήκοντά του.
Το επαναστατικό, το αυθεντικά κομμουνιστικό κόμμα, τουναντίον, ακόμα και όταν δεν υπάρχει επαναστατική κατάσταση και είναι ανέφικτη η διεξαγωγή της επανάστασης τώρα είτε στο εγγύς μέλλον, διαφωτίζει τον λαό, προετοιμάζει και τον εαυτό του και το λαό για την επανάσταση, δηλαδή για τη ριζική αλλαγή της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας, για την κατάργησή της, και ποτέ δεν λησμονεί αυτό το στόχο στην καθημερινή του δραστηριότητα (όταν επιδιώκει τους εγγύτερους στόχους, όταν συνασπίζεται είτε έρχεται σε συμφωνίες με άλλες πολιτικές δυνάμεις, στην προπαγάνδιση των θέσεών του και κατά την πολιτική διαφώτιση…)
Εάν τα συμβιβαστικά, συμβιβασμένα, ρεφορμιστικά, και οπορτουνιστικά κόμματα, τα οποία παραδέχονται μόνον ειρηνικές οδούς και μέσα αγώνα, προσπαθούν να καταστήσουν συγκεχυμένη, να συγκαλύψουν τη ριζική διαφορά μεταξύ κεφαλαιοκρατίας και σοσιαλισμού, κομμουνισμού, απαρνούνται την αποκάλυψη της εκμεταλλευτικής ουσίας της κεφαλαιοκρατίας, την κριτική της αντιλαϊκής ουσίας οποιασδήποτε κυριαρχίας του κεφαλαίου και της πολιτικής εξουσίας του, το πραγματικά κομμουνιστικό κόμμα και ο πραγματικός κομμουνιστής ηγέτης χρησιμοποιεί όλα τα μέσα ούτως ώστε να εδραιωθεί στη συνείδηση των εργαζομένων μαζών του λαού η πεποίθηση ότι κεφαλαιοκρατία, κυριαρχία του κεφαλαίου σημαίνει ελευθερία εκμετάλλευσης των εργαζομένων. Οποιαδήποτε εξουσία του κεφαλαίου, από όποια πρόσωπα και εάν εκπροσωπείται… είναι ανταγωνιστική, ριζικά εχθρικά διακείμενη προς τα θεμελιώδη συμφέροντα των μαζών των εργαζομένων. Μόνο με την ανατροπή και κατάργηση της πολιτικής, οικονομικής, πνευματικής και κάθε άλλης κυριαρχίας του κεφαλαίου διανοίγονται δυνατότητες για την πραγμάτωση των θεμελιωδών συμφερόντων των μαζών των εργαζομένων.
Το σύνολο της δραστηριότητας ενός πραγματικά κομμουνιστικού κόμματος και του πραγματικού κομμουνιστή ηγέτη, που δρουν σε συνθήκες κυριαρχίας του κεφαλαίου, οφείλει να υποτάσσεται στη διαφώτιση στη διαπαιδαγώγηση και στην οργάνωση των μαζών των εργαζομένων σε αυτό το πνεύμα. Σε αυτό έγκειται το κέντρο βάρους της δραστηριότητάς τους. Όλα τα υπόλοιπα (η δουλειά στα αντιπροσωπευτικά όργανα, η συμμετοχή στις εκλογές κλπ.) διαδραματίζουν μόνον υποταγμένο ρόλο.
Τουναντίον, τα συμβιβαστικά, ρεφορμιστικά και οπορτουνιστικά κόμματα επικεντρώνουν την προσοχή τους, τις δυνάμεις τους και τις επιδιώξεις τους στην τελειοποίηση των νόμων, των διαδικασιών, των αντιφάσεων κ.ο.κ., παραμένοντας στα πλαίσια της κεφαλαιοκρατικής κοινωνίας, χωρίς να θίγουν την κυριαρχία του κεφαλαίου.
Γι’ αυτό ένα τέτοιο κόμμα δεν δίνει έμφαση στην κριτική του συνόλου του κεφαλαιοκρατικού καθεστώτος, στην κριτική της ίδιας της ουσίας του κεφαλαίου, της ίδιας της ουσίας της κυριαρχίας του, αλλά στην κριτική ανεπαρκειών μεμονωμένων προσώπων… σπέρνοντας αυταπάτες, ότι δήθεν επί κυριαρχίας του κεφαλαίου μπορεί να εκλεγεί πρόεδρος, που εκφράζει τα θεμελιώδη συμφέροντα των εργαζομένων μαζών του πληθυσμού.
Εάν το κύριο καθήκον του αυθεντικά κομμουνιστικού κόμματος και του αυθεντικού κομμουνιστή ηγέτη σε συνθήκες κυριαρχίας του κεφαλαίου έγκειται στο να συνεισφέρουν με κάθε τρόπο στη συνειδητοποίηση από τις μάζες των εργαζομένων των θεμελιωδών τους συμφερόντων, στη διαπαιδαγώγηση των εργαζομένων μαζών στο πνεύμα του αγώνα υπέρ των θεμελιωδών τους συμφερόντων, στην οργάνωση των εργαζομένων μαζών για τον αγώνα υπέρ των θεμελιωδών τους συμφερόντων, για τους συμβιβαστικούς, ρεφορμιστές και οπορτουνιστές τέτοιο καθήκον είτε δεν υφίσταται καν, είτε ενδεχομένως να εγερθεί κάποτε στο απροσδιόριστο μέλλον, το οποίο δεν έχει καμία σχέση με τη δραστηριότητα του παρόντος.
Η κομμουνιστική θέση αρχών οφείλει να εκφράζεται πάντοτε από το κομμουνιστικό κόμμα και τον ηγέτη του ρητά και κατηγορηματικά, δεδομένου ότι χωρίς αυτό τον όρο είναι ανέφικτο το διαύγασμα της συνείδησης του λαού, είναι ανέφικτη η συνειδητοποίηση από το λαό των θεμελιωδών του συμφερόντων. Ωστόσο είναι ανέφικτη η προετοιμασία του λαού για την σοσιαλιστική επανάσταση, είναι ανέφικτη η νίκη του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, εάν οι κομμουνιστές τα μεταθέτουν όλα αυτά στο απροσδιόριστο μέλλον. Είναι ανέφικτη η νίκη της σοσιαλιστικής επανάστασης χωρίς να κατέχουν οι σοσιαλιστικές δυνάμεις όλες τις μορφές και τα μέσα της πάλης, διότι έχουν απέναντί τους έναν ισχυρό αντίπαλο, έτοιμο για απεγνωσμένη αντίσταση και ο οποίος δεν σταματά μπροστά σε τίποτε…
Η σκοποθεσία και η επίτευξη των στρατηγικών στόχων του κόμματος το οποίο είναι αυθεντικά -και όχι μόνο κατ’ όνομα- κομμουνιστικό, εδράζονται απαραίτητα στη μαρξιστική κοσμοθεώρηση, στη μαρξιστική μέθοδο.
Για ένα κόμμα το οποίο επικεντρώνει τη δραστηριότητά του στην πραγμάτωση των θεμελιωδών συμφερόντων των εργαζομένων μαζών μέσω της διαφώτισης, της διαπαιδαγώγησης και της οργάνωσης αυτών των ίδιων μαζών για τον αγώνα υπέρ των δικών τους θεμελιωδών συμφερόντων, δεν επιτρέπονται υπαναχωρήσεις από τη μαρξιστική κοσμοθεώρηση, από τη μαρξιστική μέθοδο, κατά τη σύναψη διαφόρων συμφωνιών, ενώσεων κ.ο.κ. των κομμουνιστών με άλλες δυνάμεις. Τουναντίον χαρακτηριστικό των «σοσιαλιστικών» και «κομμουνιστικών», των συμβιβαστικών, ρεφορμιστικών και οπορτουνιστικών κομμάτων, των κομμάτων εκείνων τα οποία επιδιώκουν αποκλειστικά τις ειρηνικές μορφές αγώνα, τον αγώνα για εξουσία μόνο δια της εκλογικής οδού, είναι το κυνήγι των ψηφοφόρων πάση θυσία, η ετοιμότητά τους για συμβιβασμούς επί ζητημάτων αρχών σε όλους τους τομείς: στην οικονομία, στην πολιτική, στην κοσμοθεώρηση αλλά και στη μέθοδο.
Τυχόν υπαναχωρήσεις, διαστρεβλώσεις και αυταπάτες στο πεδίο της κοσμοθεώρησης, στο πεδίο της μεθόδου, έχουν αναπόφευκτα επιπτώσεις όσον αφορά την προσέλκυση των εργαζομένων μαζών στον αγώνα για τα θεμελιώδη συμφέροντά τους και στον ίδιο τον αγώνα.
Το κομμουνιστικό κόμμα, εάν είναι πράγματι κομμουνιστικό, οφείλει να στηρίζεται στην επιστημονική, στην αληθή κοσμοθεώρηση, στην επιστημονική μέθοδο και να μην υπαναχωρεί απ’ αυτές. Όταν οι κομμουνιστές εντάσσονται σε ενώσεις, συμφωνίες κ.ο.κ. οφείλουν να είναι παντού και πάντοτε συνεπείς στις αρχές τους, ειλικρινείς, να μιλούν ανοικτά για τις απόψεις τους, για τις πεποιθήσεις τους, χωρίς να προσαρμόζονται υποτακτικά σε μη κομμουνιστικές απόψεις, πολλώ μάλλον δε, χωρίς να απαρνούνται τις πεποιθήσεις τους, φερ’ ειπείν υπό την επίδραση της απογοήτευσης κάποιου μέρους του πληθυσμού της Ρωσίας από τον κομμουνισμό είτε υπό την επίδραση της διάδοσης θρησκευτικών διαθέσεων.
Η προσήλωση στις αρχές, η ειλικρίνεια, η ανοικτά κομμουνιστική στάση κατά τη δημιουργία ενώσεων, κατά τη σύναψη συμφωνιών με άλλα κόμματα και κινήματα, είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του Κομμουνιστικού κόμματος, που αντανακλά τα θεμελιώδη συμφέροντα των καταπιεσμένων μαζών του πληθυσμού, εκείνων που υφίστανται την εκμετάλλευση.
Δεδομένου μάλιστα ότι τα θεμελιώδη συμφέροντα των καταπιεσμένων μαζών του πληθυσμού, εκείνων που υφίστανται την εκμετάλλευση μπορούν σε τελευταία ανάλυση να ικανοποιηθούν μόνο στην κομμουνιστική κοινωνία, εξυπακούεται ότι το πραγματικά Κομμουνιστικό κόμμα σε όλες τις συμμαχίες, συνασπισμούς κ.ο.κ. που συμμετέχει οφείλει να διαυγάζει τη συνείδηση των καταπιεσμένων μαζών του πληθυσμού, εκείνων που υφίστανται την εκμετάλλευση στο πνεύμα του κομμουνισμού, να εξυψώνει τις μάζες μέχρι την συνειδητοποίηση των τελικών θεμελιωδών συμφερόντων τους…».
Σχόλια

