Showing posts with label ΄πολιτισμός. Show all posts
Showing posts with label ΄πολιτισμός. Show all posts

Saturday, 11 January 2014

11 Ιανουαρίου 1910... Γεννιέται ο Νίκος Καβαδίας...


Ο ποιητής της θάλασσας... του έρωτα... του πόνου... της φαντασίας... της αλήθειας...
103 χρόνια από τη γέννησή του... Άραγε πόσες γεννιές ακόμα θα τον θεωρούν όχι απλά έναν καλό ποιητή, αλλά τον "δικό τους άνθρωπο";

Σαν παιδί ήθελα να γίνω ναυτικός... Μέχρι να μεγαλώσω και να μπορέσω να πραγματοποιήσω το όνειρό μου, η φαντασία μου οργίαζε με κάποια από τα ποιήματά του που είχαν βρεθεί τυχαία στα χέρια μου... Σαν έφηβος, ερωτεύτηκα χαράζοντας στο θρανίο δίστιχά του, να τα διαβάσει η "καλή μου" του θηλέων που θα ερχόταν στην απογευματινή βάρδια... Μεγαλύτερος πια, στα χρόνια της μεταπολίτευσης είχα πάρει μεγάλη χαρά όταν έμαθα ότι στην κατοχή συμμετείχε ενεργά στην εθνική αντίσταση από τις γραμμές του ΚΚΕ... Και πάντα ένιωθα υπερήφανος που μπορούσα σαν ναυτικός να εξηγώ το ναυτικό γλωσσάρι αλλά και τις ναυτικές εικόνες που στολίζουν το έργο του, στους στεριανούς που τον διάβαζαν και ήθελαν να τον νιώσουν καλύτερα...

Ψάχνοντας να βρω υλικό στο διαδίκτυο, έπεσα επάνω σε ένα εξαίρετο αφιέρωμα στη διεύθυνση:
http://www.lifo.gr/team/sansimera/35244 

Αξίζει τον κόπο μια επίσκεψη... Θα βρει κανείς πλούσιο φωτογραφικό και αρχειακό υλικό, βιογραφικό, αποσπάσματα από τα έργα του, τις εκδόσεις τους, μελοποιήσεις, πίνακες εμπνευσμένους από τα ποιήματά του, του Τσαρούχη, του Μόραλη και άλλων, μια "φανταστική" συνέντευξη, συνδέσμους με παραπομπές σε συμπληρωματικό υλικό και τόσα άλλα. Μπράβο στη δουλειά και τις ώρες που διέθεσε ο συντάκτης του αφιερώματος. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα...

Όσο για μένα, παραθέτω κλείνοντας το πιο αγαπημένο μου από τα ποιήματά του, με τη συντροφιά του οποίου είχα περάσει ατέλειωτα μοναχικά εφηβικά βράδια... Αλλά και αφού ταξίδεψα και γνώρισα τη ζωή της θάλασσας σαν ναυτικός, ένιωθα και νιώθω ρίγη να με διαπερνούν όποτε το διαβάζω ή το ακούω...

Wednesday, 8 January 2014

ΜΑΡΙΑ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΗ ... ένα γεράκι δύναμη


Πέντε χρόνια απουσίας συμπληρώνονται στις 7 Ιανουαρίου
Η Μαρία Δημητριάδη είναι πάντα στην καρδιά μας ως η τροβαδούρος της επανάστασης. Στις 7 Γενάρη συμπληρώνονται 5 χρόνια που αποχαιρετήσαμε την ξεχωριστή ερμηνεύτρια, που η φωνή της ταυτίστηκε με το επαναστατικό τραγούδι. Δεν την ξεχνάμε στις φοβερές εκείνες συναυλίες της 10ετίας του '70 και τις δεκαετίας του '80 στα Φεστιβάλ της ΚΝΕ και του ΟΔΗΓΗΤΗ. Τα τραγούδια που ερμήνευσε με τον ξεχωριστό δικό της τρόπο εμπνέουν πάντα τους κομμουνιστές και τους συνοδεύουν στις πορείες και τις κινητοποιήσεις.«Οι συνεργασίες μου είχαν πάντα και κάποιον άλλο λόγο, εκτός από τον καλλιτεχνικό.

Monday, 23 December 2013

Χριστούγεννα... τα γέλια του κόσμου...

Ένα εξαίρετο χριστουγεννιάτικο τραγούδι... Ένα τραγούδι και ένα βίντεο που αφήνει συναισθήματα και σκέψεις για αρκετή ώρα αφού τελειώσει...
Χρόνια Πολλά σε όλους και Καλές Γιορτές... 
Και ραντεβού όλοι μαζί το 2014, να δώσουμε την υπόσχεση ότι μαζί θα κάνουμε τα πράγματα καλύτερα...

«εγώ κι εσύ και τα εκατομμύρια τιποτένιοι σαν και σένα και σαν εμένα.
Υποκριτές, φιλόδοξοι, μικρόψυχοι, εγωιστές, δειλοί εμείς 
κρατάμε μες στα ένοχα παράφορα τούτα χέρια τις τύχες του κόσμου. 
Να το θυμάσαι αυτό». 
Τασος Λειβαδιτης


ΤΑ ΓΕΛΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΕΥΑΝΘΙΑ ΡΕΜΠΟΥΤΣΙΚΑ
ΔΙΣΚΟΣ: ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΚΙ Η ΕΥΧΗ
----------------------------------------
­
Title: Xristougenna
Artist: Foivos Delivorias
Album: O Kathreftis
Lyrics:
Χριστούγεννα
Δεν περιμένω όμως τίποτα πια
Τον Αι Βασίλη απλώς τον λέγαν μπαμπά
Κι είν' ένας πρώην Έλλην αριστερός
Ένας θνητός
Με τ' όνειρό του δίχως στέγη καμιά