Tuesday, 8 December 2020

Λαθρεπιβάτες του Αιγαίου... Αναμνήσεις με αφορμή μια φωτογραφία...

 


 Η φωτογραφία* είναι πρόσφατη… Με την καραντίνα και την απαγόρευση του κυνηγιού, οι πέρδικες έχουν στήσει …πάρτι στον βιότοπό τους, κάπου στη Χίο. Φαντάζομαι ότι αυτό θα συμβαίνει και σε άλλα μέρη της Ελλάδας, ίσως και στην Ικαρία, αν έχουν γλυτώσει από τον ανηλεή διωγμό των αυτόματων καραμπινιέρων. Και γεννιούνται αναμνήσεις σε γηραιότερους, από την εποχή που επιτρεπόταν η εκτροφή τους σαν κατοικίδια.

Αν και οι εποχές έχουν αλλάξει ριζικά, η φωτογραφία μου έφερε στο νου μια ανάμνηση από τα παιδικά μου χρόνια, που θα ήθελα να την καταγράψω...

Γύρω στα 1957-58, παραθερίζαμε όπως κάθε χρόνο στην Ικαρία. Η μητέρα μου είχε ζητήσει να της φέρουν δυο ζευγάρια πέρδικες ζωντανές, πιασμένες με ξώβεργες, με σκοπό να τις πάρει στην Αθήνα. Αυτό βέβαια ήταν ήδη παράνομο, αλλά ποιος νοιαζόταν μπροστά στο κίνητρο να έχει πέρδικες στην Αθήνα που μόλις ξεκινούσε να ανοικοδομείται και να θυμάται έτσι το χωριό του.
Της έφεραν λοιπόν τις πέρδικες, κρυφά, τέλη Σεπτεμβρίου, την παραμονή που θα φεύγαμε με το πλοίο. Εκείνη τις έβαλε με μεγάλη προσοχή σε ένα ψάθινο καλάθι με σκέπασμα, τις καμουφλάρισε όσο καλύτερα μπορούσε, τις στρίμωξε ανάμεσα στις υπόλοιπες αποσκευές μας (βαλίτσες, καλάθια, καλαθάκια, τσουβάλια με τα μαξούλια, κάστανα, καρύδια κλπ.) και ετοιμαστήκαμε για το …μεγάλο παράνομο ταξίδι.

Ήταν Τρίτη και το πλοίο, το θρυλικό «Δέσποινα», θα έπιανε στο μικρό λιμανάκι του Αρμενιστή το απομεσήμερο. Από εκεί η συνέχεια θα ήταν Μύκονος, Τήνος, Σύρος και τα ξημερώματα πια Πειραιάς.

 Η διαδικασία ήταν γνωστή. Το πλοίο έριχνε άγκυρα, ο καπετάνιος το κρατούσε – καιρού επιτρέποντος – πλάγια στο κύμα ώστε να έρθουν οι βάρκες «σταβέντο μεριά» (υπήνεμα) και να επιβιβαστούν οι επιβάτες και οι αποσκευές με ασφάλεια. Τότε, μια βάρκα με τις βαριές αποσκευές θα πήγαινε στην πλώρη για να φορτωθούν με τη μπίγα (γερανός της εποχής) του πλοίου, ενώ οι επιβάτες θα πλησίαζαν με τις βάρκες είτε στη σκάλα είτε στο «πορτέλο», την πλαϊνή μπουκαπόρτα που οδηγούσε στο κάτω κατάστρωμα. Μαζί τους θα κρατούσαν εκτός από τα παιδιά τους και όλες τις μικρές αποσκευές τους (αυτό που σήμερα θα το λέγαμε …χειραποσκευές) που το περιεχόμενό τους θεωρούνταν αρκετά πολύτιμο, ώστε να μην το εμπιστεύονται μακριά από τον άμεσο έλεγχό τους.

Όλα αυτά βέβαια συνέβαιναν όταν ήταν μπουνάτσα και δεν υπήρχαν μεγαλύτερα κύματα, βουβά ή σκαστά… Τότε το πλοίο δεν μπορούσε να κρατηθεί για πολλή ώρα στη θέση που έπρεπε, «ορτσάριζε» (γύριζε η πλώρη του προς την κατεύθυνση του ανέμου ή του κύματος) και τότες ήταν που γινόταν το σώσε… Τα κύματα ανεβοκατέβαζαν τις βάρκες με φόρα, σε σημείο ώστε να μην μπορούν να πλησιάσουν το πλοίο χωρίς να χτυπήσουν πάνω του. Και όταν κατάφερναν να πλησιάσουν, άρχιζε ο γολγοθάς της επιβίβασης ανθρώπων και φορτίων. Όπως υψώνονταν και βυθίζονταν οι βάρκες, οι άνθρωποι ήταν έτοιμοι να πηδήξουν στον αέρα και να προσγειωθούν ή στο τελευταίο σκαλί της σκάλας ή να ορμήσουν μέσα από το πορτέλο. Ένα λάθος άλμα σε λάθος χρόνο μπορούσε στην καλύτερη περίπτωση να σε κάνει μούσκεμα και στη χειρότερη να σε συνθλίψει ανάμεσα σε πλοίο και βάρκα. Και καλά να ήταν κάποιος νέος στιβαρός. Το πρόβλημα άρχιζε με τους ηλικιωμένους, τους ανάπηρους και τις γυναίκες, ειδικά τις …ευτραφείς (που εκείνη την εποχή ήταν οι περισσότερες). Ανάμεσα σε στριγγλιές, ουρλιαχτά, παρακάλια στην παναγιά και τους αγίους, ανακατεμένα με κάθε είδους βρισιές, η επιβίβαση έπαιρνε ιλαροτραγική μορφή. Δυο στιβαροί ναυτικοί του πλοίου από τη μια και δυο βαρκάρηδες ή βαστάζοι (ανάμεσά τους και έφηβοι που πήγαιναν εθελοντικά, άλλοι για χάζι και άλλοι για φιγούρα), αναλάβαιναν την …διεκπεραίωση. Γέροι, ανάπηροι, παιδιά, γυναίκες πετιόντουσαν σαν σακιά από τους μεν προς τους δε. Η επιτυχής επιβίβαση ήταν καθαρά θέμα …τάιμινγκ.

Με τις αποσκευές πάλι, επικρατούσε χάος. Καθώς δεν μπορούσε μέσα σε τέτοιες συνθήκες να γίνει λόγος για …χειραποσκευές, τα πάντα έμπαιναν στη μεγάλη βάρκα-φορτηγίδα του αξέχαστου Γιάννη Πάτελου  (Φλαμουράκη). Αυτή πήγαινε στην πλώρη του πλοίου, κοντά στη μπίγα και το αμπάρι… Οι ναύτες έριχναν ένα μεγάλο χοντρό σχοινένιο δίχτυ, ο βαρκάρης με τους βοηθούς το άνοιγαν και πέταγαν (στην κυριολεξία) μέσα ότι έβρισκαν μπροστά τους. Όταν το δίχτυ γέμιζε και η "σαμπανιά" ήταν έτοιμη, μάζευαν τις άκρες του και περίμεναν. Από το πλοίο, έβγαινε η μπίγα έξω από το πλοίο και ο γάντζος που κρεμόταν από το συρματόσχοινο, μαϊνάρονταν σιγά-σιγά προς τη βάρκα. Όταν έφτανε χαμηλά, τότε οι βαρκάρηδες θα «κοτσάριζαν» το δίχτυ στον γάντζο και ο λοστρόμος θα βιράριζε γρήγορα, φέρνοντας το δίχτυ με το φορτίο του στο ύψος του καταστρώματος και από εκεί μέσα στο αμπάρι…

Τόσο απλό ήταν; Αμ δε… Δεν ήταν καθόλου εύκολο. Απαιτούνταν τέλειος συγχρονισμός κινήσεων. Το δίχτυ έπρεπε να κοτσαριστεί στον γάντζο την ώρα που η βάρκα ήταν δίπλα στο πλοίο και στην κορυφή ενός μεγάλου κύματος. Το συρματόσχοινο δεν έπρεπε να είναι λασκαρισμένο και το πλοίο να βιράρει μόλις το φορτίο είχε κρεμαστεί και με την μεγαλύτερη δυνατή ταχύτητα, ώστε όταν θα έρθει το επόμενο κύμα, να μην βρεθεί το δίχτυ μέσα στο νερό. Στο μεταξύ, η βάρκα θα είχε βυθιστεί στο κοίλωμα μεταξύ δύο κυμάτων. Στον ελάχιστο διαθέσιμο χρόνο θα έπρεπε να απομακρυνθεί από το σημείο, αλλιώς, όταν βρισκόταν πάλι στην κορυφή του επόμενου κύματος, κινδύνευε να χτυπήσει το δίχτυ που κρεμόταν ακριβώς πάνω της. Έτσι, αν  η «μεταφόρτωση» ήταν επιτυχής, η βάρκα επέστρεφε για να επαναληφθεί η διαδικασία με την επόμενη σαμπανιά.
Στιγμές εφιαλτικές από τη μια πλευρά και κωμικές από την άλλη… Μου έχει τύχει να δω και δέκα τέτοια δίχτυα να μεταφορτώνονται σε ένα «ρεμέντζο»… Όπως μου έχει τύχει να δω γυναίκες 100+ κιλών να πετιούνται σαν σακιά και οι πάνω να τις πιάνουν από όποιο μέρος του ρούχου τους τους ήταν πρόσφορο. Και δεν αναφέρομαι στα μικρότερα παιδιά που ήταν η «εύκολη περίπτωση» Το πρόβλημα άρχιζε όταν, ενώ τα παιδιά είχαν «φορτωθεί», έπρεπε να τα ακολουθήσει η αρκετά ευτραφής μητέρα.