Και το ανοιξιάτικο κορίτσι μαμά
Πλακώνεται απ' τη συνταγή την παλιά
Οι μυρωδιές μυρίζουν κάτι βαρύ
Κάποια πληγή
Που απλώς δεν θέλουμε ν' ανοίξει ξανά

Χριστούγεννα
Τα πλεϊμομπίλ μου είν' εξαιτίας μου κουτσά
Σβησμένα στη σαμπάνια βεγγαλικά
Ίσως για κάποιους νά 'ναι ακόμα γιορτή
Μα ποιοι είν' αυτοί;
Ζουν σε θερμοκοιτίδες ή σε χωριά;

Χριστούγεννα
Κι ό,τι αρχίζω μου πηγαίνει στραβά
Πάντα με πάει σ' ενός σταυρού τα καρφιά
Και πότε-πότε τα καρφώνω κι εγώ
Σε άλλον αμνό
Έτσι ήταν πάντα κι έτσι θά 'ναι ξανά

Χριστούγεννα
Κι εσύ τι θες απ' τη ζωή μου ξανά;
Με τα λαμπιόνια σου τα θανατερά
Και το φιλί σου πάντοτε αποδεκτό
Πως σε μισώ
Θες νά 'σαι η ίδια και ν' αλλάζω εγώ

Με θες προσωπικό σου δημιουργό
Μη λες πως μοιάζω με τον Ντόναλντ εγώ
Λάμπω εγώ
Με μ' ένα σπότλαϊτ που δε μου είναι αρκετό

Χριστούγεννα
Τι φταίω που αν λείπεις η ζωή μου διψά
Το γαϊδουράκι της τραβάει αργά
Να βρει ένα πανδοχείο νυχτερινό
Να 'ναι ανοιχτό
Ή έστω μια φάτνη να χωράει το κενό

Χριστούγεννα
Χωρίς αυτά ο χρόνος δεν ξεκινά
Βοσκούς μαζεύω, μάγους από μακριά
Γιορτάζω για ν' αλλάξουμε οριστικά
Χρόνια πολλά
Χωρίς να προσποιούμαι τίποτα πια

Μεταφόρτωση βίντεο και συνοδευτικού κειμένου από αυτή τη διεύθυνση

Friday, 6 December 2013

Αυτοί που αρπάνε το φαΐ...

«Θα έπρεπε να κοιμούνται εκεί που κοιμόμαστε εμείς. Να τρώνε όπως τρώμε εμείς. Πρώτα απ' όλα όμως να δουλεύουν. Έτσι θα μάθουν»
(Ερνεστ Χεμινγουέι - «Για ποιον χτυπά η καμπάνα»).

«Αυτοί που αρπάνε το φαΐ απ' το τραπέζι κηρύχνουν τη λιτότητα»
(Μπ.Μπρεχτ – από το «Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου»)


Γράφει ο Νίκος Μπογιόπουλος στο enikos.gr

Τα αφιερώνουμε - ολόψυχα - στους σπουδαιοφανείς που πουλούν «μούρη» περί «υπευθυνότητας» απέναντι στους άλλους που εξαναγκάζονται να ζήσουν με τα 500 ευρώ μισθό και με τα 360 ευρώ σύνταξη. Στους μπιστικούς τους που διαδίδουν τον «ρεαλισμό» των Μνημονίων. Στους «ευπατρίδες» των ντόπιων και ξένων «οίκων» που με αναίδεια καλοζωισμένης Αντουανέτας κηρύττουν στους πεινασμένους τον «ορθολογισμό» της «εγκράτειας». Στους «εμβριθείς» κηφήνες που «ψέγουν» τα εκατομμύρια των εργαζομένων και των ανέργων του ιδιωτικού και δημόσιου τομέα γιατί «δεν αντιλαμβάνονται» ότι οι ομαδικές απολύσεις τους και ότι η «διαθεσιμότητά τους» (δηλαδή η απόλυσή τους) συνιστά «πατριωτικό καθήκον», «εξορθολογισμό» και «αναπτυξιακό λίπασμα»!

Τα αφιερώνουμε – ολόψυχα – σε όσους ανεβαίνουν στο πολιτικό βήμα «κλαίγοντας» για το χαμένο εξάμηνο στο Πανεπιστήμιο, τους ίδιους που με την πολιτική τους πετάνε στα χαμένα «6 χρόνια στο Δημοτικό, 6 χρόνια στο Γυμνάσιο, 6 χρόνια στο Πανεπιστήμιο» για χιλιάδες παιδιά που παίρνουν το δρόμο της μετανάστευσης. Στους υποκριτές που έχουν την ξετσιπωσιά να καμώνονται ότι νοιάζονται για τους απολυμένους του ιδιωτικού τομέα και που για να αποδείξουν την «ευαισθησία» τους απαιτούν μαζικές απολύσεις και στο δημόσιο τομέα! Στον εσμό των εκπροσώπων ενός πολιτικού συστήματος που τα έκαναν όλα ίσωμα και τώρα το παίζουν από πάνω και «σωτήρες»! Που ψάλουν «ωσαννά» για την «ευλογία των Μνημονίων» αλλά πουλάνε «αντιστασιακά» φούμαρα περί «κόκκινων γραμμών» στα νιτερέσα τους με την τρόικα. Σ’ αυτούς που επέβαλαν την αρχή του «κανιβαλισμού» στις εργασιακές σχέσεις, στους μισθούς, στα δικαιώματα - και στον ιδιωτικό τομέα και στον δημόσιο τομέα - και μετά ισχυρίζονται ότι αυτή η «εξίσωση» με όρους νεκροταφείου συνιστά ...«ισονομία» και «αλληλεγγύη»!