Ας γυρίσω όμως πάλι στις πέρδικες της μητέρας μου. Το οικογενειακό σχέδιο επιβίβασης είχε καταστρωθεί με κάθε λεπτομέρεια. Τα βαριά πράγματα ξέραμε ότι θα πήγαιναν στη μεγάλη βάρκα. Η μητέρα μου θα φρόντιζε την μικρότερη αδελφή μου, μαζί τις τσάντες και τσαντούλες που είχαν τα απαραίτητα για το ταξίδι: Κάποια πρόχειρα ρούχα, τα φαγητά (κεφτεδάκια ψωμί και ντομάτες) για το ταξίδι. Ο πατέρας μου θα φρόντιζε τις βαλίτσες με τα πολύτιμα αντικείμενα του νοικοκυριού. Κι εγώ, κοντά στα δέκα, θα αναλάμβανα το καλάθι με τις πέρδικες. Δασκαλεμένος ώρες πριν σχετικά με το πώς θα κρατήσω το μεγάλο «ένοχο» μυστικό… Όλα ήταν σχεδιασμένα στην εντέλεια… Εκτός από μια λεπτομέρεια…
Τις προηγούμενες μέρες φύσαγε ένας γρέγος (ΒΑ άνεμος), στον οποίο το μικρό λιμανάκι του Αρμενιστή ήταν ευάλωτο. Είχε βέβαια καταλαγιάσει την προηγούμενη νύχτα και γενικά υπήρχε καλοκαιρία. Όμως είχε μείνει μια φουσκοθαλασσιά που έμελλε να είναι καταστροφική για το ταξίδι των «λαθρεπιβατών» μας.

Τελευταία στιγμή, με το «Δέσποινα» να έχει ανεφάνει από τον κάβο του Ευδήλου, τα σχέδια επιβίβασης άλλαξαν πριν το καταλάβουμε. Η εκτίμηση ότι το πλοίο δεν θα μπορούσε να κρατήσει καλό σταβέντο για τις βάρκες, έφερε την απόφαση να πάνε όλες οι αποσκευές στην μπίγα και οι επιβάτες να μπουν από το πορτέλο, ούτε καν από τη σκάλα του πλοίου. Η υπόθεση μύριζε μπαρούτι. Όπως ήταν φυσικό έπεσε πανικός. Πανικός μην αποκαλυφθεί η παρανομία και πανικός για την τύχη των «παράνομων». Έτρεξαν οι δικοί μου να πάρουν το καλάθι από το σωρό, αλλά μάταια. Είχε ήδη φορτωθεί στη βάρκα. Ακολούθησε η εφιαλτική διαδικασία επιβίβασης που ήδη περιέγραψα.

Δεν θα ξεχάσω ποτέ το πανικοβλημένο βλέμμα της μητέρας μου. Από τη μια να φροντίζει την αδελφή μου και εμένα ώστε να μπούμε στο πλοίο, να πρέπει και η ίδια να επιβιβαστεί, με δυσκολία καθώς ήταν υπέρβαρη. Και από την άλλη, να έχει συνέχεια κολλημένο το βλέμμα της στη βάρκα με τις βαριές αποσκευές που θα πήγαινε στην μπίγα… Ήταν τέτοια η υπερέντασή της, ώστε είχε από την αρχή εντοπίσει το καλάθι με τους λαθρεπιβάτες μέσα στον τεράστιο σωρό αντικειμένων. Το παρακολουθούσαμε μαζί μέχρι που η βάρκα έφτασε στην μπίγα, το είδαμε να το πετούν μέσα στο δίχτυ, την μπίγα να βιράρει λίγο πάνω και τη βάρκα να φεύγει από κάτω…

Εκεί έγινε το μοιραίο… Το βίντζι της μπίγας βιράριζε πολύ αργά, τόσο ώστε, να προφθάσει η κορυφή του επόμενου κύματος και να περιλούσει κυριολεκτικά όλο το δίχτυ με τα πράγματα. Δεν έμεινε τίποτα άβρεχο. Για μερικά δευτερόλεπτα όλα βρίσκονταν βυθισμένα μέσα στον αφρό του νερού που έσκασε πάνω τους.
Καταστροφή!... Έχω μείνει όλα αυτά τα χρόνια με την εντύπωση ότι το μόνο που συγκράτησε τη μητέρα μου από το να πηδήσει στη θάλασσα και να κολυμπήσει προς το βυθισμένο δίχτυ, ήταν το ότι η δική μας βάρκα βρίσκονταν ήδη δίπλα στο πορτέλο και υπήρχαν μπροστά μας αδήριτες προτεραιότητες. Να μπούμε κι εμείς στο πλοίο με ασφάλεια. Όταν πια θα είμασταν μέσα, θα βλέπαμε και τι μπορούσαμε να κάνουμε με τις πέρδικες…
Μπήκαμε… εγκατασταθήκαμε σε μια γωνιά, ο πατέρας μου έτρεξε και βρήκε μέσα στο σωρό των αποσκευών και έφερε το καλάθι, μουσκεμένο αλλά ευτυχώς ανέπαφο. Το ανοίξαμε με αγωνία. Οι πέρδικες ήταν μουσκεμένες αλλά ζωντανές και χωρίς τραύματα. Κάποιος σήμερα θα αναφερόταν στο «τραυματικό στρες», αλλά τότε ποιος ασχολούταν με αυτά. Η έγνοια της μητέρας μου ήταν «μην "αρπάξουν καμιά πούντα και χαθούν". Πέρασε λοιπόν όλο το βράδυ κρατώντας τις εναλλάξ στην αγκαλιά της, προσπαθώντας να τις στεγνώσει με κάποιες πετσετούλες που είχε μαζί της. Και μάλιστα, παίρνοντας συνεχώς προφυλάξεις μην αποκαλυφθεί το ένοχο μυστικό μας και καταλήξουμε να έχουμε πάρε δώσε με το νόμο… Δεκατρείς ώρες αγωνία και ξενύχτι, στρυμωγμένοι σε μια γωνιά της τρίτης θέσης, μέσα στην ξινίλα και τους εμετούς…


Οι πέρδικες σώθηκαν τελικά από τον πνιγμό (και τον νόμο) και έφτασαν σπίτι μας, ένα προπολεμικό απλό σπιτάκι με εσωτερική αυλή, κοντά στην Πλατεία Αγάμων (μετέπειτα Αμερικής). Γύρω γύρω, μικρά σπιτάκια και αλάνες, στις οποίες είχαν αρχίσει να ξεφυτρώνουν οι πρώτες πολυκατοικίες. Στην αυλή φτιάχτηκε ειδικός μεγάλος χώρος για τους φιλοξενούμενούς μας. Ο πατέρας μου έφερε ξερά κλαδιά και κουκουνάρια από τον Διόνυσο, όπου πήγαινε με το λεωφορείο. Η μητέρα μου έφερνε αγριόχορτα και πέτρες από το νταμάρι στα Τουρκοβούνια. Μια φίλη της έφερε κροκάλες από τη θάλασσα της Λούτσας (σημερινός δήμος Αρτέμιδας)… Τελικά διαμορφώθηκε ένας χώρος όσο το δυνατόν ιδανικός σαν περιβάλλον γι’ αυτά τα αγριοπούλια. Στόχος βέβαια ήταν να διευκολυνθεί το ζευγάρωμα και η αναπαραγωγή… Μέσα στο χειμώνα, λίγους μήνες από την αιχμαλωσία και το περιπετειώδες ταξίδι τους, είχαν προσαρμοστεί στο νέο περιβάλλον και τη φροντίδα της μητέρας μου. Τον Φλεβάρη πια αριθμούσαν ήδη δεκατέσσερα ενήλικα άτομα που συνέχισαν να γεννοβολούν… Και τότε, μπαίνοντας η άνοιξη, Μάρτης και Απρίλης, ήρθε η δεύτερη καταστροφή…
Οι πέρδικες, κατευχαριστημένες και προσαρμοσμένες στις νέες συνθήκες, δεν ξέχασαν τις παλιές τους συνήθειες. Με το πρώτο χάραμα, (ποιο ρολόι τους χτυπούσε άραγε; ) άρχιζαν όλες μαζί να κράζουν… Χαλούσαν τον κόσμο… Δεν άφηναν τον κόσμο σε ησυχία… Βρε τις σκεπάζαμε στο κλουβί τους με μαύρα πανιά, βρε τις κλείναμε σε κουτιά τη νύχτα, αυτές τίποτα... Πριν αλέκτωρ λαλήσαι, αυτές άρχιζαν σαν χορωδία...
Αρχίσανε τα παράπονα και οι καταγγελίες. Όχι τόσο από τους γείτονες στα μικρά σπιτάκια, αφού όλοι λίγο πολύ είχαν τις κοτούλες τους ή τα κουνέλια τους. Αλλά από τις πολυκατοικίες και ειδικά τους κατοίκους των ρετιρέ… Από τότε ήταν που αντιπάθησα τους …ρετιρεράκηδες και την φύλαξα αυτήν την αντιπάθεια για πολλά χρόνια μετά… Με τις καταγγελίες, άρχισαν και οι πρώτες επισκέψεις της αστυνομίας. Ήταν βλέπετε παράνομη η εκτροφή… Διέξοδος δεν υπήρχε…
Μεγάλη θλίψη έπεσε, αλλά δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα… Περιμέναμε μόνο να περάσει η νηστεία της Σαρακοστής, να έρθει το Πάσχα και μετά, γύρω στην Κυριακή του Θωμά, αρχίσαμε τα …πιλαφάκια…
Θυμάμαι, το Πάσχα εκείνο που η μητέρα μου είχε βάψει κόκκινα αυγά πέρδικας…΄Δεν τα φάγαμε, αλλά έμειναν (σκέτα τσόφλια πια αλλά άθικτα εξωτερικά) να στολίζουν για δεκαετίες την φοντανιέρα της μητέρας μου πάνω στον μπουφέ της τραπεζαρίας με τον καθρέφτη…
Ένα τελευταίο αυγό θυμάμαι στο ίδιο μέρος ακόμα και σαράντα χρόνια μετά, ακόμα και δέκα χρόνια μετά το θάνατό της…

Δες τώρα, μια φωτογραφία, τι ξεθάβει από το μυαλό σου!...


Κων.Χ.Χαραλαμπίδης "Τα ημερολόγιά μου"
https://mypoliticalandhistoricaldiaries.blogspot.com/2020/12/blog-post_8.html



*Η φωτογραφία είναι του κ. Παντελή Μαθιούδη και έφτασε σε μένα έμμεσα, μέσω fb

Friday, 4 December 2020

Αποκαλυπτική μαρτυρία εργαζόμενης σε μεγάλο κρουαζιερόπλοιο


 Η πάλη των ναυτεργατών στα καράβια σε συνθήκες πανδημίας

Αποκαλυπτική μαρτυρία εργαζόμενης σε μεγάλο κρουαζιερόπλοιο


«Είμαι μέλος του πληρώματος του "Celebrity Edge", ενός από τα 46 κρουαζιερόπλοια με περίπου 50 χιλιάδες ναυτεργάτες που βρίσκονται σε αγκυροβόλια σε Φλόριντα και Μπαχάμες, και νιώθω την ανάγκη να γράψω για τη ζωή των ναυτεργατών στις ειδικές - πρωτόγνωρες συνθήκες διασποράς της πανδημίας του κορονοϊού στα καράβια. Αλλά και για τους άλλους 50.000 ναυτεργάτες που είναι ξέμπαρκοι αρκετούς μήνες - άνεργοι στα σπίτια τους, αβέβαιοι πότε και αν θα ξαναγυρίσουν στο πόστο τους στα καράβια.

Αλλά ας πιάσω από την αρχή το νήμα για τις εξελίξεις στα κρουαζιερόπλοια:

Ενώ από το Γενάρη του 2020 αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο η επιδημία του κορονοϊού στην Κίνα και η διασπορά της εξελίσσεται σε πανδημία παγκοσμίως, οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι - αμερικανικά και ευρωπαϊκά μονοπώλια - που κυριαρχούν στον κλάδο της κρουαζιέρας, συνέχιζαν τη διαφημιστική καμπάνια τους για την προσέλκυση επιβατών στα πολυτελή τους μεγαθήρια, με κριτήριο την κερδοφορία τους, με τραγικές συνέπειες για τους ναυτεργάτες και γενικότερα για τους λαούς παγκοσμίως.

Τα κρουαζιερόπλοια άρχισαν να είναι μέρος του τηλεοπτικού χρόνου όταν ανακοινώθηκαν τα 621 κρούσματα κορονοϊού σε επιβαίνοντες στο κρουαζιερόπλοιο "Diamond Princess", το οποίο είχε τεθεί σε καραντίνα από τις αρχές του Φλεβάρη 2020, αγκυροβολημένο ανοιχτά της Γιοκοχάμα στην Ιαπωνία, γεγονός το οποίο το καθιστούσε τότε τη μεγαλύτερη εστία του κορονοϊού εκτός Κίνας. Εν συνεχεία, καταγράφηκαν κρούσματα σε 26 ακόμη κρουαζιερόπλοια.

Με βάση τα στοιχεία της CLIA (Cruise Line International Association)1 κάθε χρόνο 30 εκατομμύρια επιβάτες κάνουν διακοπές σε 272 κρουαζιερόπλοια παγκοσμίως. Ομως, όσο και αν η διεθνής διαφημιστική καμπάνια των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων της κρουαζιέρας προβάλλει τα μεγάλα σαλόνια, τις ροτόντες, τα φώτα και τη χρυσόσκονη στα πολυτελέστατα μεγαθήρια, δεν γίνεται να συγκαλυφθούν οι σκληρές απάνθρωπες συνθήκες δουλειάς για περίπου 200.000 ναυτεργάτες.

Στο κρουαζιερόπλοιο, η ενημέρωσή μας για την παγκόσμια κατάσταση είναι μέσω τριών ειδησεογραφικών δικτύων, του "BBC World News" και των αμερικανικών MSNBC και "Fox News". Δύο μήνες τώρα κανένα από αυτά τα δίκτυα δεν είπε κουβέντα για τα πληρώματα των κρουαζιερόπλοιων. Η ανησυχία τους ήταν το πώς θα αποκαταστήσουν τη "σπασμένη βιτρίνα", για τις τεράστιες ευθύνες των επιχειρηματικών ομίλων του κλάδου για τα κρούσματα στους επιβάτες. Ακόμα και όταν έγιναν κάποιες αναφορές, σε ένα βαθμό με παρεμβάσεις εργαζομένων στα ΜΜΕ, ακολούθησε σιγή ιχθύος.

«Σιγή ιχθύος» από την εργοδοσία και τα επιτελεία του κεφαλαίου

Κανείς δεν μαθαίνει τι συμβαίνει τώρα με τους χιλιάδες ναυτεργάτες που παραμένουν στα 272 αγκυροβολημένα κρουαζιερόπλοια. Εχει σταματήσει η δημοσίευση στοιχείων σχετικά με τα κρούσματα σε ναυτεργάτες, δεν γνωρίζουμε πόσοι συνάδελφοί μας έχουν αρρωστήσει ή ακόμη πόσοι έχουν πεθάνει. Ο μόνος τρόπος ενημέρωσης τη δεδομένη στιγμή είναι συνάδελφοι από άλλα καράβια που τυγχάνει να στείλουν κάποιο μήνυμα, ωστόσο αδυνατούμε να επιβεβαιώσουμε τα λεγόμενά τους από τη διοίκηση του καραβιού, από κάποιο ενημερωτικό δίκτυο ή το διαδίκτυο. Γνωρίζουμε από συναδέλφους μας που δουλέψαμε μαζί στο παρελθόν για κρούσματα σε πολλά καράβια, του ίδιου και άλλων ομίλων, ωστόσο η διοίκηση επαναλαμβάνει με κάθε ευκαιρία πως... "πρέπει να είμαστε ευτυχισμένοι που είμαστε σε μια ασφαλή γυάλα"!

Κάποιοι ίσως σκέφτονται πως σε αυτά τα πλωτά μεγαθήρια δεν μπορεί παρά να φρόντισαν να προστατεύσουν το πλήρωμα, μα η αλήθεια δυστυχώς είναι διαφορετική. Μέσα σε αυτές τις ειδικές συνθήκες, όταν ήδη είχαν καταγραφεί τότε πάνω από 100.000 κρούσματα παγκοσμίως, η εταιρεία οργάνωσε στις 8 Μάρτη φιέστα στο καράβι για την Παγκόσμια Μέρα της Γυναίκας, με επικεφαλής τον πρόεδρο και άλλα στελέχη της εταιρείας και βέβαια δημοσιογράφους από τα αμερικανικά και διεθνή ΜΜΕ, προβάλλοντας την "εταιρική κοινωνική ευθύνη", τα ιδεολογήματα για "ισότητα" και "ίσες ευκαιρίες", ενώ την ίδια ώρα εντεινόταν η επιθετικότητα της εταιρείας, γενικότερα του κεφαλαίου, ενάντια στις εργαζόμενες και τους εργαζόμενους.

Εκείνη τη βδομάδα δεν είχαμε καμία παραπάνω ενημέρωση και ούτε η εταιρεία ήταν διατεθειμένη να πάρει κάποια απόφαση προκειμένου να προστατεύσει τους χιλιάδες επιβάτες και το πλήρωμα από την έκθεση στον ιό. Στις 13 Μάρτη, όταν άρχισαν να βλέπουν τις κρατήσεις να μειώνονται δραματικά, πήραν άμεσα την απόφαση να φύγουμε από το λιμάνι Port Everglades στο Μαϊάμι χωρίς επιβάτες. Τότε άρχισαν και τα δακρύβρεχτα μηνύματα από τον πρόεδρο του ομίλου για τους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Μεταξύ άλλων, στο πρώτο του μήνυμα, ο πρόεδρος ανακοίνωσε πως: "Καταλαβαίνουμε το βάρος της κρίσης της δημόσιας υγείας στη χώρα. Και αυτός είναι ο ρόλος που έχουμε να παίξουμε". Και συνέχισε πως "σ' αυτό πρέπει να μείνουμε μαζί μακριά από τις φήμες"!

Ομως, ούτε τότε φρόντισαν να κάνουν κάτι για να προστατεύσουν το πλήρωμα που έμεινε στα πλοία μετά την αναχώρηση των επιβατών, ούτε και όλους αυτούς που δεν μπόρεσαν να ξαναπάνε στα πόστα τους μετά από τις πρώτες απαγορεύσεις στις μετακινήσεις. Στις 15 Μάρτη, 49 ναυτεργάτες ξεκίνησαν από τη χώρα τους για να δουλέψουν στο καράβι, χωρίς να έχουν καμιά ενημέρωση από την εταιρεία για την κατάσταση σε αυτό. Κανείς τους δεν εξετάστηκε για τον κορονοϊό και κανένας δεν μπήκε σε καραντίνα για να προστατευτεί το πλήρωμα, 1.316 εργαζόμενοι.

Στην πρώτη συνάντηση που κάναμε με τη διοίκηση του πλοίου μάς ενημέρωσαν πως είμαστε πολύ τυχεροί που είμαστε στο πιο ασφαλές μέρος του πλανήτη και πως όσοι δουλεύουν με φιλοδωρήματα θα πάρουν μισθό για τη θέση τους από 800 ως 1.000 δολάρια.

Να σημειωθεί ότι στα κρουαζιερόπλοια η κλαδική Συλλογική Σύμβαση και η δημόσια Κοινωνική Ασφάλιση καλύπτει ελάχιστο αριθμό ναυτεργατών, ενώ η συντριπτική πλειοψηφία του πληρώματος δουλεύουμε με ατομικές συμβάσεις και φιλοδωρήματα. Οι μισθός και το συμβόλαιό μας κατά την εταιρεία θεωρείται... "ατομικό απόρρητο", κάτι που δεν πρέπει να συζητήσουμε με τους συναδέλφους μας! Τα "δουλεμπορικά" γραφεία στην Ελλάδα και διεθνώς απομυζούν εκατομμύρια ευρώ από τους ναυτεργάτες για την εύρεση εργασίας και στα κρουαζιερόπλοια. Συνήθως το πλήρωμα δουλεύει 6 - 8 μήνες το χρόνο και τους άλλους βρίσκονται σε υποχρεωτική ανεργία στις χώρες τους. Οι αποδοχές των ναυτεργατών καθορίζονται με συμφωνία της εργατικής αριστοκρατίας ITF (Διεθνής Ομοσπονδία Μεταφορών) και τα τσιράκια των εφοπλιστών στην Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία, με την ISF (Διεθνή Ναυτιλιακή Ομοσπονδία), με την κλίμακα της ΔΟΕ (ILO) που ισχύει από την 1/1/2020, με βάση 615 δολάρια, τον μισθό πείνας του ναύτη και στις άλλες ειδικότητες των ναυτεργατών (μηχανοδηγούς, θαλαμηπόλους κ.ά.).

«Αυτήν τη στιγμή δεν μπορούμε να μείνουμε σιωπηλοί!»

Κι ενώ τα γεγονότα μιλούν από μόνα τους, επικοινωνιολόγοι παρεμβαίνουν στα ΜΜΕ αποκρύβοντας την πραγματική κατάσταση των ναυτεργατών στα καράβια. Μα δεν μπορούν να μας φιμώσουν:

Ηδη δύο γενναίες συνάδελφοι κατήγγειλαν σε μεγάλα ΜΜΕ ότι η εταιρεία δεν έκανε καμία έγκαιρη κίνηση να μας προστατεύσει. Η μία συνάδελφος που δούλευε στο πλοίο "Celebrity Infinity", σημείωσε μεταξύ άλλων: "Στις 23 Μάρτη, ενημερώθηκαν πως ένα μέλος του πληρώματος (...) βρέθηκε θετικό με τον COVID-19, οπότε μπορεί και οι υπόλοιποι να έχουν εκτεθεί στον ιό"2. Η Τζούλια φοβάται πως θα χάσει τη δουλειά της επειδή μίλησε. Ωστόσο, πιστεύει πως "η ασφάλειά της και άλλων συναδέλφων έρχεται πρώτη (...) Είσαι στη μέση του ωκεανού, δεν έχεις πού να πας. Δεν ξέρεις αν είσαι ασφαλής ή όχι μιας και όλα είναι κοινά, ο εξαερισμός είναι κοινός". Μετά τη δημοσίευση της συνέντευξης της συναδέλφου μάθαμε πως ένας ναυτεργάτης από το συγκεκριμένο πλοίο κατέληξε μα ποτέ δεν δόθηκαν τα στοιχεία του από κάποια επίσημη πηγή.

Μετά ακολούθησε κι άλλη δημοσίευση3 από άλλη συνάδελφο, η οποία κατήγγειλε την εταιρεία για το ότι εξέθεσε το πλήρωμα στον ιό. Μίλησε για έλλειψη μέτρων ατομικής προστασίας και αναφέρει πως ακόμη κι όταν άρχισαν να έχουν κρούσματα του ιού στο πλοίο δεν πάρθηκαν μέτρα, μα συνέχισαν να δουλεύουν κανονικά. Η συνάδελφος δούλευε στο "Celebrity Apex" που βρίσκεται στο ναυπηγείο Saint Nazaire και όταν δημοσιεύτηκε το άρθρο είχε τουλάχιστον 217 εργαζόμενους θετικούς στον Covid-19. Αναφέρει πως με βεβαιότητα θα χάσει την δουλειά της, μα σκέφτηκε πως αυτήν τη στιγμή δεν μπορεί να μείνει σιωπηλή.

Αυτές οι δύο δημοσιεύσεις ταρακούνησαν τα στελέχη της εταιρείας, άρχισαν τότε συνεχείς ενημερώσεις και υποδείξεις, πως πρέπει να προσέχουμε πάρα πολύ τι δημοσιεύουμε και αντί αυτού πρέπει να δημοσιεύουμε φωτογραφίες που δείχνουν πόσο χαρούμενοι και υγιείς είμαστε. Μάλιστα, στέλεχος μας προέτρεψε να λέμε ευχαριστώ που μας ταΐζουν και που έχουμε κάπου να κοιμηθούμε!

Στις 8 Απρίλη, στο καράβι που εργάζομαι αποφάσισαν να πάρουν κάποια μέτρα. Οσοι ναυτεργάτες δουλεύουν, κυκλοφορούν με μάσκες για να πάνε στον τόπο εργασίας τους και πίσω στην καμπίνα τους, χωρίς ωστόσο να υπάρχει ουσιαστικός προληπτικός έλεγχος της υγείας συνολικά των μελών του πληρώματος.

Οι επιχειρηματικοί όμιλοι του κλάδου, οι κυβερνήσεις και τα άλλα κόμματα του κεφαλαίου αξιοποιούν την πανδημία για την επιβολή νέων αντεργατικών μέτρων σε βάρος των ναυτεργατών. Τα ψίχουλα που ρίχνουν με τη μορφή χορηγίας σε εξαθλιωμένα λαϊκά στρώματα δεν μπορούν να συγκαλύψουν την εκμετάλλευση. Μαζί με τα τσιράκια τους στο εργατικό συνδικαλιστικό κίνημα και τον κατασταλτικό μηχανισμό του αστικού κράτους επιτίθενται με μίσος στους ναυτεργάτες, στην εργατική τάξη, για να κρατήσουν το σάπιο εκμεταλλευτικό σύστημα. Παρά τους εκβιασμούς και τις απειλές ωστόσο δεν μπορούν να μας φιμώσουν.

Μέσα σ' αυτές τις σκληρές, πρωτόγνωρες συνθήκες, παρά τις δυσκολίες και τα εμπόδια που θέτουν εφοπλιστές και το αστικό κράτος, μπούσουλα για τους ναυτεργάτες στα καράβια αποτελεί η οργάνωση της πάλης τους, με τα ταξικά συνδικάτα, την Ενωση Μηχανικών (ΠΕΜΕΝ), τους μηχανοδηγούς ("ΣΤΕΦΕΝΣΩΝ"), τους Μαγείρους (ΠΕΕΜΑΓΕΝ), μαζί με τις άλλες δυνάμεις που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ, για την κλιμάκωση της ταξικής πάλης ενάντια στην αντιλαϊκή πολιτική και τους φορείς της, για την προστασία της υγείας των εργαζομένων, για να καταργηθούν όλοι οι αντεργατικοί νόμοι - ΠΝΠ, για το δικαίωμα στη δουλειά, προστασία των ανέργων, Συλλογικές Συμβάσεις, δημόσια Ασφάλιση και μέτρα υγιεινής για όλους τους ναυτεργάτες, την εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα, για την ανασύνταξη του εργατικού κινήματος. Διέξοδο δίνει η συμπόρευση με το ΚΚΕ, για την ανατροπή του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος του καπιταλισμού, για το σοσιαλισμό, για την ικανοποίηση των σύγχρονων αναγκών της εργατικής τάξης, του λαού.

Με θερμούς αγωνιστικούς χαιρετισμούς!».

Κ. Μ., μέλος του πληρώματος σε μεγάλο κρουαζιερόπλοιο

Παραπομπές

1. Cruise Lines International Association. 2019 cruise trends & industry outlook. Washington, DC: Cruise Line International Association 2019.

2. https://www.cnn.com/2020/04/06/us/crew-member-celebrity-infinity-concerns-coronavirus/index.html

3. https://www.nytimes.com/2020/04/14/us/coronavirus-cruise-ship-crew-lawsuit.html

 

Πηγή: rizospastis,gr

Tuesday, 5 May 2020

Η Εξ Αποστάσεως Εκπαίδευση Ανηλίκων:



Η Εξ Αποστάσεως Εκπαίδευση Ανηλίκων:

δεν διασφαλίζει την ισότητα και την καθολικότητα πρόσβασης όλων των μαθητών σε αυτήν.

Καταργεί στην πράξη πολλές θέσεις εκπαιδευτικών και προσλήψεων ιδίως στα ακριτικά σχολεία από του χρόνου, αφού μπορούν να υποκατασταθούν με την τηλεκπαίδευση.

Δεν υπάρχει η υποδομή ούτε στα ίδια τα σχολεία, για την ομαλή υλοποίησή της.
Επιταχύνει την αξιολόγηση και την κατηγοριοποίηση σχολείων και εκπαιδευτικών, κατά την οποία μέσω της τηλεκπαίδευσης θα λογοκρίνονται τα εκπαιδευτικά σενάρια της τάξης από συμβούλους με το υλικό που θα τους αναρτάμε σε πλατφόρμες (ασύγχρονη) ή από τους γονείς που θα «μπαίνουμε» μέσω του Η Υ στο σπίτι τους (σύγχρονη).

Εισάγει εταιρείες λογισμικού εφαρμογών και τεχνικού εξοπλισμού μέσα στη δημόσια εκπαίδευση για να κερδοφορήσουν στην πλάτη μας.

Συμβάλλει στην παραπέρα εντατικοποίηση της δουλειάς μας καθόλη τη διάρκεια του σχολικού έτους (π.χ. απογεύματα, αργίες, άδειες κλπ.).

Καταδεικνύει το λάθος παράδειγμα που δίνουμε στους μαθητές μας με τις ποικίλες αντιφάσεις του: όπου απ' τη μια τους λέμε να «ξεκολλήσουν» απ' τις οθόνες και να τους ενθαρρύνουμε να διαβάζουν πραγματικά βιβλία κι απ' την άλλη τους ωθούμε να «διαβάζουν» από τάμπλετ.

Επιπλέον τίποτα δεν αντικαθιστά τη διά ζώσης διδασκαλία και τα τηλεμαθήματα ή την τηλεπάθεια της αγοραίας παιδαγωγικής, που περνάνε λάθος μηνύματα στα παιδιά για την αξία των διαπροσωπικών ανθρωπίνων σχέσεων και του συλλογικού πνεύματος.

Έτσι καλλιεργούμε τη σύγχυση στους μαθητές μας, ότι η εξ αποστάσεως διδασκαλία μπορεί να αναπληρώνει τη δια ζώσης, καθώς και τη διαπροσωπική επικοινωνία των ανθρώπων.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η γνωριμία με τη λογοτεχνία μέσα από πραγματικά βιβλία αυτές τις δύσκολες ώρες της καραντίνας, ανοίγει τους ορίζοντες των εννοιών, των νοημάτων και εν γένει της σκέψης  των μαθητών.

Αφού γυρίζουμε σχολείο στις 6 Μαΐου, τερματίζει κάθε σύγχρονη ή ασύγχρονη τηλεδιδασκαλία... Η συμμετοχή όσων εκπαιδευτικών έως τώρα ενεπλάκησαν με την τηλεκπαίδευση, άνοιξε την όρεξη στο υπουργείο και κάνει λόγο για ζωντανή αναμετάδοση μαθημάτων ακόμα κι από κινητό(!), φέρνοντας από την πίσω πόρτα και αθόρυβα την αξιολόγηση και την τρομοκράτηση των δασκάλων και τον Μεγάλο Αδερφό μέσα στη σχολική τάξη…!

Η ζωντανή αναμετάδοση των μαθημάτων με τα τεράστια ηθικά, πολιτικά και κοινωνικά ζητήματα που εγείρει, υπονομεύει και το κλίμα μιας φυσιολογικής σχολικής ζωής. Είναι η καταστροφή της ιερής ιδιωτικότητας και της μαγείας της διδασκαλίας, του απαραβίαστου κόσμου που χτίζουν δάσκαλοι και μαθητές. Το «μάθημα» με ανοιχτές κάμερες διαλύει τους παιδαγωγικούς δεσμούς εμπιστοσύνης του δασκάλου με τους ανήλικους μαθητές του.

Δυστυχώς έρχονται χαλεποί καιροί για τα δικαιώματά μας και το μέλλον των μαθητών μας....! Αν αποδειχθούμε κατώτεροι των περιστάσεων ως δάσκαλοι και επιτρέψουμε την ποδηγέτηση και την απαξίωση της διά ζώσης 12χρονης δημόσιας και υποχρεωτικής εκπαίδευσης, τότε είμαστε άξιοι της μοίρας μας και από δάσκαλοι θα υποβιβαστούμε εκούσια σε υπαλληλίσκους, τηλεδιεκπεραιωτές και δουλικά της τελευταίας υποστάθμης...! Αν δεν υψώσουμε ανάστημα τώρα, πότε περιμένουμε...; Άλλωστε το χρωστάμε και στους μαθητές μας: να τους δείξουμε τον δρόμο, «για να φτιάξουν έναν κόσμο στο μπόι των Ονείρων και των Ανθρώπων»...!

Μάρτιος –Μάϊος 2020.

Ηλίας Ρούσσος,
Θεολόγος (ΠΕ 01) στα:
Γυμνάσιο Αγίου Κηρύκου, Λύκειο και ΕΠΑΛ Ευδήλου Ικαρίας.